Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /customers/d/f/3/vrijheidproeven.nl/httpd.www/Blog/lang/Nederlands.php:289) in /customers/d/f/3/vrijheidproeven.nl/httpd.www/Blog/syndication.php on line 189 Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /customers/d/f/3/vrijheidproeven.nl/httpd.www/Blog/lang/Nederlands.php:289) in /customers/d/f/3/vrijheidproeven.nl/httpd.www/Blog/syndication.php on line 190 Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /customers/d/f/3/vrijheidproeven.nl/httpd.www/Blog/lang/Nederlands.php:289) in /customers/d/f/3/vrijheidproeven.nl/httpd.www/Blog/syndication.php on line 191 Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /customers/d/f/3/vrijheidproeven.nl/httpd.www/Blog/lang/Nederlands.php:289) in /customers/d/f/3/vrijheidproeven.nl/httpd.www/Blog/syndication.php on line 192 Warning: Cannot modify header information - headers already sent by (output started at /customers/d/f/3/vrijheidproeven.nl/httpd.www/Blog/lang/Nederlands.php:289) in /customers/d/f/3/vrijheidproeven.nl/httpd.www/Blog/syndication.php on line 193 <![CDATA[Blog Zuid- en Midden Amerika]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/ RSS feed of Blog Zuid- en Midden Amerika en-us sBLOG 0.7.3 Beta (Build 20060309) Tue, 11 Aug 2009 20:37:24 GMT Tue, 11 Aug 2009 20:37:24 GMT <![CDATA[Mexico]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=27
We kwamen Mexico binnen in zuidoost Yucatan waar we de grootste toeristenhavens nog redelijk hebben kunnen vermijden. Tulum, onze eerste bestemming was rustig. Hemelblauwe zee, knalwit zand zo fijn als bloem en palmbomen te over. Aangezien we niet zoveel meer op onze agenda hadden staan besloten we hier een weekje door te brengen. Afzien was het :p Onze tweede bestemming op Isla Mujeres vlakbij Cancún had ook een aardig strand maar daar konden we moeilijk aan wennen. We konden er niet omheen dat er meer lokalen en Amerikanen onder de parasollen lagen te bakken dan zeeleeuwen aan de kust van Argentinië bij Puerto Madryn (hoewel de gelijkenis vaak sprekend was ;))
Zoals ik al zei stond er niet veel meer op onze agenda. Maar hetgeen dát bij ons op de agenda stond was ook niet zomaar wat. Tot meer dan 20 meter lang, met 5 kieuwen op rij waarbij je in elk van de kieuwen gemakkelijk je hoofd naar binnen kon steken lagen enorm vette zware overbeblubberd dikke megawalvishaaien op ons te wachten. We wisten dat deze monsters tussen mei en agustus in de buurt van isla Holbox ronddobberden maar toen we aankwamen op Isla Mujeres zagen we dat ze vanuit daar ook toers organiseren. Na wederom een nachtje van 40 graden in ons cementen mexiaanse oven-appartement te hebben doorgebracht dropen we om half 6 fris van ons bed. We werden met 8 man sterk in een gammel bootje gewrikt en voor we het wisten zaten we misselijk naar de horizon te staren. We moesten iets meer betalen om vanuit Isla Mujeres te vertrekken maar dat scheelde ons weer een busrit naar Isla Holbox. Hadden we die maar gepakt, dachten we toen... Na een uur varen begonnen onze gids en de kapiteit luidkeels in hun radio te spugen hetgeen betekende dat wij de eerste van de toeristenbootjes waren die de monsters hadden gespot. Voor we het wisten keken we uit over wel HONDERD van deze kolossale koninghaaien. De grootste vissen ter wereld. De vinnen schoten ons om de oren en terwijl Jaws ons allen vers in het geheugen popte, probeerden we als een stel ongeduldige happymealklanten de flippers achter de hakken te klemmen. In groepen van 3 sprongen we iedere keer in het water om met zo’n onderzeeboot mee te flipperen. Nou, ik kan je vertellen, ze zijn GI-GAN-TISCH! Ik had van tevoren een foto gezien maar the real deal is onbeschrijfelijk. Ik ga het ook niet proberen.

Na Isla Mujeres trokken we met een 20-uur bus naar San Cristobal de las Casas. Een klein, aangenaam koel, koloniaal bergdorpje dat iets hoger ligt. Met veel authentieke gebouwen, leuke restaurantjes en ministraatjes kwamen we de dagen goed door. Zoveel hebben we daar niet gedaan maar we hebben ons goed vermaakt met het spelen in ons hostel met 2 pups. Vanuit daar hadden we nog een goedkopie bus naar Puerto Escondido aan de Pacifische kust op de kip getokt voor 12 uurtjes. Het kostte niets maar dan heb je ook niets. De buschauffeur had een opmerkelijke manier van rijden, zogezegd. Niet dat hij erg onverantwoord reed zoals we wel vaker hadden ervaren maar we vermoeden dat hij een veringfetisjisme had. Bij aankomst wist ik dan ook niet hoe snel ik de deur uit moest rennen. Met een wee-ige maag schoffelden we de koffers uit de klep, knalden we met de taxi naar ons hostel en kregen we al te horen dat ons appartementje nog niet klaar was voor ik er erg in had. Gelukkig hadden we vlak voor die tijd al een zeer langzame rondleiding gehad dus het kostte me na de ‘gracias’ exact 14,7 seconden voor ik de u-vorm van de porseleinen troon kon vullen. Toen ons appartment om half 11 was schoongepoetst werd ik verrast door een ongewenst 36-urig reinigingsritueeltje. Tsja, een jaar geen stamppot of frikandellen vraagt natuurlijk veel van een Hollandsch gestel. Ondertussen ben ik weer zo kwiek als een hoen en tellen we de laatste dagen alweer weg en genieten we heerlijk van ons zwembad, helaas bewolkt klimaatje maar toch zeer relaxed appartementje. Woensdagnacht pakken we de nachtbus naar Mexico City en kijken we daar nog wat rond gedurende de laatste 2 dagen voor ons vliegtuig via Washington naar Brussel vertrekt.

We willen hierbij iedereen in ieder geval hartelijk bedanken voor de leuke berichten die jullie hebben achtergelaten op onze site gedurende de reis.
Voor degenen die genoten hebben van de verhalen op het blog heb ik nog een mooi vervolg:
Dit keer eentje met een harde kaft: ‘SchaduwCRM in perspectief.’

Tot volgende week luitjes! We hebben zin om jullie Hollandsche verbrande beeldschermbakkessen weer te aanschouwen! Zet die dozen frikandellen, paprika chips, haring, Grolsch, groene maaslanderkaas, echte melk en shoarmabroodjes maar klaar! ;)

Voor de nieuwsgierigen hebben we hieronder nog een paar leuke cijfers weergegeven van onze reis.

# Landen bezocht: 12
# Afgelegde kilometers: +/- 35.000 km (alleen bestemmingsverkeer in bussen en boten)
# Uren in bussen: > 700
# Verschillende bedden: 105 (excl. bussen)
# Overnachtingen in bus: 22
# Dagen weg: 316,8472 (van stijgen tot landen in Brussel)
# Georganiseerde toers: 29 (minimaal 1 dag – 5 dag(en) buiten bestemmmingensroute)
# Zelf georganiseerde ,, : 32 (minimaal 1 dag – 5 dag(en) buiten bestemmmingensroute)
# Stempels in paspoort: 41
# Levenservaringen: Ontelbaar

P.S.
Señora cucaracha, chico mosquito y chica mosca de arena, te extrañaremos, ¡como dolor de muelas!

P.S. 2
Updates in de Gallery zijn:
- Alles in de Mexico folder
]]>
Tue, 11 Aug 2009 20:37:24 GMT http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/comments.php?id=27#comments http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=27
<![CDATA[Is that a temporary smile or a permanent]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=26 De grens overgestoken kwamen we in een dorp genaamd San Ignacio. We werden verwelkomd door de hosteleigenaar die een versleten t-shirt met grote gaten op een bruine broek droeg, die ooit geel was geweest. Hij wees ons onze kamer en gaf na het inchecken de gebruikelijke welkomstspeach. ‘My name is Kenny. And here in Belize everybody knows Kenny. And Kenny knows everything that happens here. Even if you come to Belize City my friend, you will hear my name. The thing is. I take things easy. If you are happy, I am happy and everybody is happy. You are guests in my hostel so I take care of you my friends. No one enters this building without me knowing about it. I assure you that my friend’. Een beetje een aparte introductie maar een geweldige vent en uitstekende gastheer. Zonder te vragen kregen we in het hostel zelfs handdoeken. Een luxe die we al lang niet meer hadden gehad. De handdoeken zelf waren eerder poetsdoeken met gaten waar je je arm doorheen kon steken maar het gebaar was er. Even op het balkon gegluurd zag ik een set benen uitsteken. Ik liep nog wat verder naar buiten om te kijken wie het was. Tot mijn verbazing zat een jonge vent van een jaar of 24 helemaal onderuit gezakt in een stoel. De rasta kleurige kraaltjes hingen onder zijn wijdopenstaande bakkes aan zijn sik, mee te schommelen op de maat van zijn gesnurk. Haha Hoe relaxed was dit! Het koste ons niet veel moeite om ons aan het ritme aan te passen. We hoorden links en rechts dat als je naar Belize gaat, je 1 tour absoluut MOET doen. We dachten zelf eerder dat het iets met duiken of snorkelen te maken zou hebben maar de nummer 1 topper van Belize bleek een grot te zijn. Zelfs Discovery had een opname gemaakt van de zogenoemde ATM grot. Een grot die vroeger door de Maya’s gebruikt werd voor offeringen waarbij je de schedels en potten nog steeds overal kunt zien liggen. Vreemd maar waar, zwommen, kropen en liepen wij niet lang daarna ook door de grot. Ons te verbazen dat de skeletten en potten niet al lang ergens in een museum hadden moeten liggen. Erg indrukwekkend was het in ieder geval.

Na een dag of drie in huize Kenny te hebben doorgebracht gingen we door naar Caye Caulker. We hadden ondertussen al wat sms contact met Robert-Jan en Jolanda om af te spreken op dit magistrale eiland. Een eiland waar iedereen de hele dag over de zandweggetjes op blote voeten loopt en alles volgens de Caribische pace gaat. Haasten kriijg je onmogelijk voor elkaar. Probeer je namelijk iets sneller door te lopen dan krijg je de opmerkingen van de lokalen al om de oren: ‘Heey speedwalker! Take it easy!’ Humor hebben die jongens zeker weten! Toen RJ en Jo 2 dagen later met de boot aankwamen besloten wij ze af te halen van de haven met een gehuurd golfkarretje. Toen we het apparaat iets later voor een hotel parkeerde om de tassen van RJ en Jo te dumpen in ons hostel kwam al iemand op me aflopen met een papiertje. ‘Hey man. You are not allowed to park your golfcar here man. That will cost you 10 Belizian dollar my friend’. Ietwat verward gaf ik als reden op dat ik alleen ff RJ en Jo ging oppikken waarop luid geschater zijn antwoord was. De dagen daarop moest ik het bij datzelfde hotel iedere keer bekopen met de boodschap: ‘Hey my friend! There is a 5 dollar walking fee here!’ Hehe fantastische figuren. Als Lieke probeerde iets in haar eentje in de stad te halen zaten er altijd wel wat jongens langs de kant van de weg met een opmerking klaar. ‘Hey Miss. Did my friend next to me already tell you that you look beautiful today? He didn’t?! Well than I will. You look beautiful today miss!’ Echte humorpantalons. Zelf zaten we ruim een week in een houten hutje op palen met eigen badkamer en balkonnetje. 5 meter van de zee af met genoeg wind om de muggen weg te houden. RJ en Jo hadden hun eerste nacht in het brakste hutje van ons hostel doorgebracht, waarna ze 2 nachten waren weggeglipt naar een duur hotel om hun jarenlange samenzijn te vieren. Na die de luxe te hebben geproeft konden ze niet niet meer terug en wisten ze de laatste 3 dagen in ons hostel door te brengen in de enige echte suite, waar zelfs een stijltang en koffiezetapparaat aanwezig was. De spiegelaars :p

Tijdens ons verblijf op Caye Caulker hebben we nog net de productiviteit kunnen vinden om 2 snorkeltours te doen. 1 halve dag met RJ en JO en nog een tour van een volle dag naar de Hol Chan channel die de hele dag duurde. Op de halve dag konden we Stingrays wegen en vele vissen tussen het koraal weg zien schieten.
Op de hele dag snorkeltour hadden we geluk en kwamen we nog 3 hele grote dikke vette zeekoeien tegen. Op 2 tot 3 meter afstand konden we met deze kolossen van 4,5 meter lang meeschommelen op de golven. Ze schijnen makkelijk te spotten zijn omdat ze een enorme hoeveelheid stront produceren van de 50kg zeeplanten die ze per dag wegvreten. Gelukkig kwamen wij er tijdens deze trip nog onbescheten vanaf. Enneh RJ: Nu ik ze van dichtbij gezien heb, denk ik niet dat ze op hol kunnen slaan. Laat staan dat je ze hendig kan melken. Dat emmertje blijft natuurlijk nooit staan onder water.
Na de zeekoeien gingen we nog door naar de Shark Alley, waar we een ommetje zwommen met onze gids en vele nurse sharks en reefsharks. Eigenlijk onwerkelijk maar allemaal echt heel stoer. We waren blij dat we de onderwatercamera van ons hostel konden huren om alles vast te leggen tijdens deze snorkeltours!
Toen we RJ en JO op het lokale vliegveld hadden afgezet (2 minuten lopen met de backpack naar het vliegveld) en we de haaien van de tweede snorkeldag hadden overleefd, werd het voor ons ook tijd om na anderhalve week, Caye Caulker (en Belize) goedendag te zeggen.

Ons volgende onderkomen was Tulum. Een strandstadje in Yucatan in het oosten van Mexico. We hoorden dat we niet in het stadje moesten blijven maar nadat we de prijzen voor 1 nacht aan zee hadden ervaren, zijn we toch verhuist. Het water mag dan wel knalblauw zijn en het zand fijner dan bloem, maar dat is nog geen reden om bakken met geld te vragen voor een simpel hutje met fan en bed. In het huidige hostel pakken we dagelijks de gratis shuttlebus naar zee. Prima geregeld dus. Afgezien van die kakkerlak dan, die zojuist over mijn been ineens met zijn bakkes achter het beeldscherm vandaan kwam koekeloeren. Sorry maar helaas, heeft de kakkerlak het door zijn verrassingsvoorkomen moeten bekopen.

De highlight waar we verder nog naar uitkijken is het snorkelen met walvishaaien in het noorden van Yucatan bij Isla Holbox. Verder zullen we de laatste weken vooral aan het strand hangen om bij te komen van zo’n lang jaar werken. Hoewel het nu ook hard werken is met de gratis shuttlebus. Die ons dwingt om lange werkdagen van 9 uur ’s ochtends tot 5 uur ’s avonds te maken. Dat zijn namelijk de tijden waarop de shuttle rijdt ;)

Updates in de Gallery zijn:
Alles in de Belize folder]]>
Thu, 23 Jul 2009 16:39:57 GMT http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/comments.php?id=26#comments http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=26
<![CDATA[Guatemala]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=25
Vanuit Antigua waren we met de bus naar Quetzaltenango (Xela) gegaan, met een tussenstop op een grote markt in Chichicastenango. De afdingtechnieken van Azie konden weer goed worden aangescherpt bij de kleurrijke vrouwen die allemaal hun eigen artesanias (spaans voor prelaria) verkochten. Het eerste wat me hier opviel was de Latijns-Amerikaanse Douwe Dabbert knapzak. In Nicaragua en El Salvador gebruikte men voornamelijk het modieuze schort met franjes dat we in NL eigenlijk sinds Mien Dobbelsteen niet meer tegenkomen. Hoewel ze die hier ook dragen op de markt, prefereren de dames hier: El sostén. Letterlijk vertaald: de ondersteuner. Werkelijk alles zie je erin verdwijnen of wordt uit het niets tevoorschijn getoverd: wisselgeld, papiergeld, mobiele telefoons, buskaartjes etc. In sommige gevallen wist men zelfs kindjes uit de douwe dabbert te toveren. Merkwaardig maar waar, een BH kan multifunctioneel zijn.

Na de markt hebben we in Quetzaltenango nog een paar dagen gewacht tot we het raadsel van Peter op konden lossen. Een raadsel dat we nog vanuit Nederland meekregen: “Mochten jullie naar Guatemala gaan, zorg er dan voor dat je bij Lago Atítlan terecht komt in kamernummer 3 in het hotel: la casa del mundo en ik hoor graag wat jullie ervan vinden”. Nou Peter, we hebben het ervaren en hierbij: bedankt voor de tip! 2 machtig grote vulkanen torenden boven het meer uit dat wij als uitzicht hadden vanuit ons appertementje numero trés. Dat was pas goed wakker worden! ;)

Na deze weelde hebben we 2 dagen gerelaxed in San Pedro de laguna naast de voet van een van de vulkanen aan het meer. Teruggegaan naar Antigua kwamen wij een paar rasechte frikandellen-eters in ons hostel tegen: Robert-Jan en Jolanda! Tot onze verrassing werden wij met stroopwafels en drop overspoeld, terwijl we de ervaringen van een krap jaar reizen konden uitwisselen. Erg gezellig en leuk om hen weer te zien en te spreken! Op de markt kon ik het natuurlijk niet laten om nog enige koopmannen in het Spaans op de verse toeristen af te sturen (:D). De tweede dag in Antigua hebben we de avond afgesloten onder het genot van een enorme steak en een glas rode wijn. Afzien... ;)

Semuc Champey was de uitgelezen plek om weer een beetje in het gareel te komen. Het genomineerde wereldwonder-natuurverschijnsel bestaat uit een 6-tal plateaus die boven een rivier hangen. Daar overheen stroomt knettertblauw water die een soort basins in de plateaus hebben gevormd, waar de vissen klaarliggen om kleine stukken van je enkels af te knabbelen. Heerlijk gezommen in deze wateren hebben we ‘s avonds een grot opgezocht waar we bij zonsondergang zogezegd duizenden vleermuizen naar buiten konden zien vliegen. Na de grot verkend te hebben werd echter een protestactie op poten gezet in ut durp waardoor we moesten vertrekken voordat de vleermuizen hun prooi gingen zoeken.

En zogezegd bracht ons dat vandaag bij de enorme Maya stad:Tikal. Een enorm complex van Maya tempels waarbij het meerendeel nog steeds onder grond bedolven is. Voornamelijk gebouwd vanaf 600 met kleine uitschieters van ruim voor christus wisten de Sangria lurkers nog redelijk van Tikal af te blijven. Daardoor is in het enorme indrukwekkende complex midden in een groot national park nog meer dan genoeg te zien. Daar komt bij dat de brulapen en spidermonkeys je je om de oren loeien (zie filmpje) en opmerkelijke grote hamsters op hoge poten die vragen om het spit, voor je voeten langs schieten. We waren al om 5 uur ‘s ochtends vertrokken maar toch hadden we meer toeristen verwacht. Het leek erop of we iedere tempel voor het eerst alleen ontdekten. Erg bruut!

Voordat we naar Belize gaan, tot slot nog even dit over Guatemala.
Ieder land heeft zo zijn eigen mascotte. Wij hebben de leeuw en Guatemala heeft een vogel. Een rare vogel, met een rare naam die werkelijk overal op wordt weergegeven. De valuta is naar de vogel genoemd, dus op ieder briefje en elke munt wordt de vogel afgebeeld. Hostels, restaurants en bedrijven zijn ernaar vernoemd, op reisgidsen kom je het tegen, bij travel agencies etc. etc. Het zou me niets verbazen als echte diehard vogelaars zelfs zo’n Quetzal op hun Quetzal hebben getatoeerd. Ze noemen het beest dus inderdaad de Quetzal. Iedereen die je spreekt heeft van zijn lang-zal-die-leven nooit ene Quetzal gezien, maar ik had ook weinig anders verwacht. Wat wil je met zo’n naam. In plaats van een lieflijk koosnaampje als nachtegaaltje, jaag je het beest de stuipen op het lijf als je hem roept: Quetzal! Quetzal! Het klinkt mij meer in de oren als Hotwing!! Hotwing!! Op z’n Guatemalees that is... Tot op de dag van vandaag zullen we ons in ieder geval af blijven vragen of het beest niet allang is uitgestorven. We waren in ieder geval blij dat we in Tikal nog een Tucan op de foto konden zetten. Tot die tijd is er denk ik maar 1 rare vogel in Guatemala is geweest en die zit vanaf morgen in Belize ;)

Folder updates in de Gallery zijn:
Guatemala:
- 00 Filmpje brulapen – Tikal
- 05 Lago Atitlan
- 06 Semuc Champey
- 07 Flores en Tikal.]]>
Sun, 05 Jul 2009 05:37:09 GMT http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/comments.php?id=25#comments http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=25
<![CDATA[El Salvador, sigaren en vloeibaar steen]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=24
10.000 mijl verwijderd van sokken, files en Albron travelcatering bewonderden wij Estelí. Het bergdorpje in het noorden van Nicaragua aan de grens van El Salvador en Honduras. Een dorp dat zijn reputatie aan hetzelfde leent als vrouke Lewinsky. We hebben een van de 13 fabrieken bezocht en ik moet zeggen dat het verdomd veel werk kost om zo’n jetter in elkaar te draaien.

Na ’s werelds lekkerste sigaren was de beslissing op El Salvador gevallen. Volgens de verhalen moesten we opletten op MS13. Een bende met zo’n 100.000 leden, gekenmerkt door voornamelijk gedeporteerden uit de US met vele tatoos die hun machete graag ergens steken waar die niet hoort. Geluklig bleek de miljoenenstad San Salvador alle leden verstopt te hebben waardoor wij gerust onze Loneley Planets uit de gigantische shoppingmalls konden halen. Na San Salvador cruisden we door het land met de welbekende kippenbussen. Deze bussen zie je vooral in Centraal Amerika van Nicaragua tot Mexico. We hebben ze al vele malen te pakken gehad maar wellicht is het leuk om eens toe te lichten hoe deze er uit zien. Het is een oude groep 3 US schoolbus, getransformeerd in een manga kinderdisco met fluffy roze pluisjes en grote jezuskruizen voorin bij de bestuurder. Verder bestaande uit een stuk of 2 rijen van 30 lederen bankjes waar zelfs de schoolkindertjes hun knietjes indertijd in het leer van het bankje voor hun drukten. Toornend boven de rest genoten wij van de uitzichten vanuit de bus. De bus die verdomd leeg bleef omdat zekere bonenstaken het gangpad naar achter belemmerden..

Eenmaal in Suchitoto, een koloniaal cobblestone bergdorpje met koffieplantages en watervallen, besloten we samen met een Zwitser naar de waterval te lopen. Bij terugkomst informeerden we bij de tourist information wat er verder nog te doen was, maar zij gaven aan dat naast het bezoeken van een waterval onder politie escorte (?!), weinig te doen was...
’S avonds konden we nog heerlijk genieten van mooie uitzichten over het meer: Lago Suchitlan waarna we de volgende dag door gingen naar Juayua. Gelegen op de bekende Ruta de las flores met allemaal.. precies, bloemetjes. Hier wisten we ook nog een mooie gastronomia markt mee te pikken waar je complete kikkers kon schrokken. Het ziet er misschien uit als een klodder smurfensnot op de grill maar ze smaken verdomd lekker. Nu weten we ook waarom men normaal alleen de kikkerbillen eet. Er zit verder namelijk geen enkel stukje vlees aan. Vanuit Juayua hebben we nog een buurdorpje genaamd Ataco en nog een waterval bezocht.

Daarna was Tacuba aan de beurt waar we op de avond van aankomst onze tweede aardbeving ervaarden. In Peru had Lieke het niet echt doorgehad maar dit keer stonden we allebei op de chocolademelkflessen te schudden. Vanuit Tacuba doken we het national park El Impossible in. We hadden geen kledingvoorschriften meegekregen en de kurkdroge omgeving van het dorp leken geen hike te voorspellen waar je je echt op moest kleden. De korte zwembroek aangehezen en de open Teva’s aangedaan gaf ik mooi contrast met Lieke en een Belgische die met een afritsbroek en bergschoenen goed waren voorbereid. Na een minuut of vijf door de koffieplantages gelopen te hebben hoorde ik het nodige in de struiken ritselen maar ik kon geen goede focus krijgen op wat het was. Onze gids gaf aan dat er geen slangen zaten dus het zou wel wat anders zijn. Een minuut of 2 later zagen we een joekel van een zwartgele chichicuba met zijn giftige hoekhaakers over de weg slingeren. Vlak daarna vervolgden we onze trip de bosjes in. Tot ons middel door de brandnetels groeven we ons een weg door het park waarbij het mij met de meter duidelijker werd waarom we een lange broek aanmoesten. Net voordat de jeuk van de brandnetels goed was ingewerkt, brandde er iets in mijn voet en mepte ik iets weg wat leek op een zwart spinnetje. Onze gids zei echter dat het waarschijnlijk een chichiturbomier (of zoiets) was, aangezien er nog een heleboel op mijn voeten zaten die hun kaakspieren flink in mijn maatje 45 zetten. Sneller dan zweet in een chickenbus wist ik de beesten uit mijn teva’s te pulken terwijl ik de beten zag omvormen tot mooie vochtige blaren. De volgende 2 uur wist ik met jeukende klompen en staken achter ons gidsJE te overleven. Net als in Ecuador was de gids wederom half zo groot als ik, waardoor ik met mijn hoofd een tweede spinnewebbenmuts kon maken. 3 uur verder in de track kwam eindelijk een einde aan het brandnetelschuren. We kwamen uit bij een 60 meter hoge waterval waar je vanaf een metertje of 10 naar beneden kon springen. Uiteraard kon ik het niet laten om mijn maag wat hoger in mijn lichaam te zetten. Na de adrenalinejump stond aan het eind van onze track de jeep ons op te wachten om ons naar het strand te brengen. De gids en ik sprongen achterin de open laadbak en Lieke en de Belgische sprongen voorin. 15 minuten later op de anderhalf uur durende tocht naar het strand, kraakte de hel los en begon het ijskoud te stortregenen. Gelukkig zaten er gaatjes in de laadbak waardoor we niet hoefden te zwemmen. De wind zorgde immers ook wel voor voldoende verfrissing. Aangekomen op het strand konden we kiezen tussen een 6 dollar dormbed of een 47 dollar dubbelkamer. We kozen voor de dorm: 2 gammele stapelbedden en een enkel bed werden werden op muggenafstand van elkaar in voornamelijk v-vorm tentoongesteld. De v-bedden waren ons ondertussen wel bekend: doorgelegen matrassen die ervoor zorgen dat je niet meer aan de zijkant van het matras kan liggen. Toch vroegen we ons af hoe iemand het voor elkaar krijgt om een O-matras te creeren waar Lieke van heeft mogen genieten. Er zaten verder ook geen ramen in het hok en er hingen geen klamboes dus na 1 nacht hadden we het wel gezien.

Scherp opgestaan besloten we een lange reistocht te maken. Onze lift van 10 uur ’s ochtends kwam echter niet opdagen waardoor we de eerste 5 kilometer maar begonnen te lopen in de stikkende zon met backpacks, tot we bij een dorp in de buurt een laadbak schoolkinderen konden scoren. Ook achterin gewrongen werden we gedumpt bij een weg waar we een bus konden pakken. De bus stopte bij de grens met Guatemala waar we werden achtervolgd door iemand die zei hulp nodig te hebben. Hij zat onder de tatoos en was zogezegd gedeporteerd uit de US (Ring a bell?!...) We moesten een kleine km lopen van El Salvador naar Guatemala waarbij die mafkees scheldend naast on liep. Een fietstaxi aangehouden vroeg ik hoeveel het was om ons naar Guatemala te fietsen. De veel te dure 1 dollar prijs afgeslagen, pakte onze goochemert de fietstaxi wel. Waarschijnlijk dacht hij dat er niets te halen viel als wij zelfs geen taxi van 1 dollar in de snikhete zon zouden pakken. Daarna nog een chickenbus van 2 uur later en 1x overstappen hadden we gelukkig spitsuur te pakken vanuit Esquintla naar Antigua. Zoals eerder aangegeven heb je de 2 bankjes naast elkaar in zo’n chickenbus. De 2 mensen op de bankjes aan de kant van het gangpad leunen met spitsuur met de schouders tegen elkaar zodat ze niet van het bankje afvallen. 5 breed zitten kan dus niet, 6 wel.

Aangekomen in Antigua hadden we na 4 pogingen eindelijk een hostel gevonden waar we konden chillen. Antigua staat bekend om zijn authentiekheid en Spaans leren. Vanuit de hele wereld duikt men dit dorp in, waardoor het erg toerisch is geworden. Voor ons was het wel even wennen om een warme douche te ervaren en vooral om overal bleekscheten te zien die de wc constant verstoppen, omdat ze niet gewend zijn om het papier in het bakje naast de wc te gooien. Stelletje parfumdragers met sokken zijn het, die niet gewend zijn om een ezel voor een winkel midden op de straat te zien kleien.

Vlakbij Antigua is de erg actieve vulkaan Pacaya gelegen. In 2006 is deze nog ontploft en sindsdien komt nog steeds lava uit de vulkaan stromen. Niet lang daarna is men begonnen om ook dit fenomeen toeristisch uit te buiten. Ik durf te zeggen dat dit de meest bizarre toeristenattractie is die ik ooit heb gezien. 1 opmerking van onze gids op de Galapagos eilanden stond mij gedurende de hele trip in het geheugen gegrift “Let op waar je gaat staan, want het lava gesteente bestaat uit vele luchtbellen waardoor het gesteente verraderlijk kan zijn. Loop maar waar ik loop, zodat je nergens doorheen zakt.”
Voordat wij naar de vulkaan Pacaya gingen had ik goed nagedacht over wat ik allemaal met lava kan doen. Zo had ik een euro in de portemonee gedaan die ik wilde smelten en vroeg ik me af of je mooie figuren van steen kon creeren met stokken als je een stropige hoop lava eenmaal uit de rivier wist te vissen. Ik was er nog niet uit hoe ik de euro weer uit de lava kreeg maar dat zou ik ter plaatse wel uitvinden. Eenmaal bij de vulkaan trok de lucht net open hadden we zicht op 3 andere vulkanen die in de verte boven de wolken rezen. Werkelijk fanastisch! We liepen nog een stuk naar boven tot we bij de lavarivier kwamen. We zagen al een andere groep op een berg gesteente staan waar de warmtegolven hun om de oren klapten. Iedereen stond in kluitjes op het kroepoekgesteente terwijl de lavarivier er onderdoor gutste. Wanneer je een stok hardhout in een van de gaten duwde vatte deze direct vlam. Terwijl ik me langs de andere groepen mensen waagde, kwam om de zoveel tijd en enorme windvlaag uit de gaten van het gesteente. Een fohn op 2 cm van je gezicht houden is er niets bij. Terwijl onze zolen langzaam smolten, zagen we de lavarivier van boven ons dichterbij komen en onder de eierschillen waarover we liepen verdwijnen. Zoals ik al zei, de meest bizarre toeristenervaring die ik tot nog toe heb meegemaakt..

Na onze lavatocht hebben we nog een nacht in Monterrico aan het strand doorgebracht. We hoorden namelijk dat er krokodillen en schildpadden te zien waren in een schildpaddenpark. De kaaimannen in het wild waren allemaal al opgegeten maar gelukkig waren ze nog wel in het park te bezichtigen achter een muurtje van een halve meter.
Gister wat extra souveniers opgepikt op de markt van Chichicastenango zijn we nu aangekomen in Quetzaltenango. We zullen hierna via Lago Atitlan terug naar Antigua gaan om RJ en Jolanda te meeten. Alvast een tip voor jullie beiden: neem genoeg tijgerbalsem mee want de muggen zijn genadeloos! (de voeten van Lieke in Ecuador waren er niets bij...).

Ja jongens. Zo horen jullie wel dat het het backpacken niet altijd een uitsmijter is. Voor ons is het soms ook afzien. Maar dat maakt het niet minder mooi. Het blijven fantastische landen, intrigerende culturen en leuke eigenaardigheden. Mocht iemand nog twijfelen, ¡¡¡Vaya!!!

De Gallery folder updates zijn:
Nicaragua:
- Leon;
- Estelí.

Alles in de El Salvador folder.

Guatemala:
- Antigua;
- Pacaya vulkaan;
- Monterrico;
- Chichicastenango
]]>
Mon, 22 Jun 2009 21:20:44 GMT http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/comments.php?id=24#comments http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=24
<![CDATA[Nicaragua]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=23
Van Boquete gingen we door naar Bocas del Torro. Een eilandengroep in het noordwesten van Panama dat door de bevolking op nummer 1 der bezichtingen was gezet. Aangezien wij nummer 10 al hadden gezien (San Blas, paradijs op aarde), waren wij erg benieuwd wat dit wel niet voor ging stellen. Een ander eiland dan het party eiland uitgezocht, besloten we de volgende dag het mooiste strand van Isla Bastimentos te bekijken. Onze hosteleigenaar had ons al verteld dat een maniak met een machete rond zou lopen die ons ging overvallen. We konden dus beter niets meenemen naar het strand. Achja we zullen zien, dachten we. Eerst maar even een ontbijtje pakken. Omdat ook de eigenaar van het restaurant ons adviseerde helemaal niets mee te nemen, pakten wij een plastic zakje met alleen een boek en een fles water en waren we klaar om te gaan.
Het dorp waar we zaten op het eiland had iets weg van San Cipriano te Colombia. Het had een sfeertje van: niemand zegt je iets en toch kent iedereen je in het dorp. Daar kwam bij dat iedereen luidkeels Caribisch Engels bulkt over straat als: Jah man, come haaf brekfast here man! Met luidruchtige verkondigingen aan alle bewoners dat wij naar het strand gingen, wilde een oude man ons wel naar het pad richting strand begeleiden. Eenmaal langs het politiestation werd ons dit keer door de politie gevraagd of wij naar het strand gingen. Jazekers, zeiden wij. Mooi, heb je even?! De vriendelijke politiemensen vertelden dat de toeristen die gister werden overvallen alleen konden vertellen dat het een donkere man met een machete was. Wij moesten dus goed opletten of we tattoos zagen en het postuur en kapsel van de overvaller onthouden. Dan zou de politie ondertussen via een andere weg naar het strand lopen en konden wij de karakteristieken van de dader daar aan hen doorgeven. Eenmaal buiten keken we elkaar aan en vroeg ik: ‘Wil jij je boek nog uitlezen?’ Een bevestigende blik van Lieke later besloten we dat we ons boek niet af wilden laten jatten en ons als een stel aaskonijnen door de politie zouden laten behandelen. Dan maar geen strand.

De volgende dag hadden we nog op het party eiland gekeken maar zonder slaapgebrek was daar ook weinig te zoeken. We besloten daarom om direct door te steken naar Nicaragua. Aangezien we tot nu toe voor ieder land dat we hebben bezocht de tijd hadden genomen, hadden we geen zin om maar 1 plaats in Costa Rica te bezoeken. Alleen maar zodat we kunnen zeggen dat we er zijn geweest. 1 nacht in San Jose verbleven gingen we daarna direct door naar Nicaragua om daar Janine te ontmoeten in Granada. Nicaragua bleek al snel HET Skyradio land ter wereld. Op iedere hoek slaapwerwekkende Engelstalige liedjes waar je snel onrustig van wordt.. Vooral als je de muziek ook nog hoort in een bus en 7 taxis, die we nodig hadden om het land te bereiken. ’S avonds konden we dan wel eindelijk onder het genot van 40 graden, een verkoelende mojito en lekker terrasje, gezellig bijpraten over de afgelopen 8 maanden.
Vanuit Granada zijn we de volgende dag naar een meer gegaan waar we heerlijk van het water en de uitzichten genoten. Daarna nog een actieve vulkaan in de regio bezocht, gingen we vervolgens door naar Isla de Ometepe, ook wel het 8ste wereldwondereiland; bestaande uit 2 enorme vulkanen midden op een gigantisch meer.

Eenmaal bij het meer aangekomen van waaruit de boten vertrokken stapten we uit de taxi en werden we verwelkomd door een vliegjesplaag. Duizenden vliegjes kropen tegelijkertijd je traanbuisjes, neusgaten, oren en keelgat binnen. We hadden nooit verwacht dat we in zo’n korte tijd het wereldrecord insectslikken konden verbeteren.
Eenmaal op het eiland hadden we een grote laadtruck als taxi te pakken waar we met 8 man achterin konden springen voor een prikkie. Het duurde niet snel voordat we erachter kwamen hoe men met de concurrentie om gaat op dat eiland. Een collega minivan zat al een tijdje te duwen en toen hij de kans zag scheurde hij er langs en reed hij de spiegel van de truck. Het adrenalinegehalte van onze truckchauffeur schoot blijkbaar gaten in de lucht en als een debiel schoot hij achter het minibusje aan. De minivan net ingehaald en scheldende naar de chauffeur kreeg hij dit keer als reactie dat de minivan dit keer ook de bumper van de truck af reed. Hehe. Onze chauffeur nam zijn verliezen en wij kachelden vervolgens op een rustig tempootje naar de finca (is kleine hacienda) de Magdalena. Hier een paar dagen gerelaxed en van de apen, insecten, landschappen en koffie genoten, besloten we de laatste dagen met z’n 3-en door te brengen aan zee. San Juan del Sur in het zuiden van Nicaragua was hiervoor de uitgerekende stek. Een beetje surfen, een beetje onder meters hoge golven duiken, een beetje Sudoku’en en een biertje bij zonsondergang vloog de tijd voorbij.

Na een zeer gezellige anderhalve week met ons 3-en gereisd te hebben, moest Janine alweer terug naar frikandellenland, waarop wij besloten verder door te trekken naar het noorden. We zijn nu in León beland. Een stadje net iets onder El Salvador en Honduras waar we gaan bekijken of we via El Salvador of Honduras naar Guatemala gaan. Waarschijnlijk gaan we eerst nog een klein bergdorpje in de buurt opzoeken of naar de kust, om nog even de 40 graden te ontduiken. We hebben gelezen dat de Bay islands zijn getornd met een aardbeving van 7.1 op de schaal van richter. Met oog op naschokken en gevallen slachtoffers zal ons duikbrevet plan daar waarschijnlijk niet doorgaan. Of we wijken naar El Salvadorof Honduras weten we nog niet. Naar horen zeggen is in het beetje vage El Salvador weinig te doen en in Honduras ook erg weinig, dus het kan goed zijn dat we weer 2 landen passeren om onze tijd nuttig en langer te besteden in Guatemala.
We houden jullie in ieder geval op de hoogte.

Nieuwe folders in de Gallery zijn:
Panama:
- 03 Boquete;
- 04 Bocas del Torro.
Costa Rica:
- 1 foto van de grensovergang ;)
Nicaragua:
- 01 Granada;
- 02 Laguna Apoyo;
- 03 Volcano Masaya;
- 04 Isla de Ometepe;
- 05 San Juan del Sur.
]]>
Mon, 01 Jun 2009 00:56:53 GMT http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/comments.php?id=23#comments http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=23
<![CDATA[San Blas, paradijs op aarde!!]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=22
Na de ingang van het park is een uurtje of 2 lopen naar het verst gelegen strand. Dit strand zou het mooiste strand zijn dat ook een hostel aanbod had. Helaas voor ons hadden ze geen plaats meer, waardoor wij een uurtje terug konden lopen naar het eerste strand waar we in het park langs hadden gelopen. Daar hadden ze gelukkig nog wel wat hangmatten over. Onder een groot bananenblad-dak dat op het gras naast het strand was neergezet werden 5 hangmatten geknoopt. De zee was bij dit strand zo ruw dat je er niet kon zwemmen. De bordjes: ‘er zijn meer dan 200 mensen overleden op dit strand dus ga niet zwemmen!’vertelden ons dat de verkoeling dus was uitgesloten. Het was ondertussen al snel donker dus na een goede avondmaal besloten wij de hangmat maar te raken. Zonder klamboe lagen we net buiten de zeebries waardoor de temperatuur al snel opliep. Met een beetje geluk hadden we ons misschien net een uurtje af kunnen sluiten van de werkelijkheid toen het peleton mosquitos met zwaar geweld aanviel. We wisten dat er veel muggen zaten maar dit sloeg alles. Voor het slapen gaan had iedereen zich dik ingesmeerd met DEET en hadden sommigen hun thermo ondergoed als muggen verweer ingezet in de trend van: liever voor lul dan de lul. Toen ik me net zat te verbazen over het feit dat de muggen op hetzelfde moment door de lakenzak heen konden steken, in mijn oren konden klimmen en op mijn oogleden konden azen, zonder dat ik er ook maar 1 kon zien of kon raken, zag ik dat Viv gefrustreerd zijn zaklamp en ipod had gepakt en om zich heen zat te briezen. Hij zag dat ik wakker werd en zei: ‘there are way too many fucking mosquitoes around here man. I’m off to the beach’. Ik hoefde niet lang na te denken over de keuze tussen in het zand slapen of wakker worden met nog maar 1 liter bloed in je systeem. Eenmaal in de wind op het strand met uitzicht over duizenden sterren hebben we nog aardig wat slaap gepakt en werden we gewekt met een zonsopgang die meer kleuren bood dan er muggen bij onze hangmatten hingen.

De volgende dag was er gelukkig wel plaats bij het strand dat wat verder in het park lag (waar je ook kon zwemmen!). In een prieeltje op een paar rotsen boven de zee lagen we ook weer in hangmatten in de wind, dus waren er gelukkig ook geen muggen te zien. Het relaxen aan het strand, het zwemmen, niet douchen, beetje sporten en zonsondergangen en zonsopgangen kijken deden ons de volgende 3 dagen erg goed. Bij terugkomst hebben we nog in Tayrona gerelaxed tot we doorgingen naar Cartagena. De stad iets meer naar het westen aan de kust van Colombia van waaruit alle boten, maar ook vliegtuigen naar Panama vertrekken. Na wat wikken en wegen besloten we een 50’ boot van een Australier te pakken. De kapitein leek een geschikte vent en zijn boot zag er goed uit. 4 nachten zou de tocht duren waarvan je de eerste 2 dagen onderweg bent van Cartagena, Colombia naar de San Blas eilanden in Panama.

De eerste uren op open zee op de boot gingen redelijk, totdat de stilte viel. Hoewel de zee nog redelijk rustig was, kwamen de golven van rechtsachter, waardoor de boot zonder regelmaat in circels ging schommelen. Ik zag dan ook langzaam maar zeker meer en meer mensen groen kijken. Terwijl mijn knieen gingen knikken besloot ik half over de railing te hangen. Mezelf afvragende of al die bustochten door de bergen in Zuid Amerika geen sterke maag opgeleverd zouden moeten hebben. De misselijkheid sloeg nog iets harder toe en en ik ging nog iets verder met mijn bakkes naast de boot boven het water hangen. De kop iets naar achter en de neusharen zoveel mogelijk in de wind hangende, om met een enigszins frisse snuif, de misselijkheid uit mijn maag weg te drukken. Mijn ogen dicht, erg slapjes voelende kwam toen de klap: BAM!!! Uit het water wist een ontzettend smerige stinkende slijmerige vis een sprong recht tegen mijn bakkes in te zetten, waarbij hij zijn volle visgewicht op mijn voorhoofd kletste. Ik schrok me het apenhuzarensalade en schoot omhoog, proberende mijn middenrif nog enigszins stijf te houden zodat de stinkende vissengeur niet teveel in mijn reukorgaan ging plakken. Verschrikt schoten de anderen in de boot omhoog toen ze een vis op de grond van de boot zagen rondstuiteren en bulkten ze het uit van het lachen. De kapitein deelde mee dat nog nooit een vis in de boot had zien springen, laat staan via het hoofd van een toerist. De misselijkheid bedwong me voor het maken van smartass opmerkingen en ik besloot maar wat anti zeeziekte pillen naar binnen te hakken. De pillen ramden me gelukkig in slaap waarna ik de volgende dag een stuk beter wakker werd. Ondertussen waren er die nacht 3 kotsers (Lieke niet) aan boord geweest en daar bleef het tijdens de trip bij.

Een 48 uur durende boottocht later zagen we eindelijk de eilanden van San Blas opdoemen. San Blas, een eilandengroep van 400 eilanden waarvan meer dan 90% onbewoond is, bestaan voornamelijk uit wit zand met palmbomen en vormen het paradijs op aarde!!
De zee is knettertje blauw en de boot kon vlakbij de eilanden voor anker, waardoor we vanaf de boot naar de eilanden konden zwemmen. Onze kapitein besloot dat we geen haast hadden waardoor onze 5 daagse boottrip, dankzij de genereuziteit van onze skipper veranderde in een 7 daagse boottrip! Verse kreeft, verse tonijn en droomuitzichten maakten de hele tocht sprakeloos. We laten de foto’s maar voor zichtzelf spreken ;)

Na de boottocht zijn we doorgegaan naar Panama City. De cultuur hier in Midden Amerika is compleet anders dan in Zuid Amerika. De mensen zijn niet zo vriendelijk en open als in Colombia maar gebruiken zo min mogelijk woorden en kijken chagrijnig. Het zal dus wel even wennen worden hier. Gister zijn we naar het Panama kanaal gegaan. Een project dat in augustus 1914 is opgeleverd. 75.000 mensen hebben eraan gewerkt waarvan 24.000 zijn overleden terwijl het werd gebouwd. Het resultaat is wel opmerkelijk. Een kanaal voor flinke bootjes die nu de mogelijkheid hebben om van de Carribische zee naar de Pacific ocean door te steken, in plaats van onder Ushuaia langs te varen.

Panama en Costa Rica zijn erg duur waardoor we besloten hebben sneller door deze landen te reizen. Of de eerste stop de Bocas del Toro eilanden in het noorden van Panama zal zijn weten we nog niet maar we houden jullie op de hoogte!

Nieuwe folders in de gallery zijn:
Calombia:
08 Tayrona;
09 Cartagena.

Panama:
01 San Blas eilanden;
02 Panama city.
]]>
Mon, 11 May 2009 17:15:57 GMT http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/comments.php?id=22#comments http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=22
<![CDATA[The lost city!/ la ciudad perdida!]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=21
Voorbereiding:
Er zijn overal in Zuid-Amerika horrorverhalen die onder de toeristen worden verspreid. Dit keer kregen wij een verhaal te horen over een chauffeur die met een auto vol toeristen terugkwam van de lost city track. Door 4 FARC leden werden zij staande gehouden waarbij de toeristen werd bevolen weg te rennen. Terwijl ze wegrenden hoorden ze schoten. De agency die de toer had georganiseerd had de ‘bribe’ niet betaald, waardoor de chauffeur hetmoest bekopen met zijn leven. De toeristen werden al snel geholpen door de militairen ter plaatse waardoor zij veilig en snel terugwaren in hun hostel. Dit was gebeurd de week voordat wij wilden vertrekken.
Na dit verhaal gingen wij op onderzoek uit. Is het veilig om de track te doen? Het verhaal werd door ons hostel en onze agency bevestigd en de veiligheid van de track werd weggelachen; niet ontkend, noch bevestigd... We besloten toch te gaan omdat vele toeristen ook na dit voorval de track hadden gedaan en de agency waar wij boekten, de track al 15 jaar lang organiseert (Turcol). Zij vertelden dat ze alles hadden betaald. Daar kwam bij dat dit een van de mooiste tracks zou zijn die je uberhaupt in Zuid-Amerika kan doen. Niets was gelogen!

De track:
We werden opgehaald in een bruut ogende jeep met alle kleuren van de regenboog. De chauffeur had zijn warme Colombiaanse schuddebuikende bulklach opgezet en de radio knetterde spaanse liedjes met oorverdovend lawaai boven de meebrullende toeristen. De sfeer zat erin. Iedereen was gevuld met adrenaline en klaar om te gaan. We waren met 12 man in totaal: wij met z’n 5-en, 4 fransen en 3 duitsers. Schijn laat weleens te wensen over. Zo ook onze jeep. Langzamer dan een slak op schuurpapier kroop de knieschijfdraaiende zweethut met 12 man door de bergen. Het was een uurtje of half 3 voordat we uberhaupt konden beginnen aan de track. Na een paar honderd meter zaten we al vol in de jungle, waarbij we van rotsen in riveren konden springen. KNALblauwe rivieren waarbij je je waande in neverneverland. De vele vriendelijke militairen die aanwezig waren gaven de indruk dat er toch wel wat activiteiten gaande waren maar toch wenden we daar al snel aan. 40 graden in de volle zon moesten we de eerste dag 4 uur lopen. Direct na de rivier gingen we nonstop uphill. In de extreme hitte met hoge luchtvochtigheidsgraad glibberden we over het pad omdat het zweet ons via de bilnaad de slippers ingutste. De uitzichten bij de top waren werkelijk fantastisch! Bij de pauzes kregen we ananas voorgeschoteld. Een lekkernij die nooit eerder zo goed heeft gesmaakt. ’s Avonds allemaal een hangmat met klamboe erover toebedeeld gekregen, hadden we een mooie plek om te tukken. Vlakbij onze slaapmat was een fantastische waterval te vinden waar we wederom vanaf rotsen de rivier in kon springen. Zodra het donker werd, werd de vallei verlicht door duizenden vuurvliegen hetgeen alles nog spectaculairder maakte. Daarnaast maakte de aanwezigheid van muggen, sandflies en REUZEpadden het jungleplaatje compleet.

De volgende dag was een rustige dag van 4 uur lopen. Over rotswanden aan de oever van de rivier, verkoelende duiken bij rivercrossings en heerlijke ananas tijdens de pauzes was de aankomst bij onze hut wederom fantastisch gelegen naast een oase van een rivier. Tijdens het avondeten kwamen de nodige insecten al op de kaarsen af waarbij de een na de ander de insecten oppakten en richting het gezicht van de ander wierpen. The battle had begun...

De derde dag was de langste dag lopen. Het begon met een stuk lastig terrein waarna we een grotere rivier 7x over moesten steken voordat we aan de 2000 treden naar de lost city begonnen. De hike ernaartoe leek al onwerkelijk. Daar kwam de entree in de Lost City nog als enorm dessert bovenop!! De gigantische verloren stad (herontdekt rond 1972) van in totaal 4 hectare groot, is nog steeds midden in de jungle gelegen. De enige manier om er te komen is via de minimaal 5 dagen durende track (normaal 6). Alle stenen zijn bedolven in mos en de vele paden maken het geheel tot een doolhof waar je maar al te graag in wilt verdwalen. Hoewel veel mensen het vergelijken met Machu Picchu is het toch niet vergelijken. Soortgelijk, maar authentieker.
De Lost city verkend te hebben, hadden we een kleine hut gevonden met een opgewekt figuur dat bier verkocht. Uiteraard iets duurder dan gewoon vonden wij dat we dat wel verdiend hadden na 3 dagen. Het bier een uurtje in de rivier gekoeld, konden we eindelijk proosten. Terwijl de blikken tegen elkaar kletsten zag ik dat Viv’s hand iets te lang boven mijn blik hing. Een snelle check bleek er een dikke kever in gedrukt te zijn. Aan zijn voelsprieten weggeslingerd was het ’s avonds tijd voor revenge: In het pikkedonker een dikke kever onder zijn prive klamboe gekletst duurde het even voordat hij hem met zijn ipod lichtje had gevonden ;)

De volgende ochtend waren nog voldoende kevers aanwezig die ik onder andere over het eten van Travis zag lopen en daarna over de tandenborstel van Viv terwijl foto’s werden geschoten. Heerlijk! ;)

Na een maand in Colombia vertoefd te hebben, hebben we vandaag ons visum met nog 60 dagen verlengd. Vanavond van een heerlijke bbq genieten in ons 4 persoons appartement met eigen badkamer, keuken, bbq en blender maken we er ook een paar home made mojito’s bij ;) Morgen uitbrakken en dan overmorgen een paar dagen naar de witte stranden van het Tayrona park. Dan waarschijnlijk terug naar Taganga om ons Paddi te halen (duikcursus) en dan door naar Mompos, dan Cartagena. Maargoedth. We zullen zien hoe het uitpakt aangezien we alles maar een paar dagen van tevoren plannen :D

P.S.
Dankzij Russische puisterige hackmannetjes waren tijdelijk problemen met het Guestbook. Die zijn opgelost.
De nieuwe foto’s en video’s zijn:
Colombia:
- 00 eating ants (Quicktime video’s voor Internet Explorer);
- 03 Medellin;
- 04 Bogota;
- 05 Villa de Leyva;
- 06 Taganga;
- 07 The lost city.
]]>
Wed, 22 Apr 2009 02:09:34 GMT http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/comments.php?id=21#comments http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=21
<![CDATA[Colombia!!!]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=20

Daarna Medellin... Jullie hebben al wat foto’s kunnen zien. Ons verblijf van meer dan een week bestond voornamelijk uit lokalen ontmoeten. Ik had al eerder vermeld dat IEDERE lokaal ons van top tot teen bekoekeloerd zodra we langslopen. Stel je dan maar eens voor wat er gebeurd als je gaat stappen in een park met meer dan 100 verschillende clubs en barren dat RAMvol zit met lokalen. Zo kwamen we op een van de mooiste avonden 3 lokalen tegen tijdens de avondsnack in een hamburgertent. Niet lang daarna zaten we in hun auto op weg naar hun appartement in ‘Bevery Hills’. Aguardiente (Colombiaans Ricard/ spiritus met anijs) te drinken en salsa te dansen in de woonkamer. Hun huismonster, een 8 maanden oude slavink met meer vetrollen dan een ui aan schillen, zorgden voor genoeg contrast, waardoor we nog enigszins fotogeniek lijken op de duizenden foto’s die de Colombiaanse facebookpaparazzis namen. Na een ontbijtje kwamen we om 8.30 uur terug in ons hostel. We kunnen na een paar weken in Colombia wel zeggen dat bijna alle Colombianen erg vriendelijke, open, genereuze mensen zijn die graag hun cultuur en land met anderen willen delen.

Na een weekje stappen zijn we naar Bogota gegaan. Een paar dagen de hoofdstad verkent zijn we daarna nog een nachtje in Villa de Leyva gebleven. Een bergdorpje iets ten noorden van Bogta. De 2 ozzies van salento hadden ondertussen gemailed dat ze de Lost City track wilden doen, dus hebben we enkele dorpjes on hold gezet en zijn we doorgestuifd naar Taaganga. Een strand iets buiten Santa Marta.
Gisterennacht een vriestocht gedaan (airco in de bus van Colombia... zucht) hebben we gistermiddag heerlijk aan het strand gechilled en gisteravond de welbekende Colombiaanse reuzedikkevettejoekelmieren gegeten. Dikke vetkaaien zijn het, ter grote van een M&M met noot en smerig als een zwarte kever (ja, ik weet hoe die smaken..). Na een schorpioen uit onze kamer te hebben gepiekt konden we lekker bijslapen voor de track die morgen gaat beginnen.
We zullen de 5 daagse jungletrack lopen met Travis en Lyndel (eerder vermeld) en nog een ozzy: Viv (bekend van Mancora, Quito en Medellin). Vanmiddag hebben we nog een enorm dikke pannenkoek gebakken met zeker 15 dikke mieren erin. Voorgeschoteld aan Viv en verteld dat er rozijnen in zaten, vroeg hij zich al af waarom het zo crunchy was. Hij durfde niet te vertellen dat het eigenlijk te smerig voor woorden was, tot hij bij zijn laatste hap een dikke vette mier zag uitsteken. LOL! Ik ben benieuwd wat we de komende 5 dagen in de jungle gaan eten. We houden jullie op de hoogte!

P.S. Terwijl ik dit aan het typen ben kwam een Ier langs op zoek naar Viv. Ik had de mieren in een chocoladezakje gedaan en vroeg of hij er ene wilde proberen. Knarsend en de ruimte ingapend vroeg hij: these aren´t chocolates are they? ´Nope, they´re giant ants´. Al spugend kwijlde hij zijn weg weer terug. hehehehe. door het reizen vergeet je de tijd en had ik 1 april gemist. Toch weer goed ingehaald zo! ;)]]>
Thu, 16 Apr 2009 03:01:01 GMT http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/comments.php?id=20#comments http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=20
<![CDATA[Sjunkel, adrenaline en cafeine]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=19
Vanuit Cuenca hebben we nog een vlucht via Quito naar Lago Agrio genomen in het noordwesten van Ecuador. Daar een bustochtje van 3 uur en nog een boottochtje van 3 uur genomen, waren we op onze bestemming midden in de jungle: Cuyabena beland. Na het diner waar we de tarantula spinnen aan de plafond zagen hangen, begonnen we het jungle-avontuur met een avondhike van een uurtje om de nachtbeesten te ervaren. Eerst kregen we de regels te horen: raak geen enkel takje of blaadje aan want er kunnen giftige beesten op zitten. Ambitieus gingen wij als slangemensen om ieder twijgje heen, tot we na een paar minuten doorhadden dat het onbegonnen werk was. Daar kwam bij dat ik ook nog een centimetertje of 15 boven de rest uit torende waardoor ik met mijn bakkes ieder vers gewoven spinneweb wist mee te pakken. De volgende 3 dagen hadden we nog vele vogels, apen, zoetwaterdolfijnen etc. gezien. Theo wist zelfs nog een katvis te vangen terwijl iedereen tevergeefs probeerde een piranha aan de haak te slaan. Het was een mooie jungletocht waarbij de jungle m.i. veel intensere jungle was, dan de jungles die we eerder in Borneo of Thailand hadden gezien. Mijn spinnenwebbenmuts van de eerste avond in de jungle achtergelaten hadden we nog een paar dagen in Quito om de nodige artesanias (souveniers) in te slaan.

Theo en Liesbeth met 10 kg extra op het vliegveld uitgezwaard bleven wij nog een dagje langer in Quito, waarna we besloten om toch direct Colombia in te trekken. Na de vele verhalen van andere toeristen gehoord te hebben die zeggen dat het het mooiste land van Zuid Amerika is, kunnen we het niet laten om ook een kijkje te nemen. Eerst een bus van 5 uur naar de grens gepakt en de volgende dag de grens overgestoken en in een bus van 9 uur naar Popayan gereist. Het eerste dat ons opviel was dat we ons perfect voor kunnen stellen hoe het voelt om net zo immens beroemd te zijn als bijvoorbeeld Shakira in deze conterijen. Geen schedel gaat voorbij zonder ons ongegeneerd van kruin tot teennagel uit te checken. Na het oude excentrieke stadje Popayan verkend te hebben, besloten we om verder naar het noorden te trekken. We hadden een Australisch stel ontmoet dat ook door wilde naar het noorden. Zij hadden een goede tip gekregen van een iniminidorpje midden in de jungle in het westen van Colombia dat alleen met een treinrails te bereiken is. Vroeg opgestaan besloten we om dat dorpje nog dezelfde dag te bereiken. Eerst een bus naar Cali genomen dumpten we onze tassen in een hostel in Cali waarna we met onze daypacks door konden naar San Cipriano. De eigenaar van het hostel in Cali raade ons een expresso service bus aan. Je zou zeggen dat wij na 5,5 maand bussen wel wat akelige busritten hebben meegemaakt. Dat viel VOLLEDIG in het niets vergeleken met deze mafkees. Tot aan 120 km/h scheurde hij door de bergweggetjes. Een bergweggetje dat RAMvol zat met enorme vrachtwagens waarbij we bij iedere bocht en inhaalactie de banden hoorden piepen. Nadat we commentaar gaven ging hij nog sneller rijden. Aangezien het een van de grootste drugsroutes is wilden we daar ook niet uitstappen. De riem zo strak aangetrokken tot we paars aanliepen, denk ik dat hij in 2 UUUUren tijd, nog meer rubber van zijn banden heeft gesloopt dan je nodig hebt om 2 tarzans te maken...

Goed, We konden uitstappen in Cordoba van waaruit we nog een klein ritje moesten ondernemen. Aangezien de Spanjaarden jaren geleden nog meer Afrikaanse slaven naar Colombia hebben gebracht dan er uberhaupt mensen woonden in Colombia, leken wij midden in de jungle in zwart Afrika beland te zijn. Terwijl het bijna donker werd volgden we 2 jongens met hun motorfiets door het dorp. Terwijl we de wat ´vreemde sfeer´ opnamen kwamen we aan het eind van het dorp bij het spoor aan. De motorfiets werd met het achterwiel met schroefjes aan vastgespijkerde houten plankjes vastgezet waar 4 railwielen onder zaten. het complete object werd op de rails gekletst waarbij het achterwiel van de motorfiets als aandrijfkracht op de rechterrail leunde en wij op de houten plankjes aan de linkerkant konden plaatsnemen. Een waar avontuur was het! Over bruggen heen scheurende en met redelijke snleheid kwamen we na 20 minuten aan in San Cidriano. Als absoluut enige toeris in het 569 Afrikaans-Colombiaanse inwoners tellende dorp wisten we dankzij wat kids het enige hostel gelukkig snel te vinden. De kinderen kwamen aanrennen met een schildpad in hun hand en waren dolenthausiast dat wij er waren. Het koude biertje met het ouewehoeren met de kids na deze drukke dag was een goede manier om bij te komen.

De volgende dag konden we relaxed bijkomen in een kraakheldere rivier met tropische omgevingen. Op de terugweg was de rails goed te zien in het daglicht dus scheurden we met zo´n 60 km/h, 2x zo snel in het zelf gefabriceerde houten railzeepkistje terug. Gelukig hadden we naar Cali een wat langzamere bus die een paar keer gemaakt moest worden, zonder snelheidsmaniak achter het stuur. Aangekomen in Cali hebben we heerlijk gerelaxed en doen we vandaag een dagje niets. Vanavond gaan we wellicht nog een club in, plastic kijken :roll:, aangezien dit de plastische chirurgiestad van de wereld is. Dan morgen door naar Salento, een dorp in de bergen waar alle colombiaanse koffieplantages te vinden zijn. En ja, inderdaad, ik heb EINDELIJK, weer een paar goede ochtendmokken koffie gehad. Colombia koffie rules! :) Wij reizen uiteindelijk door naar het noordelijkste puntje van Colombia waar je een van de beste stranden ter wereld hebt. Dan moeten we alleen nog beslissen of we in een 5 daagse boottocht naar Panama gaan of het vliegtuig nemen.

Enneh, hoewel deze entry mogelijk wat dodgy overkomt, veel mensen zeggen dat Ecuador gevaarlijker is momenteel dan Colombia. Ik denk niet dat de ouders van Lieke Ecuador zo gevaarlijk hebben gevonden dus maak je geen zorgen :)

Tot snel weer!! ]]>
Fri, 27 Mar 2009 19:01:26 GMT http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/comments.php?id=19#comments http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=19
<![CDATA[Over de helft..]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=18
Wij zijn er helaas meerdermalen op gewezen dat we over de helft van onze trip zijn beland. Een mooi moment voor ons om in de tekst even duidelijk temaken dat dit geen pretje is. Alvast excuus, als het te spiegelend overkomt :p
Ik heb gehoord dat NL de eerste rokjesdag van 2009 heeft gezien. Mocht iemand de foto´s van ´op veler verzoek´ kunnen overtreffen, dan ontvangen we (ik) die graag en komen ze ook in de folder :) Ondertusen zal ik proberen om in deze dagelijkse aangename hitte (die we het komend half jaar in Colombia en midden America zullen ervaren), de regenachtige kou in NL te bevatten als ik een verfrissende douche neem :p
Ohja, ik zag van de week trouwens ook een bandje spelen. Strak in het pak met strop uiteraard. De meneer nam een heerlijke cocktail terwijl hij zijn gitaartje bespeelde (geen koffie voor die meneer ntuurlijk waar hij zijn strop in kan hangen). Maar daar kwam wel bij dat de temperaturen hoog opliepen. Wij, professional slipperklepperaars met tshit en korte pants hoefden geen stroppen te verlichten op de adamsappel. In NL daarentegen, kan ik me de zwetende filedagen nog wel herinneren, koffie en te strakke strop included! Succes alvast! hehe :p

Maargoed, om vrder te gaan met Baños, het dorpje naast de welbekende vulkaan Tungurahua waar we relaxed genoten van het dakterras en groene omgeving zal ik mijn verhaal zonder te spiegelen proberen voort te zetten. Tijdens de wandeling door de bossen wisten we de honden nog op afstand te houden. Het doel om goed uitzicht op de vulkaan te krijgen was door de bewolking helaas niet gehaald. De mensen die het internationaal nieuws bijhouden hebbeb wellicht gelezen dat er een vulkaanalarm was gegeven in Baños, maar toen waren wij alweer door naar Riobamba. Niets van gemerkt dus.

Riobamba hadden we aangedaan vanwege de welbekende treinreis over de nariz del diablo. Bij het boeken van de tickets kregen we echter te horen dat het spoor over het grootste stuk bedolven was onder rotsblokken. Het mooiste stuk echter, de nariz del diablo, was nog wel te doen. Door eerst een bus naar het pitorespque Alausi te nemen, konden we vanuit daar een 4 uur durende trip over het mooiste stuk van het spoor nemen. Om 5 uur ´s ochtneds opgestaan werden we om 6 uur de knieschijfdraaier ingepropt en om 8 uur konden we het ticket voor de trein kopen. Eenmaal in de trein gleden we gedurende de heenweg neerwaarts tussen de groene valeien door naar beneden en om half 10 zaten we alweer aan de koffie in het dorpje: Alausi (bedankt Beau, ben er nog steeds niet vanaf..). We kunnen niet zeggen dat het Lowsy trip was, maar hadden er wel wat meer van verwacht. Wellicht komt dat omdat we geen enkele neus hebben gezien, en een willekeurig treinritje hadden gedaan?..
Tsja, wat moet je dan nog met een hele dag voor je .. Wij kozen ervoor om richting het grote jesusbeeld te lopen dat altijd bovenop de berg in ieder stadje staat. Eenmaal op de trappen werden we verrast door duizenden torren die bijna allemaal door de localen op hun rug waren gedraaid. Een ware smeerplaag was het! Als je de voelsprieten in je neus zou duwen, zouden ze via je keelgat je voortanden nog aan kunen raken. Ik zeg: BAH

Na Riobamba zijn we doorgegaan naar Guyaquil, een avondje de stad verkennen voordat ons vliegtuig naar de Galapagos eilanden vertrok. Je hoort vaak een hoop mooie verhalen over het eilandengroepje maareh... dat komt niet in de buurt! Onze trip begon al bij de aankomst bij de steiger. De bankjes op de steiger van onze boot werd bezet door vele zeehonden en iguanas waar we overheen moesten stappen om op onze massive boot te klimmen. Een boot, geschikt voor 16 personen en 7 man personeel. Het relaxte was, dat wij er met maar 6 toersten van mochten genieten, en 7 man personeel :) Met een enorm dek met hangmat en chillbankjes konden we hier wel aan wennen. Ik zou op kunnen sommen welke beesten we allemaal hebben gezien maar daarvoor moet je de foto´s maar bekijken of zelf naar de Galapagos gaan. Ik kan je in ieder geval verzekeren dat het VET was. Een van de dikste highlights was het snorkelen. Door een koude en warmtestroom naar de eilanden toe, zie je zowel beesten van het noordelijk als zuidelijk halfond. Eenmaal met de plastic vacuumtrekker in het ijskoude water geplompt keken we als een set oogbollende chihuahuas nieuwsgierig naar benden. Het duurde niet lang voordat de zeehonden minstens net zo niewusgierig op ons af kwamen zwemmen, de pinguins ons om de oren vlogen en de haaien op anderhalve meter afstand zagen jagen. Het is dan misschien geen nieuwe kantoorstoel of nieuw pennenbakje maar ik kan je verklappen dat dit de adreline ook genoeg doet pompen! (:p) Vanuit de boot konden we ook de enorme roggen uit het water zien springen, waarbij ze zich draaien in de lucht om zich op hun rug te laten vallen met de hoop parasieten kwijt te raken. Errug bruut! Mocht je de kans dus krijgen om een bezoekje te brengen, laat hem niet liggen! ;)

Weer teruggevlogen op Guayaquil zijn we direct doorgegaan naar Cuenca. Hier hebben we de stad verkent en hebben we het nationaal park Cajas bezocht, waar de ouders van Lieke zuurstoftekort hebben ervaren op 4000 meter hoogte ;)
Morgen pakken we het vliegtuig naar Quito (vliegtuig?!.. ja, de ouders van Lieke hebben maar 3 weken :p) waarna we doorgaan naar Lago Agrio in het noordoosten om een 4 daagse jungletocht te ondernemen. De advertenties zeggen dat we piranhas, apen, slangen, spinnen, krokodillen etc. kunen zien. Maargoed, ervaring zal het leren. De advertenties kennen we ondertussen wel ;).

Tot snel weer!]]>
Sat, 14 Mar 2009 23:44:06 GMT http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/comments.php?id=18#comments http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=18
<![CDATA[Vakantie is afzien..]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=17
Huaraz, het berggebied temidden van Peru met opmerkelijke hoogtes, konden we niet verlaten voor we een mountainbikesessie hadden ondervonden. De advertentie gaf aan dat we tijdens de 3 uur durende trip, eerst 7 km zonder stijgen of dalen een oude treinrails zouden volgen. Met uitzicht over besneeuwde bergtoppen zouden we daarna met een 30 km daling, van ruim 4 km hoogte terug op 3 km in Huaraz eindigen. Ook dit keer konden we de advertentie niet vertrouwen.
De trip begon met een paar honderd meter over rotsblokken stuiteren. Direct daarna hadden de eerste honden al bijna een hap uit de kuiten van onze gids te pakken, waarop wij onze jaszakken vulden met stenen. Na een uurtje klimmen nam onze gids ons op een alternatieve route waarop we anderhalf uur met de mountainbike op de rug over rotspaden hebben gelopen. Vervolgens een modderlawine overgestoken (zonder te verdrinken..) kwamen we eindelijk op een weg aan waar we nog een uurtje met de fiets in de hand op een te grote hoogte bergop mochten lopen. De gids wist 3 mensen de weg te vragen zodat we eindelijk een daling in konden zetten. Met het nodige geluk wisten we hondsdolheid te ontduiken en kamen we na nog 10x de weg vragen eindelijk via de vuilnisbulten, de sloppenwijken van Huaraz binnen. De 6 uur durende trip zonder berooft of opgegeten te worden was wederom een blessing..

De volgende stap was Huanchaco. een klein plaatsje aan zee naast Trujillo. Weinig toeristen, enorm goedkoop en leuke feesten. Toch besloten we na een paar dagen met de lokalen geouwehoerd te hebben, het meest populaire strand van Peru te bezoeken: Mancora. Ingecheckt in het Loki hostel, gelegen in het centum van het centrum direct aan zee, was het tijd om te chillen. Met een bandje om de arm bier op het kamernummer bestellende en vele toeristen uit de hele wereld kennismakende was het afzien! Het kostte ons 3 dagen voordat we de productiviteiten konden vinden om een dagje te leren surfen. Wellicht zie je me op een van de foto´s nog in actie :) Een vakantie in de vakantie was het wel te noemen. Er zijn nog enige foto´s genomen van het strand (op veler verzoek). Degenen die het wachtwoord willen hebben moeten maar een mailtje sturen.

In Mancora hadden we nog een Peruviaan leren kennen die een eigen club had in Piura. Samen met 2 Ozzies zijn we voor een avondje stappen nog bij hem thuis geweest om zijn club, stad en omgeving te verkennen. Achja, wanneer ga je in NL niet 8 uur in de bus zitten voor een avondje stappen. Heel gewoon geworden..

Ik zou nog verhalen kunnen vertellen over een ozzy die dacht de hond van de eigenaar die kwijt was terug te brengen, maar bleek een puppie van een ander gejat te hebben. Ook zou ik verhalen kunnen vertellen over de kokosnootwodka cocktails die we bij de zonsondergang hebben geproduceerd, de vodkameloenen die we hebben gegeten of de compleet mislukte hilarische versierpogingen die andere uithaalden, maar volgens mij hebben jullie wel een idee van het weekje dat we in Mancora hebben doorgebracht.

Met moeite wisten we na 9 dagen uit te checken en de bus naar Quito te Ecuador te pakken. Met de ouders van Lieke hebben we eerst de stad van Quito verkend, waarna we door zijn gegaan naar Baños, een klein plaatsje iets ten zuiden van Quito. De komende dagen trekken we door naar het zuiden door en dan de Galapagos eilanden!

Ondertussen smaken de Jan Hagel koekjes, de Grolsch beugel, de dropjes, de oude kaas en de paaskoekjes heerlijk! :D

Gallery folder updates zijn:
Peru,
- Huaraz
- Mancora

Op veler verzoek
*(password required)

Tot snel weer!!]]>
Tue, 03 Mar 2009 23:05:36 GMT http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/comments.php?id=17#comments http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=17
<![CDATA[Como Simpson...]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=16
Het kost een dag of wat maar dan maak je weer wat mee. In Arequipa hebben we een tocht naar de Colca canion gedaan. Een van de diepste canions ter wereld waar ook een condorfamilie te bekijken is. Meestal is het bewolkt tijdens het regenseizoen maar als we geluk hadden konden we er nog net ene langs zien waaien. Na 2 uur slaap om half 3 's nachts vertrokken schoten we weer hoog de bergen in met uitzichten over vele vulkanen. Ietwat brakjes in de canion aangekomen waren we snel wakker toen we er bukkend voor moesten zorgden dat de 8 stuks, 3 meter spanweidte kolossen, ons niet aan de oren omhoog zouden hijsen. We prijzen ons dus wederom gelukkig voor de mazzel die we hadden.

Na een paar dagen Arequipa was het tijd voor strand. We hadden een iniminidorpje opgezocht dat het dichtstbij lag, genaamd Mollendo. Een sterker contrast konden we met onze aanwezigheid niet maken. Nadat was vastgesteld dat we geen Amerikanen zijn, werden we bij aankomst pas welkom geheten in het dorp. Dan nog even snel inchecken en door naar het strand. ¿Cuál es tu nombre? 'Bart, como Bart Simpson.' ¿Qué? 'bart, b,a,r,t, bart.' 'Aaaaah, Matt?' 'No, Bart' 'Aaaah, Martin' 'No, Bart, B,A,R,T, BART!!' 'Aaaaah, como Bart Simpson, Haha' 'Zucht...' Laten we maar niet ingaan op wat er allemaal gebeurd als je probeert de naam: Lieke door te geven...
Gedurende 3 dagen hebben we gekeken hoe rijke verwende kindertjes van lokale vakantiegangers in hun opgeblazen zwembadjes op het strand schrijen dat hun ouders nog meer speelgoed moet kopen. Ze zeggen trouwens ook wel, dat als je een woord vaak achter elkaar zegt, je de betekenis ervan verliest. Door duizenden verkopers werd ons links in het oor getoert: heladosheladosheladosheladosheladoooooos!! terwijl we rechts doof werden van: ChocloChocloChocloChocloChocloChocloChocloCONQUEUEUESOO!! Ik vraag me dan ook sterk af, of er uberhaupt nog een verkoper is die weet wat die verkoopt.

Na Mollendo zijn we via Arequipa doorgegaan naar Nazca om de welbekende Nazca lijnen te bekijken. Aangezien alle reisboeken zeiden dat je in dubbelloops geweren tuurt als je dat stuk 's nachts gaat reizen, hadden we de bus overdag gepakt. Na 75 tussenstops, campo libres toiletten en gescrubte gezichten van het woenstijnzand (geen airco = ramen open), hadden we tijd om de farmacie in Nazca op te zoeken. Ik hoefde alleen mijn shirt maar omhoog te doen en 3 vriendelijke jongedames keken alsof ze zojuist met een hamer op de vingers waren gemept. Binnen 2 seconden had ik wat ik zocht. Ik was in Mollendo namelijk zo slim geweest om mij in de volle zon 10 minuutjes te laten opdrogen naast het zwembad. Lieke kreeg het bevel van de farmacievrouwtjes nog mee dat ze de after sun niet in de tas mocht doen en direct moest smeren. Ondertussen is de 2e huidlaag er bijna af...
In Nazca zijn we met een klein vliegtuigje over de Naca lijnen gevlogen gedurende een half uur. Wij vonden het wel grappig om die lijntjes te zien maar het onbekotst genieten van zo'n vliegtuigje was eigenlijk net zo leuk.

Na de vlucht pakten we de bus naar een oase midden in de woestijnduinen: Huacachina, om daar te sandboarden. Onze instructeur gaf ons de borden met de instructies: 'Als je achterover leun, dan ga je harder' en toen konden we beginnen. Een leuke sport in ieder geval zo over de immense zandduinen! Toch vonden we de onverwachtse buggyrit naar de duinen toe, net zo mooi. Zonder waarschuwing scheurde onze kamikazepiloot ons als een rollercoaster naar de bestemmingen. Een aanradert!
In ons extreem relaxte hostel met zwembad dacht ik nog dat de papegaaien die ze hadden aan mijn stoel zaten te schudden maar we wisten nog een kleine aardbeving mee te pakken. Erg vreemd om mee te maken. Die van de jaren 80 in NL stond me namelijk niet meer zo scherp bij. Zo zijn we toch weer wakkergeschud met wat ons kluitje zoal nog meer kan doen.

Vanuit Huacachina zijn we naar Lima gegaan. Naast het stappen en verschillende wijken verkennen hadden we nog iets anders gelezen. Je kan parapenten in Lima! Normaal leek het mij nogal sufjes maar in dit geval scheen je van een enorme clif af te kunnen springen. Tsja, dat is hetzelfde als een baby apaca voor de snuffert van een indegenous Hendrik bungelen. Die wordt direct gegeten en als muts verkocht. 2 volle dagen hebben we moeten wachten de derde dag, voor ons vertrek naar Huaraz, de telefoon ging: 'Waar zijn jullie, we kunnen nu springen!' Voordat ik het wist werd ik vastgestrapt en van een clif afgezwengeld. De uitzichten waren fantastisch, maar op het moment dat mijn parapentpiloot zijn scheur lostrok met de woorden: 'f*cking shit man, damn, F*ck this, this is bad!!!, krabte ik toch even achter de oren terwijl ik mijn benen hoog optrok om de toppen van de bomen niet te raken. Doordat ook nog een andere parapentert te dicht in de buurt vloog en de wind ineens was gaan liggen, zijn we beneden aan het strand geland, in plaats van terug te landen op hetzelfde grasmatje bovenaan de clif. Toch moet ik zeggen dat het van mij nog wel iets avontuurlijker had gemogen.

Na per vergissing nog even de lokale specialiteit als spiermaag gegeten te hebben (zag eruit als shoarma, over dompers gesproken...), zijn we vanochtend in Huaraz aangekomen. Weer op een hoogte van 3000 meter zitten we midden in een enorm berggebied met vele toppen boven de 6000 meter. We zullen hier de komende dagen weer het nodige hiken. De volgende bestemmingen zullen Trujillo en Mancora zijn (aan de kust). Waar we nog even heerlijk van de Peruviaanse cavia gaan genieten tot we de ouders van Lieke 1 maart onmoeten in Quito.

De beste groeten en tot snel weer!!]]>
Sat, 07 Feb 2009 16:22:42 GMT http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/comments.php?id=16#comments http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=16
<![CDATA[La Paz, Titicaca, South Peru]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=15
De vakantie zat er weer op en het werd weer tijd om ons in de nog steeds dezelfde enige lange pants te hijzen. Na een weekje genoten te hebben van smerige oploskoffie, bediening van 2 uur per bestelling, vele sandflies, reuzespinnen, bloedzuigers, kampvuren met nat hout en stormbuien was het tijd voor La Paz. Ook wel: de vrede. Een beetje tegenstrijdig als je alle verhalen hoort.. Met wat mensen die we in Coroico hebben leren kennen hebben we de stad in ieder geval goed verkent. De ligging van La Paz in een vallei ziet er trouwens uniek uit!

Na La Paz gingen we door naar een klein relaxed plaatsje aan Lake Titicaca: Copacabana: met wat onderhandelskills een dikke euro van de huur afgekregen te hebben, zaten we voor 7 euro per nacht in een hotel met kabeltv en goed uitzicht. De euro onderhandelingsgeld werd ingehouden van onze watervoorziening de eerste dag maar het was goed toeven. Vanuit hier zijn we naar het eiland op Lake Titicaca gegaan: Isla del sol. ´S avonds denk je ´s wereld hardst ronkende figuren te horen maar dit zijn de enorme zeugen die vrij rondlopen, samen met lama´s, ezels, paarden, geiten, schapen, kippen en backpackers. Nog steeds op ong. 4200 meter hoogte was een rondje over het eiland lopen erg vermakelijk. Koel klimaatje en toch scherpe zon die je de gok voor de 23e keer doet vervellen.

Een kort maandje in Bolivia was net genoeg om het land een beetje te leren kennen. De stabiele dames, de politieke situatie met Evo, de armoede met vele bedelaars, de rijke historie, mooie natuur en ietwat schuchtere mensen. Heerlijk eten met veel groenten en salades en duidelijk verstaanbaar Spaans. Ook de eigenaardigheden van ieder hostel dat beweert warm water te hebben dat altijd koud blijkt te zijn was een ervaring. Door een verwarmingselement op de douchekoppen te zetten kan je met 1 koudwaterknop net een knetterhete druppel op je verbrande schedel opvangen als je de kraan een heel klein beetje opendraait, of je kiest voor een koude ijsdouche. Wil je de stand van het verwamingselement anpassen, dan moet je dat doen als je het water niet hebt lopen. Doe je dat wel, dan knettert je de stroom je door je sodemieter. Gelukkig lopen lange mensen sowieso kans op optaters omdat je dan met je bakkes al dicht op de stroomdraden staat. Als er dus typefouten in deze tekst stan, dan weet je waar dat door komt..

Wederom kersrood gingen we door naar het regenachtig koude Cuzco, Peru. Een toeristisch centrum met westerse gemakken, die we nergens in Bolivia hadden gezien (wc papier p de wc?). De wandeling Isla del sol deed ons ten goede toen we vanuit Cuzco begonnen aan de 5 daagse hike naar Machu Picchu: de Salkantay track. De eerste 2 dagen was alleen maar klimmen tot een hoogte van 4600 meter. Als een bezetene schoten we ook de kwijlpiepende groepen die eerder waren vertrokken voorbij en hadden we nergens last van. Onze groep die bestond uit 5 Brazilianen, 2 Argentijnen en een Amerikaanse zorgden er wel voor dat we konden genieten van wat hoogte met je kan doen. Er waren geen uvorm galmers (of in dit geval moeder aarde rochelaars; potten waren er nl. niet) maar veerschillende moesten kilo´s cocabladeren malen om enigszins bij kennis te blijven. Kamperen tussen de paardenvlaaien in velden onder gletsjers, ´s nachts rillen in ons 600 gram slaapzakje en de billen bemuggebulten tijdens het drekken in de vrije natuur, was het aangenaam vertoeven. De laatst dag om 4 uur op, om via de oude Inca trappen naar boven te klauteren waren wij als eerste en derde van de honderden toeristen bij de entree van Machu PIcchu aangekomen. Vanuit dit prachigeInca dorp kan je ook de berg Waynu Picchu beklimmen met uitzicht op Machu Picchu. De woorden: ´Scared shitless´ hebben we vaak gehoord. Scheve gladde treden waar slechts mijn grote teen op kan rusten langs kliffen van honderden meters zonder railing krijgt volgens mij iedereen daar wel hoogtevrees. De uitzichten waren het in ieder geval zeker waard! Daar kwam bij dat wij een zonige, strakblauwe dag hadden midden in het regenseizoen! Alleen de eerste 400 mensen krijgen trouwens een ticket om de berg te beklimmen. Wij stonden vooraan maar zodra we binnen kwamen bevonden we ons in Rambo 3. Alle gidsen schreeuwden tot ze paars aanliepen naar hun cameradragers: RUN, RUN FASTER, RUN, DONT STOP!, JUST RUN!! Mocht je er dus heengaan, ga vroeg en: RUN!

Ruim anderhalve maand op grote hoogten vertoeven met het klimaat wat erbij hoort is niet goed voor Labello gruwelaars. Zoals jullie wellicht op de foto´s hebben gezien, ontkom je er tijdens het reizen niet aan om te lachen, gapen of eten. Lat het nu zo zijn dat bij ieder van deze activiteiten de onderlip met een grote klap bloed gustst uit gapende gaten, uiteraard gevolgd door een ware Nederlandse scheldpartij. Nu veel te laat toch de labello maar gebruikende zal ik wat vaker niet lachend op de foto´s verschijnen. Dan weten jullie waarom.

Gister de knieschijfdraaier naar Arequipa gepakt. De geschatte duur van 8 uur iets overschreden kwamen we na 13 uur zonder airco in zonnig Arequipe aan. Na ruim anderhalve maand ketjapkoffie gedronken te hebben, hebben we eindelijk echte koffie gevonden. Wat ze hier nl. doen is een soort koffiesubstantiedrek extraheren dat lijkt op ketjap. Daar doe je een beetje water bij en: tataaa!: smerige koffie. Als ze bij buffetten dan die lauwe drek in een koffiepotje neerzetten moeten ze ook niet raar kijken als ik als koffieliefhebber de koffiedrek puur wegtik en klaag dat het lauw is. Goed, nu eerst maar de enorme monasteria die ze hier hebben bezoeken en een dagtochtje naar de een na diepste canion ter wereld gaan, condors kijken!!

Tot snel weer!!

Gallery foto update folders zijn:
Bolivia folder: 4,5,6
Peru folder: alles

Abrazos!¡]]>
Sat, 24 Jan 2009 00:49:49 GMT http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/comments.php?id=15#comments http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=15
<![CDATA[Eindelijk vakantie!]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=14
Vanaf San Pedro de Atacama in de woestijn in het noorden van Chili, hebben we de 3 daagse toer in een jeep gedaan over de zoutvlakte de Salar de Uyuni. Voordat we daar aankwamen, reden we langs verschillende rode, groene, witte meren met duizenden flamingo´s, verschillende lama soorten, geysers etc. Door de bergen gingen we over passen van 5100 meter en zaten we gedurende 3 dagen ruim boven de 4000 meter hoogte. Sommigen kregen een late impact op de eerste dag waarbij ze out of the blue hun avondeten aan de kant schoven en het alfabet in de u vorm gingen galmen. Wij hadden gelukkig nergens last van. Geboren berggeitjes, laten we maar zeggen (touch wood). Toch hebben we uiteraard wel de coca thee geprobeerd. Lekker spul. Ik zal wel een zakkie naar huis sturen voor de gegadigden ;)
De toch eindigde in het plaatsje Uyuni. Van daaruit hadden we dezelfde dag de bus naar Sucre gepakt. Aangezien we s´nachts om 3 uur in Potosi aankwamen, zouden we vanuit Sucre de bus nog een keer terug naar Potosi pakken zodat we overdag aan zouden komen. De eerste 8 uur bus naar Potosi geef ik een 8,5 op de schijf van 10. Het was te vergelijken met een nieuwsgierig minimenneke dat zijn hoofd door 2 spijlen duwt en verrast wordt door de aanwezigheid van zijn oren. Je hoofd er doorheen steken kan, maar terugtrekken is uitgesloten.

In Sucre hebben we de Boliviaanse sfeer goed kunnen proeven. Alle vrouwen hebben een enorme pofjurk aan om hun achterwerk zo groot mogelijk te maken. Wellicht werkt schijnstabiliteit in de bergen lustopwekkend bij de localen?.. Een mooi zwart lambiek bolhoedje op en twee enorme lange zwarte vlechten ziet het er aandoenlijk uit. Ze zijn hier ook allemaal wat dikker omdat ze veel van het eten frituren. Toch krijg je hier meer groenten dan in Argentinie en Chili en is het eten misschien nog we lekkerder ook, afgezien van de steaks uiteraard. De armoede en daarmee het contrast zodra je de grens overkomt is enorm! Potosi is een (ondertussen) klein mijnersdorpje. Ik raad iedereen aan om Devil´s miner te kijken, een film waaruit het leven in Potosi duidelijk wordt. Ongekend... Het was dan ook niet verwonderlijk dat de mijners op onze aankomstdag aan het demonstreren waren op het plein en nonstop dynamietstaven op straat gooiden. Afgezien van de lama steak als kerstmaal was het een erg depressserende ervaring.

Na Potosi waren we klaar voor de vakantie. Sinds 3 october zijn we al op zoek naar een plaatsje waar het warm genoeg is om onze zomervakantie te vieren. Die hadden we immers nog niet gehad ;) Via La Paz naar Coroico was het plan. Voor een semi cama bus naar La Paz zag de bus er wel wat brakjes uit. Na 10 minuten gingen alle lampen uit. Later bleek ook de koplampen. Met een hoop gegil werden we om half 5 s´ochtends heen en weer geschud en kwamen we eindelijk tot stilstand. Met een adrenalineboost deed ik lnngzaam het gordijntje opzij. Gelukkig geen klif te bekennen. De bus stond op 45 graden naar rechts geleund in een greppel. Mensen schreeuwen dat de buschauffeur de deur open moest doen. De chauffeur schreeuwde dat we naar links moesten leunen. Een Portugees en een Duitser sprongen broekpoepend in paniek aan de linkerkant uit het raam. Uiteindelijk allemaal uitgeklauterd porbeerden ze stuntelig de bus over rotsen schrapend weer de weg op te krijgen. Ze vroegen zelfs of we wilden helpen duwen. Dikke harrie, dachten wij. Er kwamen gelukig nog vele bussen langs waarbij 1 van dezelfde company stopte. Met de Portugees en een Americaan wisten we de buschauffeur te overtuigen dat we mee mochten als we 20 Bolivianos extra betaalden. Dus wij de bagagklep van onze gecrashte bus opgengehengst, hadden we onze tassen eruit gesloopt en meegenomen in de nieuwe bus.

Om 11 uur kwamen we via een tussenstop in La Paz eindelijk aan in Coroico. Een typisch Boliviaans dorp in de bergen met vele typische stabiele locale vrouwkes, hostels zonder internet of wifi, maar wel hangmatten en zwembad met uitzicht over de bergen en de deathroad, vele roofvogels en hummingbirds. Eindelijk een ontbijtje besteld was het vakantietijd! 1 week chillen! ´Goh, wat een vreemde fruitvliegjes hier. Heb al 13 kleine bloeddruppeltjes op mijn enkels en ellebogen maar het is wel meteen gestold´.. De Lonely Planet geraadpleegd, bleek: In Coroico zitten geen malaria muggen maar wel vreemde insecten die bulten geven die tot wel wekenlang ernstig kunnen jeuken´. Het welkomstcomitee had ons dus meteen goed te pakken. Nu in ieder geval eindelijk vakantietijd! De beste wensen voor het nieuwe jaar allemaal!!


http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/upload/feliz_navidad.JPG]]>
Sun, 28 Dec 2008 20:41:20 GMT http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/comments.php?id=14#comments http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=14
<![CDATA[Noordoost Argentinie en noord Chili]]> http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=13
De dichtheid van muchisimo dikke vette ervaringen per kubieke minuut ligt hier zo´n stuk hoger dan in werkend Nederland dat ik toch nu al weer een bericht post.
Salta is een stadje in noordoost Argentinie dichtbij de Boliviaanse en Chileense grens. Hier hebben we een auto gehuurd en een roadtrip gedaan van 1200km. Samen met Ronald en Sabrina, een NL stel dat we al eerder tegen waren gekomen in Bariloche. Onze Volkswagen Gol (ja, zonder f) heeft wegen gezien waar je normaal je Hummer nog niet over durft te schuren. Rotsblokken, een pas van 3500 meter, dwars door rivieren gekacheld kregen we uitzichten te zien met meer verschillende kleuren in rotspartijen dan we voor mogelijk hielden. ENORM vet en onwerkelijk. Ik zal de foto´s online zetten zodat jullie zien wat we bedoelen.

Vanuit Salta namen we de bus naar San Pedro de Atacama in het noorden van Chili, met extra bagage.. 6,5 kilo aan spul dat we richting huis wilden sturen. Gelukkig was de douane waar we het pakket wilden versturen maar tot 12.00 uur open dus moest het mee de knieschijfdraaier in.
San Pedro de Atacama is een woestijndorpje, een ERRUG droog woestijndorpje dat redelijk hoog ligt. Hierbij een korte indruk hoe dat verloopt:
Je stapt om 7 uur in de ochtend in Salta in een semi cama bus. Moe leun je onconfortabel in je rugleuning die net lang niet ver genoeg naar achteren kan. Je kan je benen uiteraard niet strekken en toch doe je een poging je ogen dicht te houden. Je slingert half van je stoel af en besluit toch de heupkrakende armleuning omlaag te doen. De bergen op, links, rechts, je hoofd slingerende naar links, rechts. Totdat je merkt dat iemand een baksteen op je borst plaatst. Je merkt dat je ineens extra veel gaapt, een extra keer zucht en nog een keer extra in en uitdemt. Je hoofd raakt langzaam vol en je oren knetteren bij het gapen bijna van je bakkes. Je plaat wordt KURKdroog alsof je glazen woestijnzand wegtikt. De ochtend na een stevige carnavalsweek of 2 overbodige flessen droge rode wijn nadat al een fles tequilla naar binnen is geschopt, zijn er echt niets bij (van horen zeggen, uiteraard..). De buschauffeur komt langs met plastic zakjes voor de mensen die scheel gaan kijken. Dan eindelijk de grensovergang. De bus uit en in de woestijnzon wachten in de rij. Na het stempelen toch maar eens aan de buschauffeur vragen hoe hoog we dan zitten. ´4500 meter, net een pas van 5000 meter gehad´. Ah, kijk eens aan. Zo hoog ben ik nog nooit geweest. Nog even een praatje maken over Bolivia en La Paz met de chauffeur in de zon, peukie erbij en dan merk je het pas.. Het zuurstoftekort dat je al hebt als je geen hoogtes bent gewent kicked in. Half duizelig en misselijkig gaf ik zelfs de voorkeur aan de knieschijfdraaier boven de frisse lucht. Toch herstel je wel redelijk vlot. De hoogte merk je vooral de eerste dag. Daarna ben je het al wel redelijk gewend maar blijft een leuke ervaring ;)
Verder bestaat dit dorpje uit woestijnzand dus je loopt constant met een dode muis op je tong. De hele dag water drinken helpt toch maar verdomd weinig. We zijn ondertussen al in de Death Valley geweest (eigenlijk Mars valley maar een of andere Franse Jonathan kende vroeger zijn talen niet en wist: ´Mars´ niet fatsoenlijk uit te spreken waardoor de lokalen dachten dat hij: Muerte zei....), de Valle de la Luna tijdens zonsondergang gezien en vanmorgen de Geysers Tatio op 4,300 meter bij zonsopgang met een temperatuurtje van -5 gezien (het schijnt dat het in Uyuni waar we heen gaan -15 is ´nachts dus dat wordt leuk :)).
Verder is naast dit plaatsje een wereldwijd project gestart: een ENORME telescoop opstelling omdat dit de meest droge plek ter aarde is, zorgt ervoor dat men op aarde tot 10x meer sterren kan zien. Ondertussen zijn we voldoende nieuwsgierig geworden dat we vanavond ook een set enorme telescopen in gaan turen (11 uur; wordt weer bibberen). Als je in dit minidorpje omhoog kijkt als de zon onder is, zie je sowieso meer sterren dan waar ook ter wereld dus dat zal wel mooi worden.
Morgenochtend gaan we om 8 uur de bus in voor onze 3 daagse toer. Via een aantal meren met flamingo´s, geysers, rotspartijen, vulkanen en hostels zonder water in het midden van de woestijn, uiteindelijk over de Salar de Uyuni in Bolivia!!

We houden jullie op de hoogte!!

Saludos!
]]>
Thu, 18 Dec 2008 18:17:45 GMT http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/comments.php?id=13#comments http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/blog.php?id=13