Is that a temporary smile or a permanent smile?! :D

Categorie: Belize
Gepost: 23.07.2009 17:39

Jongens, jongens. Wat een land! Vanaf dag 1 bij de grensovergang waren we al overdonderd. We komen de lokale bus uit gesjokt. Lopen naar een gebouwtje waar verder niemand te bekennen is. Gaan de deur door en lopen een meter of 20 naar het loket dat haaks op de ingang stond. Een forse donkere mevrouw zat ons met haar schedel ondersteund op de toonbank op te wachten. We wilden net onze mond op trekken om de douane beamte een goedenmiddag te verkondigen tot ze ons onderbrak. ‘Heey hello you two, I am soooooo sleeeepy man’. Haha. We wisten eerst niet eens of we het wel goed hadden gehoord. Een relaxtere entree kan je in een land toch niet krijgen. Het engels caribisch accentje werd van daaruit alleen nog maar versterkt.
De grens overgestoken kwamen we in een dorp genaamd San Ignacio. We werden verwelkomd door de hosteleigenaar die een versleten t-shirt met grote gaten op een bruine broek droeg, die ooit geel was geweest. Hij wees ons onze kamer en gaf na het inchecken de gebruikelijke welkomstspeach. ‘My name is Kenny. And here in Belize everybody knows Kenny. And Kenny knows everything that happens here. Even if you come to Belize City my friend, you will hear my name. The thing is. I take things easy. If you are happy, I am happy and everybody is happy. You are guests in my hostel so I take care of you my friends. No one enters this building without me knowing about it. I assure you that my friend’. Een beetje een aparte introductie maar een geweldige vent en uitstekende gastheer. Zonder te vragen kregen we in het hostel zelfs handdoeken. Een luxe die we al lang niet meer hadden gehad. De handdoeken zelf waren eerder poetsdoeken met gaten waar je je arm doorheen kon steken maar het gebaar was er. Even op het balkon gegluurd zag ik een set benen uitsteken. Ik liep nog wat verder naar buiten om te kijken wie het was. Tot mijn verbazing zat een jonge vent van een jaar of 24 helemaal onderuit gezakt in een stoel. De rasta kleurige kraaltjes hingen onder zijn wijdopenstaande bakkes aan zijn sik, mee te schommelen op de maat van zijn gesnurk. Haha Hoe relaxed was dit! Het koste ons niet veel moeite om ons aan het ritme aan te passen. We hoorden links en rechts dat als je naar Belize gaat, je 1 tour absoluut MOET doen. We dachten zelf eerder dat het iets met duiken of snorkelen te maken zou hebben maar de nummer 1 topper van Belize bleek een grot te zijn. Zelfs Discovery had een opname gemaakt van de zogenoemde ATM grot. Een grot die vroeger door de Maya’s gebruikt werd voor offeringen waarbij je de schedels en potten nog steeds overal kunt zien liggen. Vreemd maar waar, zwommen, kropen en liepen wij niet lang daarna ook door de grot. Ons te verbazen dat de skeletten en potten niet al lang ergens in een museum hadden moeten liggen. Erg indrukwekkend was het in ieder geval.

Na een dag of drie in huize Kenny te hebben doorgebracht gingen we door naar Caye Caulker. We hadden ondertussen al wat sms contact met Robert-Jan en Jolanda om af te spreken op dit magistrale eiland. Een eiland waar iedereen de hele dag over de zandweggetjes op blote voeten loopt en alles volgens de Caribische pace gaat. Haasten kriijg je onmogelijk voor elkaar. Probeer je namelijk iets sneller door te lopen dan krijg je de opmerkingen van de lokalen al om de oren: ‘Heey speedwalker! Take it easy!’ Humor hebben die jongens zeker weten! Toen RJ en Jo 2 dagen later met de boot aankwamen besloten wij ze af te halen van de haven met een gehuurd golfkarretje. Toen we het apparaat iets later voor een hotel parkeerde om de tassen van RJ en Jo te dumpen in ons hostel kwam al iemand op me aflopen met een papiertje. ‘Hey man. You are not allowed to park your golfcar here man. That will cost you 10 Belizian dollar my friend’. Ietwat verward gaf ik als reden op dat ik alleen ff RJ en Jo ging oppikken waarop luid geschater zijn antwoord was. De dagen daarop moest ik het bij datzelfde hotel iedere keer bekopen met de boodschap: ‘Hey my friend! There is a 5 dollar walking fee here!’ Hehe fantastische figuren. Als Lieke probeerde iets in haar eentje in de stad te halen zaten er altijd wel wat jongens langs de kant van de weg met een opmerking klaar. ‘Hey Miss. Did my friend next to me already tell you that you look beautiful today? He didn’t?! Well than I will. You look beautiful today miss!’ Echte humorpantalons. Zelf zaten we ruim een week in een houten hutje op palen met eigen badkamer en balkonnetje. 5 meter van de zee af met genoeg wind om de muggen weg te houden. RJ en Jo hadden hun eerste nacht in het brakste hutje van ons hostel doorgebracht, waarna ze 2 nachten waren weggeglipt naar een duur hotel om hun jarenlange samenzijn te vieren. Na die de luxe te hebben geproeft konden ze niet niet meer terug en wisten ze de laatste 3 dagen in ons hostel door te brengen in de enige echte suite, waar zelfs een stijltang en koffiezetapparaat aanwezig was. De spiegelaars :p

Tijdens ons verblijf op Caye Caulker hebben we nog net de productiviteit kunnen vinden om 2 snorkeltours te doen. 1 halve dag met RJ en JO en nog een tour van een volle dag naar de Hol Chan channel die de hele dag duurde. Op de halve dag konden we Stingrays wegen en vele vissen tussen het koraal weg zien schieten.
Op de hele dag snorkeltour hadden we geluk en kwamen we nog 3 hele grote dikke vette zeekoeien tegen. Op 2 tot 3 meter afstand konden we met deze kolossen van 4,5 meter lang meeschommelen op de golven. Ze schijnen makkelijk te spotten zijn omdat ze een enorme hoeveelheid stront produceren van de 50kg zeeplanten die ze per dag wegvreten. Gelukkig kwamen wij er tijdens deze trip nog onbescheten vanaf. Enneh RJ: Nu ik ze van dichtbij gezien heb, denk ik niet dat ze op hol kunnen slaan. Laat staan dat je ze hendig kan melken. Dat emmertje blijft natuurlijk nooit staan onder water.
Na de zeekoeien gingen we nog door naar de Shark Alley, waar we een ommetje zwommen met onze gids en vele nurse sharks en reefsharks. Eigenlijk onwerkelijk maar allemaal echt heel stoer. We waren blij dat we de onderwatercamera van ons hostel konden huren om alles vast te leggen tijdens deze snorkeltours!
Toen we RJ en JO op het lokale vliegveld hadden afgezet (2 minuten lopen met de backpack naar het vliegveld) en we de haaien van de tweede snorkeldag hadden overleefd, werd het voor ons ook tijd om na anderhalve week, Caye Caulker (en Belize) goedendag te zeggen.

Ons volgende onderkomen was Tulum. Een strandstadje in Yucatan in het oosten van Mexico. We hoorden dat we niet in het stadje moesten blijven maar nadat we de prijzen voor 1 nacht aan zee hadden ervaren, zijn we toch verhuist. Het water mag dan wel knalblauw zijn en het zand fijner dan bloem, maar dat is nog geen reden om bakken met geld te vragen voor een simpel hutje met fan en bed. In het huidige hostel pakken we dagelijks de gratis shuttlebus naar zee. Prima geregeld dus. Afgezien van die kakkerlak dan, die zojuist over mijn been ineens met zijn bakkes achter het beeldscherm vandaan kwam koekeloeren. Sorry maar helaas, heeft de kakkerlak het door zijn verrassingsvoorkomen moeten bekopen.

De highlight waar we verder nog naar uitkijken is het snorkelen met walvishaaien in het noorden van Yucatan bij Isla Holbox. Verder zullen we de laatste weken vooral aan het strand hangen om bij te komen van zo’n lang jaar werken. Hoewel het nu ook hard werken is met de gratis shuttlebus. Die ons dwingt om lange werkdagen van 9 uur ’s ochtends tot 5 uur ’s avonds te maken. Dat zijn namelijk de tijden waarop de shuttle rijdt ;)

Updates in de Gallery zijn:
Alles in de Belize folder
Permalink

Guatemala

Categorie: Guatemala
Gepost: 05.07.2009 06:37

Het laatste verslag dateerde uit jeukmania met de muggenbeleving in het zuiden van Guatemala. Vandaag de dag hebben we het tempelcomplex Tikal, in het noorden van Guatemala bezocht. Terug in het eilandig dorpje Flores, temidden van een meer vlakbij Tikal, zijn de temperaturen weer naar een windstille 40 geschoten. Mooi moment dus om het vervolg vanuit de hangmat in te kloppen.

Vanuit Antigua waren we met de bus naar Quetzaltenango (Xela) gegaan, met een tussenstop op een grote markt in Chichicastenango. De afdingtechnieken van Azie konden weer goed worden aangescherpt bij de kleurrijke vrouwen die allemaal hun eigen artesanias (spaans voor prelaria) verkochten. Het eerste wat me hier opviel was de Latijns-Amerikaanse Douwe Dabbert knapzak. In Nicaragua en El Salvador gebruikte men voornamelijk het modieuze schort met franjes dat we in NL eigenlijk sinds Mien Dobbelsteen niet meer tegenkomen. Hoewel ze die hier ook dragen op de markt, prefereren de dames hier: El sostén. Letterlijk vertaald: de ondersteuner. Werkelijk alles zie je erin verdwijnen of wordt uit het niets tevoorschijn getoverd: wisselgeld, papiergeld, mobiele telefoons, buskaartjes etc. In sommige gevallen wist men zelfs kindjes uit de douwe dabbert te toveren. Merkwaardig maar waar, een BH kan multifunctioneel zijn.

Na de markt hebben we in Quetzaltenango nog een paar dagen gewacht tot we het raadsel van Peter op konden lossen. Een raadsel dat we nog vanuit Nederland meekregen: “Mochten jullie naar Guatemala gaan, zorg er dan voor dat je bij Lago Atítlan terecht komt in kamernummer 3 in het hotel: la casa del mundo en ik hoor graag wat jullie ervan vinden”. Nou Peter, we hebben het ervaren en hierbij: bedankt voor de tip! 2 machtig grote vulkanen torenden boven het meer uit dat wij als uitzicht hadden vanuit ons appertementje numero trés. Dat was pas goed wakker worden! ;)

Na deze weelde hebben we 2 dagen gerelaxed in San Pedro de laguna naast de voet van een van de vulkanen aan het meer. Teruggegaan naar Antigua kwamen wij een paar rasechte frikandellen-eters in ons hostel tegen: Robert-Jan en Jolanda! Tot onze verrassing werden wij met stroopwafels en drop overspoeld, terwijl we de ervaringen van een krap jaar reizen konden uitwisselen. Erg gezellig en leuk om hen weer te zien en te spreken! Op de markt kon ik het natuurlijk niet laten om nog enige koopmannen in het Spaans op de verse toeristen af te sturen (:D). De tweede dag in Antigua hebben we de avond afgesloten onder het genot van een enorme steak en een glas rode wijn. Afzien... ;)

Semuc Champey was de uitgelezen plek om weer een beetje in het gareel te komen. Het genomineerde wereldwonder-natuurverschijnsel bestaat uit een 6-tal plateaus die boven een rivier hangen. Daar overheen stroomt knettertblauw water die een soort basins in de plateaus hebben gevormd, waar de vissen klaarliggen om kleine stukken van je enkels af te knabbelen. Heerlijk gezommen in deze wateren hebben we ‘s avonds een grot opgezocht waar we bij zonsondergang zogezegd duizenden vleermuizen naar buiten konden zien vliegen. Na de grot verkend te hebben werd echter een protestactie op poten gezet in ut durp waardoor we moesten vertrekken voordat de vleermuizen hun prooi gingen zoeken.

En zogezegd bracht ons dat vandaag bij de enorme Maya stad:Tikal. Een enorm complex van Maya tempels waarbij het meerendeel nog steeds onder grond bedolven is. Voornamelijk gebouwd vanaf 600 met kleine uitschieters van ruim voor christus wisten de Sangria lurkers nog redelijk van Tikal af te blijven. Daardoor is in het enorme indrukwekkende complex midden in een groot national park nog meer dan genoeg te zien. Daar komt bij dat de brulapen en spidermonkeys je je om de oren loeien (zie filmpje) en opmerkelijke grote hamsters op hoge poten die vragen om het spit, voor je voeten langs schieten. We waren al om 5 uur ‘s ochtends vertrokken maar toch hadden we meer toeristen verwacht. Het leek erop of we iedere tempel voor het eerst alleen ontdekten. Erg bruut!

Voordat we naar Belize gaan, tot slot nog even dit over Guatemala.
Ieder land heeft zo zijn eigen mascotte. Wij hebben de leeuw en Guatemala heeft een vogel. Een rare vogel, met een rare naam die werkelijk overal op wordt weergegeven. De valuta is naar de vogel genoemd, dus op ieder briefje en elke munt wordt de vogel afgebeeld. Hostels, restaurants en bedrijven zijn ernaar vernoemd, op reisgidsen kom je het tegen, bij travel agencies etc. etc. Het zou me niets verbazen als echte diehard vogelaars zelfs zo’n Quetzal op hun Quetzal hebben getatoeerd. Ze noemen het beest dus inderdaad de Quetzal. Iedereen die je spreekt heeft van zijn lang-zal-die-leven nooit ene Quetzal gezien, maar ik had ook weinig anders verwacht. Wat wil je met zo’n naam. In plaats van een lieflijk koosnaampje als nachtegaaltje, jaag je het beest de stuipen op het lijf als je hem roept: Quetzal! Quetzal! Het klinkt mij meer in de oren als Hotwing!! Hotwing!! Op z’n Guatemalees that is... Tot op de dag van vandaag zullen we ons in ieder geval af blijven vragen of het beest niet allang is uitgestorven. We waren in ieder geval blij dat we in Tikal nog een Tucan op de foto konden zetten. Tot die tijd is er denk ik maar 1 rare vogel in Guatemala is geweest en die zit vanaf morgen in Belize ;)

Folder updates in de Gallery zijn:
Guatemala:
- 00 Filmpje brulapen – Tikal
- 05 Lago Atitlan
- 06 Semuc Champey
- 07 Flores en Tikal.
Permalink
Powered by sBLOG XHTML 1.0 Strict PHP CSS
Lokale tijd: 19.10.2018 11:23 GMT+1
Powered by sBLOG © 2005 Servous