Sjunkel, adrenaline en cafeine

Categorie: Colombia
Gepost: 27.03.2009 20:01

Beste bleekscheten,

Vanuit Cuenca hebben we nog een vlucht via Quito naar Lago Agrio genomen in het noordwesten van Ecuador. Daar een bustochtje van 3 uur en nog een boottochtje van 3 uur genomen, waren we op onze bestemming midden in de jungle: Cuyabena beland. Na het diner waar we de tarantula spinnen aan de plafond zagen hangen, begonnen we het jungle-avontuur met een avondhike van een uurtje om de nachtbeesten te ervaren. Eerst kregen we de regels te horen: raak geen enkel takje of blaadje aan want er kunnen giftige beesten op zitten. Ambitieus gingen wij als slangemensen om ieder twijgje heen, tot we na een paar minuten doorhadden dat het onbegonnen werk was. Daar kwam bij dat ik ook nog een centimetertje of 15 boven de rest uit torende waardoor ik met mijn bakkes ieder vers gewoven spinneweb wist mee te pakken. De volgende 3 dagen hadden we nog vele vogels, apen, zoetwaterdolfijnen etc. gezien. Theo wist zelfs nog een katvis te vangen terwijl iedereen tevergeefs probeerde een piranha aan de haak te slaan. Het was een mooie jungletocht waarbij de jungle m.i. veel intensere jungle was, dan de jungles die we eerder in Borneo of Thailand hadden gezien. Mijn spinnenwebbenmuts van de eerste avond in de jungle achtergelaten hadden we nog een paar dagen in Quito om de nodige artesanias (souveniers) in te slaan.

Theo en Liesbeth met 10 kg extra op het vliegveld uitgezwaard bleven wij nog een dagje langer in Quito, waarna we besloten om toch direct Colombia in te trekken. Na de vele verhalen van andere toeristen gehoord te hebben die zeggen dat het het mooiste land van Zuid Amerika is, kunnen we het niet laten om ook een kijkje te nemen. Eerst een bus van 5 uur naar de grens gepakt en de volgende dag de grens overgestoken en in een bus van 9 uur naar Popayan gereist. Het eerste dat ons opviel was dat we ons perfect voor kunnen stellen hoe het voelt om net zo immens beroemd te zijn als bijvoorbeeld Shakira in deze conterijen. Geen schedel gaat voorbij zonder ons ongegeneerd van kruin tot teennagel uit te checken. Na het oude excentrieke stadje Popayan verkend te hebben, besloten we om verder naar het noorden te trekken. We hadden een Australisch stel ontmoet dat ook door wilde naar het noorden. Zij hadden een goede tip gekregen van een iniminidorpje midden in de jungle in het westen van Colombia dat alleen met een treinrails te bereiken is. Vroeg opgestaan besloten we om dat dorpje nog dezelfde dag te bereiken. Eerst een bus naar Cali genomen dumpten we onze tassen in een hostel in Cali waarna we met onze daypacks door konden naar San Cipriano. De eigenaar van het hostel in Cali raade ons een expresso service bus aan. Je zou zeggen dat wij na 5,5 maand bussen wel wat akelige busritten hebben meegemaakt. Dat viel VOLLEDIG in het niets vergeleken met deze mafkees. Tot aan 120 km/h scheurde hij door de bergweggetjes. Een bergweggetje dat RAMvol zat met enorme vrachtwagens waarbij we bij iedere bocht en inhaalactie de banden hoorden piepen. Nadat we commentaar gaven ging hij nog sneller rijden. Aangezien het een van de grootste drugsroutes is wilden we daar ook niet uitstappen. De riem zo strak aangetrokken tot we paars aanliepen, denk ik dat hij in 2 UUUUren tijd, nog meer rubber van zijn banden heeft gesloopt dan je nodig hebt om 2 tarzans te maken...

Goed, We konden uitstappen in Cordoba van waaruit we nog een klein ritje moesten ondernemen. Aangezien de Spanjaarden jaren geleden nog meer Afrikaanse slaven naar Colombia hebben gebracht dan er uberhaupt mensen woonden in Colombia, leken wij midden in de jungle in zwart Afrika beland te zijn. Terwijl het bijna donker werd volgden we 2 jongens met hun motorfiets door het dorp. Terwijl we de wat ´vreemde sfeer´ opnamen kwamen we aan het eind van het dorp bij het spoor aan. De motorfiets werd met het achterwiel met schroefjes aan vastgespijkerde houten plankjes vastgezet waar 4 railwielen onder zaten. het complete object werd op de rails gekletst waarbij het achterwiel van de motorfiets als aandrijfkracht op de rechterrail leunde en wij op de houten plankjes aan de linkerkant konden plaatsnemen. Een waar avontuur was het! Over bruggen heen scheurende en met redelijke snleheid kwamen we na 20 minuten aan in San Cidriano. Als absoluut enige toeris in het 569 Afrikaans-Colombiaanse inwoners tellende dorp wisten we dankzij wat kids het enige hostel gelukkig snel te vinden. De kinderen kwamen aanrennen met een schildpad in hun hand en waren dolenthausiast dat wij er waren. Het koude biertje met het ouewehoeren met de kids na deze drukke dag was een goede manier om bij te komen.

De volgende dag konden we relaxed bijkomen in een kraakheldere rivier met tropische omgevingen. Op de terugweg was de rails goed te zien in het daglicht dus scheurden we met zo´n 60 km/h, 2x zo snel in het zelf gefabriceerde houten railzeepkistje terug. Gelukig hadden we naar Cali een wat langzamere bus die een paar keer gemaakt moest worden, zonder snelheidsmaniak achter het stuur. Aangekomen in Cali hebben we heerlijk gerelaxed en doen we vandaag een dagje niets. Vanavond gaan we wellicht nog een club in, plastic kijken :roll:, aangezien dit de plastische chirurgiestad van de wereld is. Dan morgen door naar Salento, een dorp in de bergen waar alle colombiaanse koffieplantages te vinden zijn. En ja, inderdaad, ik heb EINDELIJK, weer een paar goede ochtendmokken koffie gehad. Colombia koffie rules! :) Wij reizen uiteindelijk door naar het noordelijkste puntje van Colombia waar je een van de beste stranden ter wereld hebt. Dan moeten we alleen nog beslissen of we in een 5 daagse boottocht naar Panama gaan of het vliegtuig nemen.

Enneh, hoewel deze entry mogelijk wat dodgy overkomt, veel mensen zeggen dat Ecuador gevaarlijker is momenteel dan Colombia. Ik denk niet dat de ouders van Lieke Ecuador zo gevaarlijk hebben gevonden dus maak je geen zorgen :)

Tot snel weer!!
Permalink

Over de helft..

Categorie: Ecuador
Gepost: 15.03.2009 00:44

Damas y caballeros,

Wij zijn er helaas meerdermalen op gewezen dat we over de helft van onze trip zijn beland. Een mooi moment voor ons om in de tekst even duidelijk temaken dat dit geen pretje is. Alvast excuus, als het te spiegelend overkomt :p
Ik heb gehoord dat NL de eerste rokjesdag van 2009 heeft gezien. Mocht iemand de foto´s van ´op veler verzoek´ kunnen overtreffen, dan ontvangen we (ik) die graag en komen ze ook in de folder :) Ondertusen zal ik proberen om in deze dagelijkse aangename hitte (die we het komend half jaar in Colombia en midden America zullen ervaren), de regenachtige kou in NL te bevatten als ik een verfrissende douche neem :p
Ohja, ik zag van de week trouwens ook een bandje spelen. Strak in het pak met strop uiteraard. De meneer nam een heerlijke cocktail terwijl hij zijn gitaartje bespeelde (geen koffie voor die meneer ntuurlijk waar hij zijn strop in kan hangen). Maar daar kwam wel bij dat de temperaturen hoog opliepen. Wij, professional slipperklepperaars met tshit en korte pants hoefden geen stroppen te verlichten op de adamsappel. In NL daarentegen, kan ik me de zwetende filedagen nog wel herinneren, koffie en te strakke strop included! Succes alvast! hehe :p

Maargoed, om vrder te gaan met Baños, het dorpje naast de welbekende vulkaan Tungurahua waar we relaxed genoten van het dakterras en groene omgeving zal ik mijn verhaal zonder te spiegelen proberen voort te zetten. Tijdens de wandeling door de bossen wisten we de honden nog op afstand te houden. Het doel om goed uitzicht op de vulkaan te krijgen was door de bewolking helaas niet gehaald. De mensen die het internationaal nieuws bijhouden hebbeb wellicht gelezen dat er een vulkaanalarm was gegeven in Baños, maar toen waren wij alweer door naar Riobamba. Niets van gemerkt dus.

Riobamba hadden we aangedaan vanwege de welbekende treinreis over de nariz del diablo. Bij het boeken van de tickets kregen we echter te horen dat het spoor over het grootste stuk bedolven was onder rotsblokken. Het mooiste stuk echter, de nariz del diablo, was nog wel te doen. Door eerst een bus naar het pitorespque Alausi te nemen, konden we vanuit daar een 4 uur durende trip over het mooiste stuk van het spoor nemen. Om 5 uur ´s ochtneds opgestaan werden we om 6 uur de knieschijfdraaier ingepropt en om 8 uur konden we het ticket voor de trein kopen. Eenmaal in de trein gleden we gedurende de heenweg neerwaarts tussen de groene valeien door naar beneden en om half 10 zaten we alweer aan de koffie in het dorpje: Alausi (bedankt Beau, ben er nog steeds niet vanaf..). We kunnen niet zeggen dat het Lowsy trip was, maar hadden er wel wat meer van verwacht. Wellicht komt dat omdat we geen enkele neus hebben gezien, en een willekeurig treinritje hadden gedaan?..
Tsja, wat moet je dan nog met een hele dag voor je .. Wij kozen ervoor om richting het grote jesusbeeld te lopen dat altijd bovenop de berg in ieder stadje staat. Eenmaal op de trappen werden we verrast door duizenden torren die bijna allemaal door de localen op hun rug waren gedraaid. Een ware smeerplaag was het! Als je de voelsprieten in je neus zou duwen, zouden ze via je keelgat je voortanden nog aan kunen raken. Ik zeg: BAH

Na Riobamba zijn we doorgegaan naar Guyaquil, een avondje de stad verkennen voordat ons vliegtuig naar de Galapagos eilanden vertrok. Je hoort vaak een hoop mooie verhalen over het eilandengroepje maareh... dat komt niet in de buurt! Onze trip begon al bij de aankomst bij de steiger. De bankjes op de steiger van onze boot werd bezet door vele zeehonden en iguanas waar we overheen moesten stappen om op onze massive boot te klimmen. Een boot, geschikt voor 16 personen en 7 man personeel. Het relaxte was, dat wij er met maar 6 toersten van mochten genieten, en 7 man personeel :) Met een enorm dek met hangmat en chillbankjes konden we hier wel aan wennen. Ik zou op kunnen sommen welke beesten we allemaal hebben gezien maar daarvoor moet je de foto´s maar bekijken of zelf naar de Galapagos gaan. Ik kan je in ieder geval verzekeren dat het VET was. Een van de dikste highlights was het snorkelen. Door een koude en warmtestroom naar de eilanden toe, zie je zowel beesten van het noordelijk als zuidelijk halfond. Eenmaal met de plastic vacuumtrekker in het ijskoude water geplompt keken we als een set oogbollende chihuahuas nieuwsgierig naar benden. Het duurde niet lang voordat de zeehonden minstens net zo niewusgierig op ons af kwamen zwemmen, de pinguins ons om de oren vlogen en de haaien op anderhalve meter afstand zagen jagen. Het is dan misschien geen nieuwe kantoorstoel of nieuw pennenbakje maar ik kan je verklappen dat dit de adreline ook genoeg doet pompen! (:p) Vanuit de boot konden we ook de enorme roggen uit het water zien springen, waarbij ze zich draaien in de lucht om zich op hun rug te laten vallen met de hoop parasieten kwijt te raken. Errug bruut! Mocht je de kans dus krijgen om een bezoekje te brengen, laat hem niet liggen! ;)

Weer teruggevlogen op Guayaquil zijn we direct doorgegaan naar Cuenca. Hier hebben we de stad verkent en hebben we het nationaal park Cajas bezocht, waar de ouders van Lieke zuurstoftekort hebben ervaren op 4000 meter hoogte ;)
Morgen pakken we het vliegtuig naar Quito (vliegtuig?!.. ja, de ouders van Lieke hebben maar 3 weken :p) waarna we doorgaan naar Lago Agrio in het noordoosten om een 4 daagse jungletocht te ondernemen. De advertenties zeggen dat we piranhas, apen, slangen, spinnen, krokodillen etc. kunen zien. Maargoed, ervaring zal het leren. De advertenties kennen we ondertussen wel ;).

Tot snel weer!
Permalink
« Eerste « Vorige
1 van 2
Powered by sBLOG XHTML 1.0 Strict PHP CSS
Lokale tijd: 16.08.2018 15:31 GMT+1
Powered by sBLOG © 2005 Servous