Como Simpson...

Categorie: Peru
Gepost: 07.02.2009 17:22

¡Muchachos!

Het kost een dag of wat maar dan maak je weer wat mee. In Arequipa hebben we een tocht naar de Colca canion gedaan. Een van de diepste canions ter wereld waar ook een condorfamilie te bekijken is. Meestal is het bewolkt tijdens het regenseizoen maar als we geluk hadden konden we er nog net ene langs zien waaien. Na 2 uur slaap om half 3 's nachts vertrokken schoten we weer hoog de bergen in met uitzichten over vele vulkanen. Ietwat brakjes in de canion aangekomen waren we snel wakker toen we er bukkend voor moesten zorgden dat de 8 stuks, 3 meter spanweidte kolossen, ons niet aan de oren omhoog zouden hijsen. We prijzen ons dus wederom gelukkig voor de mazzel die we hadden.

Na een paar dagen Arequipa was het tijd voor strand. We hadden een iniminidorpje opgezocht dat het dichtstbij lag, genaamd Mollendo. Een sterker contrast konden we met onze aanwezigheid niet maken. Nadat was vastgesteld dat we geen Amerikanen zijn, werden we bij aankomst pas welkom geheten in het dorp. Dan nog even snel inchecken en door naar het strand. ¿Cuál es tu nombre? 'Bart, como Bart Simpson.' ¿Qué? 'bart, b,a,r,t, bart.' 'Aaaaah, Matt?' 'No, Bart' 'Aaaah, Martin' 'No, Bart, B,A,R,T, BART!!' 'Aaaaah, como Bart Simpson, Haha' 'Zucht...' Laten we maar niet ingaan op wat er allemaal gebeurd als je probeert de naam: Lieke door te geven...
Gedurende 3 dagen hebben we gekeken hoe rijke verwende kindertjes van lokale vakantiegangers in hun opgeblazen zwembadjes op het strand schrijen dat hun ouders nog meer speelgoed moet kopen. Ze zeggen trouwens ook wel, dat als je een woord vaak achter elkaar zegt, je de betekenis ervan verliest. Door duizenden verkopers werd ons links in het oor getoert: heladosheladosheladosheladosheladoooooos!! terwijl we rechts doof werden van: ChocloChocloChocloChocloChocloChocloChocloCONQUEUEUESOO!! Ik vraag me dan ook sterk af, of er uberhaupt nog een verkoper is die weet wat die verkoopt.

Na Mollendo zijn we via Arequipa doorgegaan naar Nazca om de welbekende Nazca lijnen te bekijken. Aangezien alle reisboeken zeiden dat je in dubbelloops geweren tuurt als je dat stuk 's nachts gaat reizen, hadden we de bus overdag gepakt. Na 75 tussenstops, campo libres toiletten en gescrubte gezichten van het woenstijnzand (geen airco = ramen open), hadden we tijd om de farmacie in Nazca op te zoeken. Ik hoefde alleen mijn shirt maar omhoog te doen en 3 vriendelijke jongedames keken alsof ze zojuist met een hamer op de vingers waren gemept. Binnen 2 seconden had ik wat ik zocht. Ik was in Mollendo namelijk zo slim geweest om mij in de volle zon 10 minuutjes te laten opdrogen naast het zwembad. Lieke kreeg het bevel van de farmacievrouwtjes nog mee dat ze de after sun niet in de tas mocht doen en direct moest smeren. Ondertussen is de 2e huidlaag er bijna af...
In Nazca zijn we met een klein vliegtuigje over de Naca lijnen gevlogen gedurende een half uur. Wij vonden het wel grappig om die lijntjes te zien maar het onbekotst genieten van zo'n vliegtuigje was eigenlijk net zo leuk.

Na de vlucht pakten we de bus naar een oase midden in de woestijnduinen: Huacachina, om daar te sandboarden. Onze instructeur gaf ons de borden met de instructies: 'Als je achterover leun, dan ga je harder' en toen konden we beginnen. Een leuke sport in ieder geval zo over de immense zandduinen! Toch vonden we de onverwachtse buggyrit naar de duinen toe, net zo mooi. Zonder waarschuwing scheurde onze kamikazepiloot ons als een rollercoaster naar de bestemmingen. Een aanradert!
In ons extreem relaxte hostel met zwembad dacht ik nog dat de papegaaien die ze hadden aan mijn stoel zaten te schudden maar we wisten nog een kleine aardbeving mee te pakken. Erg vreemd om mee te maken. Die van de jaren 80 in NL stond me namelijk niet meer zo scherp bij. Zo zijn we toch weer wakkergeschud met wat ons kluitje zoal nog meer kan doen.

Vanuit Huacachina zijn we naar Lima gegaan. Naast het stappen en verschillende wijken verkennen hadden we nog iets anders gelezen. Je kan parapenten in Lima! Normaal leek het mij nogal sufjes maar in dit geval scheen je van een enorme clif af te kunnen springen. Tsja, dat is hetzelfde als een baby apaca voor de snuffert van een indegenous Hendrik bungelen. Die wordt direct gegeten en als muts verkocht. 2 volle dagen hebben we moeten wachten de derde dag, voor ons vertrek naar Huaraz, de telefoon ging: 'Waar zijn jullie, we kunnen nu springen!' Voordat ik het wist werd ik vastgestrapt en van een clif afgezwengeld. De uitzichten waren fantastisch, maar op het moment dat mijn parapentpiloot zijn scheur lostrok met de woorden: 'f*cking shit man, damn, F*ck this, this is bad!!!, krabte ik toch even achter de oren terwijl ik mijn benen hoog optrok om de toppen van de bomen niet te raken. Doordat ook nog een andere parapentert te dicht in de buurt vloog en de wind ineens was gaan liggen, zijn we beneden aan het strand geland, in plaats van terug te landen op hetzelfde grasmatje bovenaan de clif. Toch moet ik zeggen dat het van mij nog wel iets avontuurlijker had gemogen.

Na per vergissing nog even de lokale specialiteit als spiermaag gegeten te hebben (zag eruit als shoarma, over dompers gesproken...), zijn we vanochtend in Huaraz aangekomen. Weer op een hoogte van 3000 meter zitten we midden in een enorm berggebied met vele toppen boven de 6000 meter. We zullen hier de komende dagen weer het nodige hiken. De volgende bestemmingen zullen Trujillo en Mancora zijn (aan de kust). Waar we nog even heerlijk van de Peruviaanse cavia gaan genieten tot we de ouders van Lieke 1 maart onmoeten in Quito.

De beste groeten en tot snel weer!!
Permalink
Powered by sBLOG XHTML 1.0 Strict PHP CSS
Lokale tijd: 16.08.2018 15:30 GMT+1
Powered by sBLOG © 2005 Servous