La Paz, Titicaca, South Peru

Categorie: Peru
Gepost: 24.01.2009 01:49

¡Chicos!

De vakantie zat er weer op en het werd weer tijd om ons in de nog steeds dezelfde enige lange pants te hijzen. Na een weekje genoten te hebben van smerige oploskoffie, bediening van 2 uur per bestelling, vele sandflies, reuzespinnen, bloedzuigers, kampvuren met nat hout en stormbuien was het tijd voor La Paz. Ook wel: de vrede. Een beetje tegenstrijdig als je alle verhalen hoort.. Met wat mensen die we in Coroico hebben leren kennen hebben we de stad in ieder geval goed verkent. De ligging van La Paz in een vallei ziet er trouwens uniek uit!

Na La Paz gingen we door naar een klein relaxed plaatsje aan Lake Titicaca: Copacabana: met wat onderhandelskills een dikke euro van de huur afgekregen te hebben, zaten we voor 7 euro per nacht in een hotel met kabeltv en goed uitzicht. De euro onderhandelingsgeld werd ingehouden van onze watervoorziening de eerste dag maar het was goed toeven. Vanuit hier zijn we naar het eiland op Lake Titicaca gegaan: Isla del sol. ´S avonds denk je ´s wereld hardst ronkende figuren te horen maar dit zijn de enorme zeugen die vrij rondlopen, samen met lama´s, ezels, paarden, geiten, schapen, kippen en backpackers. Nog steeds op ong. 4200 meter hoogte was een rondje over het eiland lopen erg vermakelijk. Koel klimaatje en toch scherpe zon die je de gok voor de 23e keer doet vervellen.

Een kort maandje in Bolivia was net genoeg om het land een beetje te leren kennen. De stabiele dames, de politieke situatie met Evo, de armoede met vele bedelaars, de rijke historie, mooie natuur en ietwat schuchtere mensen. Heerlijk eten met veel groenten en salades en duidelijk verstaanbaar Spaans. Ook de eigenaardigheden van ieder hostel dat beweert warm water te hebben dat altijd koud blijkt te zijn was een ervaring. Door een verwarmingselement op de douchekoppen te zetten kan je met 1 koudwaterknop net een knetterhete druppel op je verbrande schedel opvangen als je de kraan een heel klein beetje opendraait, of je kiest voor een koude ijsdouche. Wil je de stand van het verwamingselement anpassen, dan moet je dat doen als je het water niet hebt lopen. Doe je dat wel, dan knettert je de stroom je door je sodemieter. Gelukkig lopen lange mensen sowieso kans op optaters omdat je dan met je bakkes al dicht op de stroomdraden staat. Als er dus typefouten in deze tekst stan, dan weet je waar dat door komt..

Wederom kersrood gingen we door naar het regenachtig koude Cuzco, Peru. Een toeristisch centrum met westerse gemakken, die we nergens in Bolivia hadden gezien (wc papier p de wc?). De wandeling Isla del sol deed ons ten goede toen we vanuit Cuzco begonnen aan de 5 daagse hike naar Machu Picchu: de Salkantay track. De eerste 2 dagen was alleen maar klimmen tot een hoogte van 4600 meter. Als een bezetene schoten we ook de kwijlpiepende groepen die eerder waren vertrokken voorbij en hadden we nergens last van. Onze groep die bestond uit 5 Brazilianen, 2 Argentijnen en een Amerikaanse zorgden er wel voor dat we konden genieten van wat hoogte met je kan doen. Er waren geen uvorm galmers (of in dit geval moeder aarde rochelaars; potten waren er nl. niet) maar veerschillende moesten kilo´s cocabladeren malen om enigszins bij kennis te blijven. Kamperen tussen de paardenvlaaien in velden onder gletsjers, ´s nachts rillen in ons 600 gram slaapzakje en de billen bemuggebulten tijdens het drekken in de vrije natuur, was het aangenaam vertoeven. De laatst dag om 4 uur op, om via de oude Inca trappen naar boven te klauteren waren wij als eerste en derde van de honderden toeristen bij de entree van Machu PIcchu aangekomen. Vanuit dit prachigeInca dorp kan je ook de berg Waynu Picchu beklimmen met uitzicht op Machu Picchu. De woorden: ´Scared shitless´ hebben we vaak gehoord. Scheve gladde treden waar slechts mijn grote teen op kan rusten langs kliffen van honderden meters zonder railing krijgt volgens mij iedereen daar wel hoogtevrees. De uitzichten waren het in ieder geval zeker waard! Daar kwam bij dat wij een zonige, strakblauwe dag hadden midden in het regenseizoen! Alleen de eerste 400 mensen krijgen trouwens een ticket om de berg te beklimmen. Wij stonden vooraan maar zodra we binnen kwamen bevonden we ons in Rambo 3. Alle gidsen schreeuwden tot ze paars aanliepen naar hun cameradragers: RUN, RUN FASTER, RUN, DONT STOP!, JUST RUN!! Mocht je er dus heengaan, ga vroeg en: RUN!

Ruim anderhalve maand op grote hoogten vertoeven met het klimaat wat erbij hoort is niet goed voor Labello gruwelaars. Zoals jullie wellicht op de foto´s hebben gezien, ontkom je er tijdens het reizen niet aan om te lachen, gapen of eten. Lat het nu zo zijn dat bij ieder van deze activiteiten de onderlip met een grote klap bloed gustst uit gapende gaten, uiteraard gevolgd door een ware Nederlandse scheldpartij. Nu veel te laat toch de labello maar gebruikende zal ik wat vaker niet lachend op de foto´s verschijnen. Dan weten jullie waarom.

Gister de knieschijfdraaier naar Arequipa gepakt. De geschatte duur van 8 uur iets overschreden kwamen we na 13 uur zonder airco in zonnig Arequipe aan. Na ruim anderhalve maand ketjapkoffie gedronken te hebben, hebben we eindelijk echte koffie gevonden. Wat ze hier nl. doen is een soort koffiesubstantiedrek extraheren dat lijkt op ketjap. Daar doe je een beetje water bij en: tataaa!: smerige koffie. Als ze bij buffetten dan die lauwe drek in een koffiepotje neerzetten moeten ze ook niet raar kijken als ik als koffieliefhebber de koffiedrek puur wegtik en klaag dat het lauw is. Goed, nu eerst maar de enorme monasteria die ze hier hebben bezoeken en een dagtochtje naar de een na diepste canion ter wereld gaan, condors kijken!!

Tot snel weer!!

Gallery foto update folders zijn:
Bolivia folder: 4,5,6
Peru folder: alles

Abrazos!¡
Permalink
Powered by sBLOG XHTML 1.0 Strict PHP CSS
Lokale tijd: 23.05.2018 09:56 GMT+1
Powered by sBLOG © 2005 Servous