Eindelijk vakantie!

Categorie: Bolivia
Gepost: 28.12.2008 21:41

Chicos!

Vanaf San Pedro de Atacama in de woestijn in het noorden van Chili, hebben we de 3 daagse toer in een jeep gedaan over de zoutvlakte de Salar de Uyuni. Voordat we daar aankwamen, reden we langs verschillende rode, groene, witte meren met duizenden flamingo´s, verschillende lama soorten, geysers etc. Door de bergen gingen we over passen van 5100 meter en zaten we gedurende 3 dagen ruim boven de 4000 meter hoogte. Sommigen kregen een late impact op de eerste dag waarbij ze out of the blue hun avondeten aan de kant schoven en het alfabet in de u vorm gingen galmen. Wij hadden gelukkig nergens last van. Geboren berggeitjes, laten we maar zeggen (touch wood). Toch hebben we uiteraard wel de coca thee geprobeerd. Lekker spul. Ik zal wel een zakkie naar huis sturen voor de gegadigden ;)
De toch eindigde in het plaatsje Uyuni. Van daaruit hadden we dezelfde dag de bus naar Sucre gepakt. Aangezien we s´nachts om 3 uur in Potosi aankwamen, zouden we vanuit Sucre de bus nog een keer terug naar Potosi pakken zodat we overdag aan zouden komen. De eerste 8 uur bus naar Potosi geef ik een 8,5 op de schijf van 10. Het was te vergelijken met een nieuwsgierig minimenneke dat zijn hoofd door 2 spijlen duwt en verrast wordt door de aanwezigheid van zijn oren. Je hoofd er doorheen steken kan, maar terugtrekken is uitgesloten.

In Sucre hebben we de Boliviaanse sfeer goed kunnen proeven. Alle vrouwen hebben een enorme pofjurk aan om hun achterwerk zo groot mogelijk te maken. Wellicht werkt schijnstabiliteit in de bergen lustopwekkend bij de localen?.. Een mooi zwart lambiek bolhoedje op en twee enorme lange zwarte vlechten ziet het er aandoenlijk uit. Ze zijn hier ook allemaal wat dikker omdat ze veel van het eten frituren. Toch krijg je hier meer groenten dan in Argentinie en Chili en is het eten misschien nog we lekkerder ook, afgezien van de steaks uiteraard. De armoede en daarmee het contrast zodra je de grens overkomt is enorm! Potosi is een (ondertussen) klein mijnersdorpje. Ik raad iedereen aan om Devil´s miner te kijken, een film waaruit het leven in Potosi duidelijk wordt. Ongekend... Het was dan ook niet verwonderlijk dat de mijners op onze aankomstdag aan het demonstreren waren op het plein en nonstop dynamietstaven op straat gooiden. Afgezien van de lama steak als kerstmaal was het een erg depressserende ervaring.

Na Potosi waren we klaar voor de vakantie. Sinds 3 october zijn we al op zoek naar een plaatsje waar het warm genoeg is om onze zomervakantie te vieren. Die hadden we immers nog niet gehad ;) Via La Paz naar Coroico was het plan. Voor een semi cama bus naar La Paz zag de bus er wel wat brakjes uit. Na 10 minuten gingen alle lampen uit. Later bleek ook de koplampen. Met een hoop gegil werden we om half 5 s´ochtends heen en weer geschud en kwamen we eindelijk tot stilstand. Met een adrenalineboost deed ik lnngzaam het gordijntje opzij. Gelukkig geen klif te bekennen. De bus stond op 45 graden naar rechts geleund in een greppel. Mensen schreeuwen dat de buschauffeur de deur open moest doen. De chauffeur schreeuwde dat we naar links moesten leunen. Een Portugees en een Duitser sprongen broekpoepend in paniek aan de linkerkant uit het raam. Uiteindelijk allemaal uitgeklauterd porbeerden ze stuntelig de bus over rotsen schrapend weer de weg op te krijgen. Ze vroegen zelfs of we wilden helpen duwen. Dikke harrie, dachten wij. Er kwamen gelukig nog vele bussen langs waarbij 1 van dezelfde company stopte. Met de Portugees en een Americaan wisten we de buschauffeur te overtuigen dat we mee mochten als we 20 Bolivianos extra betaalden. Dus wij de bagagklep van onze gecrashte bus opgengehengst, hadden we onze tassen eruit gesloopt en meegenomen in de nieuwe bus.

Om 11 uur kwamen we via een tussenstop in La Paz eindelijk aan in Coroico. Een typisch Boliviaans dorp in de bergen met vele typische stabiele locale vrouwkes, hostels zonder internet of wifi, maar wel hangmatten en zwembad met uitzicht over de bergen en de deathroad, vele roofvogels en hummingbirds. Eindelijk een ontbijtje besteld was het vakantietijd! 1 week chillen! ´Goh, wat een vreemde fruitvliegjes hier. Heb al 13 kleine bloeddruppeltjes op mijn enkels en ellebogen maar het is wel meteen gestold´.. De Lonely Planet geraadpleegd, bleek: In Coroico zitten geen malaria muggen maar wel vreemde insecten die bulten geven die tot wel wekenlang ernstig kunnen jeuken´. Het welkomstcomitee had ons dus meteen goed te pakken. Nu in ieder geval eindelijk vakantietijd! De beste wensen voor het nieuwe jaar allemaal!!


http://www.vrijheidproeven.nl/Blog/upload/feliz_navidad.JPG
Permalink

Noordoost Argentinie en noord Chili

Categorie: Chile
Gepost: 18.12.2008 19:17

¡Chicos!

De dichtheid van muchisimo dikke vette ervaringen per kubieke minuut ligt hier zo´n stuk hoger dan in werkend Nederland dat ik toch nu al weer een bericht post.
Salta is een stadje in noordoost Argentinie dichtbij de Boliviaanse en Chileense grens. Hier hebben we een auto gehuurd en een roadtrip gedaan van 1200km. Samen met Ronald en Sabrina, een NL stel dat we al eerder tegen waren gekomen in Bariloche. Onze Volkswagen Gol (ja, zonder f) heeft wegen gezien waar je normaal je Hummer nog niet over durft te schuren. Rotsblokken, een pas van 3500 meter, dwars door rivieren gekacheld kregen we uitzichten te zien met meer verschillende kleuren in rotspartijen dan we voor mogelijk hielden. ENORM vet en onwerkelijk. Ik zal de foto´s online zetten zodat jullie zien wat we bedoelen.

Vanuit Salta namen we de bus naar San Pedro de Atacama in het noorden van Chili, met extra bagage.. 6,5 kilo aan spul dat we richting huis wilden sturen. Gelukkig was de douane waar we het pakket wilden versturen maar tot 12.00 uur open dus moest het mee de knieschijfdraaier in.
San Pedro de Atacama is een woestijndorpje, een ERRUG droog woestijndorpje dat redelijk hoog ligt. Hierbij een korte indruk hoe dat verloopt:
Je stapt om 7 uur in de ochtend in Salta in een semi cama bus. Moe leun je onconfortabel in je rugleuning die net lang niet ver genoeg naar achteren kan. Je kan je benen uiteraard niet strekken en toch doe je een poging je ogen dicht te houden. Je slingert half van je stoel af en besluit toch de heupkrakende armleuning omlaag te doen. De bergen op, links, rechts, je hoofd slingerende naar links, rechts. Totdat je merkt dat iemand een baksteen op je borst plaatst. Je merkt dat je ineens extra veel gaapt, een extra keer zucht en nog een keer extra in en uitdemt. Je hoofd raakt langzaam vol en je oren knetteren bij het gapen bijna van je bakkes. Je plaat wordt KURKdroog alsof je glazen woestijnzand wegtikt. De ochtend na een stevige carnavalsweek of 2 overbodige flessen droge rode wijn nadat al een fles tequilla naar binnen is geschopt, zijn er echt niets bij (van horen zeggen, uiteraard..). De buschauffeur komt langs met plastic zakjes voor de mensen die scheel gaan kijken. Dan eindelijk de grensovergang. De bus uit en in de woestijnzon wachten in de rij. Na het stempelen toch maar eens aan de buschauffeur vragen hoe hoog we dan zitten. ´4500 meter, net een pas van 5000 meter gehad´. Ah, kijk eens aan. Zo hoog ben ik nog nooit geweest. Nog even een praatje maken over Bolivia en La Paz met de chauffeur in de zon, peukie erbij en dan merk je het pas.. Het zuurstoftekort dat je al hebt als je geen hoogtes bent gewent kicked in. Half duizelig en misselijkig gaf ik zelfs de voorkeur aan de knieschijfdraaier boven de frisse lucht. Toch herstel je wel redelijk vlot. De hoogte merk je vooral de eerste dag. Daarna ben je het al wel redelijk gewend maar blijft een leuke ervaring ;)
Verder bestaat dit dorpje uit woestijnzand dus je loopt constant met een dode muis op je tong. De hele dag water drinken helpt toch maar verdomd weinig. We zijn ondertussen al in de Death Valley geweest (eigenlijk Mars valley maar een of andere Franse Jonathan kende vroeger zijn talen niet en wist: ´Mars´ niet fatsoenlijk uit te spreken waardoor de lokalen dachten dat hij: Muerte zei....), de Valle de la Luna tijdens zonsondergang gezien en vanmorgen de Geysers Tatio op 4,300 meter bij zonsopgang met een temperatuurtje van -5 gezien (het schijnt dat het in Uyuni waar we heen gaan -15 is ´nachts dus dat wordt leuk :)).
Verder is naast dit plaatsje een wereldwijd project gestart: een ENORME telescoop opstelling omdat dit de meest droge plek ter aarde is, zorgt ervoor dat men op aarde tot 10x meer sterren kan zien. Ondertussen zijn we voldoende nieuwsgierig geworden dat we vanavond ook een set enorme telescopen in gaan turen (11 uur; wordt weer bibberen). Als je in dit minidorpje omhoog kijkt als de zon onder is, zie je sowieso meer sterren dan waar ook ter wereld dus dat zal wel mooi worden.
Morgenochtend gaan we om 8 uur de bus in voor onze 3 daagse toer. Via een aantal meren met flamingo´s, geysers, rotspartijen, vulkanen en hostels zonder water in het midden van de woestijn, uiteindelijk over de Salar de Uyuni in Bolivia!!

We houden jullie op de hoogte!!

Saludos!
Permalink
« Eerste « Vorige
1 van 2
Powered by sBLOG XHTML 1.0 Strict PHP CSS
Lokale tijd: 23.05.2018 10:08 GMT+1
Powered by sBLOG © 2005 Servous