West Argentina en Chili

Categorie: Chile
Gepost: 26.11.2008 22:14

Beste lezers!

Het laatste bericht was alweer vanuit El Calefate. Een stadje dat voornamelijk bestaat uit Italiaanse oma´s die precies voor je neus op de handrem gaan om in de etalage van de Zwisters ogende winkels te koekeloeren. De gletsjer was uiteraard errug mooi. Waarom gaan mensen er anders naartoe. Tsja, wat moet ik er verder van zeggen, een jeukwekkend gebeuren waar we zo snel mogelijk wel wilden, zodra we het dagelijks sportevenement van El Calefate voorbij konden komen: schoorvoeten..
Na El Calefate zijn we door gegaan naar El Chalten. Een leuk dorpje. Opgricht in 1985 maar veel minder toeristisch ogend dan El Calefate. De meesten gaan erheen om gedurende de nodige tijd door het park van Fitz Roy te hiken. Aangezien wij de hike van 5 dagen nog vers in de blaren hadden zitten hebben we 1 dagje in het park naar de bewolking gekeken.
Na El Chalten hebben de mooiste busrit ooit genomen. Ik wist niet dat 1 ticket, zoveel uren van lol op kon leveren. Gedurende 34 uur heb ik een nieuw noodzakelijk goed bedacht: neuspluggen. Die stinkende ouwe mensen met geuren om hun heen dat de zwavel van vulkanen naar bloemetjes doet ruiken.. Zucht... Dan het verzitten op de stoel nog niet meegerekend. Bij ieder klein draaitje merk je, dat je aan je maximale draaicurve zit omdat je knieschijf nu eenmaal niet meer rek geeft... Een grote lol dus. MAAR, het bracht ons in Bariloche. Ernstig leuk plaatsje met een uitzichtpunt dat volgens de National Geographic op de top 10 lijst staat van de wereld.
Na Bariloche doorgegaan via de 7 lakes route in een gehuurde auto naar San Martin de los Andes. Een relaxt dorpje waar weinig te doen was. De mensen daar komen hun tijd door met in de tuin werken en dat werpt zeker vruchten af.
Na San Martin de los Andes weer Chili in gedoken naar Pucon waar we de vulkaan hebben beklommen. Werkelijk fenominaal!! De foto´s spreken denk ik wel voor zich. De klim omhoog duurde ongeveer 5 uur en vanuit de top kregen we een soort lap onder ons kont gebonden waardoor je op je kont, over het ijs/de sneeuw naar beneden kon glijden. Echt prachtig. Je gaat net een krappe 45 km/h en ziet dan een stevige bult aankomen, gevolgd door nog een. De lancering ging goed, maar de onvermijdelijke ontmoeting waarvan je weet dat die gaat komen met de tweede heuvel, doet je wensen dat je in de lucht wat meer grip uit kan oefenen. Sneeuwhappen is altijd al een van mijn hobbies geweest ;)
Na Pucon zijn we door naar het noorden gegaan: Valparaiso (vlakbij Santiago). De fotograafstad van Chili. Een enorme haven zoals Rotterdam, wat stranden, veel kleine straatjes zoals in Rovinj (Kroatie), een hectisch stadscentrum en huizen in alle kleuren van de regenboog. De combinatie zorgt ervoor dat je niet weet wat je er mee moet. Na 2 dagen vonden we het wel leuk en hebben we onze 11 jaar anniversary op een verlaten strad gevierd dat wij via via toegefluisterd hadden gekregen: Ritoque, anderhalf uur naar het noorden vanuit Valparaiso. Prachtig genoten. Maar omdat we de eerste nacht van ons hostel in Santiago al hadden betaald moesten we weer door.
Hier in Santiago zijn we naar een berg gegaan van waaruit je over de hele stad kan kijken. Mooie uitzichten en nu moet ik sneller typen want we hebben afgesproken met exchangestudenten die we in Pucon hebben ontmoet. Daar gaan we downtown bij hun thuis bbq´en met nog wat studenten en dan door de disco in voor een exchange-studentfeest.

Nog even wat facts om een indruk te geven hoe wij deze ruim 7 weken hebben doorgebracht:
158 uur in de bus gezeten (dat is bijna een etmaal per week)
30 verschillende slaapplekken gehad verspreid over 20 hostels en 6 bussen.
6 nachten in de bus geslagen, 14 nachten in dorms, 30 in dubbels, 2 in hotel.

Tot het volgende bericht!!
Permalink

Vraag en aanbod...

Categorie: CRM
Gepost: 26.11.2008 21:49

EEN STUKJE VOOR DE CRM GOEROES:

HOEVEEL VRAAG EN AANBOD ASPECTEN ZIJN AFGESTEMD EN HOEVEEL NIET?!

Customer Relationship Management.
De kunst van de beheersing van relaties. Ervaringen van eerdere contactmomenten en informatie over de klant gebruiken als instrument voor nieuwe contactmomenten. Zodoende tot een gewenste beeiindiging of versterking van een relatie te komen door vraag en aannbod, individueel in het equivalentiepunt te laten ontmoeten.

Dit nog vers in gedachten begon de dag met een bustocht naar een nationaal park te Ushuaia, Argentinie. De foto´s waren verbluffend. De opkomende zon strak op de bergen waarbij de sneeuw het licht weerkaatst. Zeldzame dieren die bijna altijd gespot worden als je vroeg in de ochtend vertrekt. Een park voor echt hikers dat nog redelijk verborgen is gebleven voor het massatoerisme. Een stevige hike waar je je bergschoenen echt nodig zal hebben. Er werd ons zelfs op het hart gedrukt dat je een bekende vulkaan in Chili in de verte kon zien bij goed weer. ´Maar je zou het echt moeten treffen mocht je bewolking hebben, hier is het immers altijd goed weer. Kijk maar naar de foto´s!´

4AM. De vogels en hanen zijn nog niet toe aan het oorverdovende lawaai waar om stipt zonsopgang om wordt gevraagd. Het is pikdonker en toch wist ik mijn weg te vinden langs teenslijpende metalen uitsteeksels van het gewapend beton op de stoep. Een stoep die is aangelegd omdat die er eenmaal moest komen, maar uiteindelijk te gevaarlijk is om op te lopen. Net opgestaan van een stapelbed, gevestigd op nog wankelere poten dan een flamingo met een kunstpoot. De ladder was stuk, maar gelukkig wekte de sprong uit het bed de overige slapers in de dorm niet. Met zaklamp op zoek gegaan naar de juiste kleding zou de bus over 30 minuten aanrijden. Alleen de moneybelt nog even uit de kluis halen. Als een muis op watten sloop ik naar de andere kant van de kamer. Je kon een eigen slot gebruiken op de lockers die ze langs de muur hadden gezet. Een veelgevraagde beveiliging voor backpackers. Nog 1 stap tot de lockers, KRAAK... BOEM!. Gelukig waren de vloeren zo scheef dat de ijzeren kluisjes naar voren kantelden als je te dichtbij kwam staan. 2 man draaiden zich om in bed en de derde stopte met snurken. Zucht... Het verzoek om zachtjes aan te doen mislukt..

De slaap nog dik in de ogen schoffelde ik in hoog tempo richting het busstation. de mannen zaten bij de ingang te wachten met koffie. Koffie... Het zwarte goud van de morgen. Zoals het bordje op de keuken aangaf:´the kitchen can be used 24/7´. Als ze de deur ´s nachts niet op de slot hadden gedaan van de keuken, kon ik de waterkoker en de oploskoffie, die nog geen 20 centimeter van de deur afstond, ook daadwerkelijk gebruiken. ´Mr!, Mr! you go to National park yes?!´ Ja natuurlijk, wie komt hier anders met rood doorlopen ogen aankakken om 4.15 uur in de morgen...´Get in! get in! We expect only 2 more people. 5 minutes and we leave!´ Netjes de deur open gehouden kon ik mijn plaats kiezen. Met opgevouwen benen 50 minuten gekeken te hebben hoe de drivers lachend genoten van hun ochtendkoffie met cigaretten kwam er eindelijk beweging in. De driver ging zitten en startte de motor. hum, hum, hum, hum, boem... hum, hum hum, hum, boem...weer niets... Er werd wat geschreeuwd en gelachen door de andere collega´s dat onze driver niet kon waarderen. Een van zijn collega´s deed de deur open. ´Are you OK? Are you comfortable and ready to go?´ Nou, niet echt. Ik zit hier al een uur te wachten, het is ondertussen licht en we moeten nog km´s lopen vandaag. ´I understand sir, no problem, come with me!´

De service van het klantjatten werd dit keer erg gewaardeerd! Het overhevelen van de bagage ging zonder tegensputteren van de driver en met 45 minuten konden we beginnen aan de hike. ´Witch way do we have to go for the yellow route my friend?´ ´There is is, we will pick you up from the refugio at 3PM´ en we volgden de route van zijn wijsvinger.

Een groot bord gaf het startsein voor de gele route. Een duidelijk pad dwars door een bos wekte de indruk dat het gemakkelijk met rolstoel gedaan kon worden. Nog geen 500 meter verder opende het bos en was een mooi meer te zien. De T-splitsing op het pad wekte echter onze verbazing. We konden kiezen tussen een blauwe route naar links, of een rode naar rechts. Een groot geel bord boven een plastic Argentijnse Dixie gaf aan dat de toiletten bereikt waren. Een paar minuten teruggelopen te hebben hoorden we van andere toeristen dat er een lichtgele en donkdergele route was. De donkergele route was de route van 14,8 km die we moesten hebben.

Een zeer bewolkte dag later zagen we onbezweet een groot geel refugio bord opdoemen: Refugio Adrenaline Rush, met vlak daaronder in hoofdletters: INTERNET ACCES weergegeven. ´Mooi, als we dan toch 2,5 uur moeten wachten op onze minivan kunnen we alvast een guesthouse boeken in Chili.´ Boven de deur van de refugio hing een groot bord: ´You made it!´ en de refugio had werkelijk alles: wandelkaarten met alle mogelijke wandelroutes, zonnebrandcreme, sombrero´s, een uitgebreid menu, verschillende bieren en wijnen, cocktails, een openhaard en een muur waarlangs enkele pc´s stonden opgesteld. Net een Sprite besteld te hebben vroeg ik in mijn beste Spaans of ik internet kon gebruiken. Ofcourse sir, you from Holland, Amsterdam or Utrecht yes? Tullips and Maxima yes?! ´Welnu@!, daar gaat mijn vakantiegevoel...´

Eindelijk voor het scherm zag ik het blauwe balkje laden, laden en laden. Toch maar even navragen bij de balie dan: ´Ooow, internet does not work? Yes that could be true, there is not enough wind.´ ´Wat zullen we nou dan beleven, niet genoeg wind?!´ ´Yes, no wind no internet, sorry...´

Om 16.00 uur eindelijk terug in het hostel opende ik de koelkast met daarop het briefje: ´Your mom doesn´t live here so clean up your mess!´ en eindelijk werd ik voorzien in een vraag waar ik enorm naar verlangde: ijskoud bier en genoeg mensen met dezelfde ervaring...
Permalink
« Eerste « Vorige
1 van 2
Powered by sBLOG XHTML 1.0 Strict PHP CSS
Lokale tijd: 16.08.2018 15:31 GMT+1
Powered by sBLOG © 2005 Servous