Vakantie is afzien..

Categorie: Peru
Gepost: 04.03.2009 00:05

¡Amigos!

Huaraz, het berggebied temidden van Peru met opmerkelijke hoogtes, konden we niet verlaten voor we een mountainbikesessie hadden ondervonden. De advertentie gaf aan dat we tijdens de 3 uur durende trip, eerst 7 km zonder stijgen of dalen een oude treinrails zouden volgen. Met uitzicht over besneeuwde bergtoppen zouden we daarna met een 30 km daling, van ruim 4 km hoogte terug op 3 km in Huaraz eindigen. Ook dit keer konden we de advertentie niet vertrouwen.
De trip begon met een paar honderd meter over rotsblokken stuiteren. Direct daarna hadden de eerste honden al bijna een hap uit de kuiten van onze gids te pakken, waarop wij onze jaszakken vulden met stenen. Na een uurtje klimmen nam onze gids ons op een alternatieve route waarop we anderhalf uur met de mountainbike op de rug over rotspaden hebben gelopen. Vervolgens een modderlawine overgestoken (zonder te verdrinken..) kwamen we eindelijk op een weg aan waar we nog een uurtje met de fiets in de hand op een te grote hoogte bergop mochten lopen. De gids wist 3 mensen de weg te vragen zodat we eindelijk een daling in konden zetten. Met het nodige geluk wisten we hondsdolheid te ontduiken en kamen we na nog 10x de weg vragen eindelijk via de vuilnisbulten, de sloppenwijken van Huaraz binnen. De 6 uur durende trip zonder berooft of opgegeten te worden was wederom een blessing..

De volgende stap was Huanchaco. een klein plaatsje aan zee naast Trujillo. Weinig toeristen, enorm goedkoop en leuke feesten. Toch besloten we na een paar dagen met de lokalen geouwehoerd te hebben, het meest populaire strand van Peru te bezoeken: Mancora. Ingecheckt in het Loki hostel, gelegen in het centum van het centrum direct aan zee, was het tijd om te chillen. Met een bandje om de arm bier op het kamernummer bestellende en vele toeristen uit de hele wereld kennismakende was het afzien! Het kostte ons 3 dagen voordat we de productiviteiten konden vinden om een dagje te leren surfen. Wellicht zie je me op een van de foto´s nog in actie :) Een vakantie in de vakantie was het wel te noemen. Er zijn nog enige foto´s genomen van het strand (op veler verzoek). Degenen die het wachtwoord willen hebben moeten maar een mailtje sturen.

In Mancora hadden we nog een Peruviaan leren kennen die een eigen club had in Piura. Samen met 2 Ozzies zijn we voor een avondje stappen nog bij hem thuis geweest om zijn club, stad en omgeving te verkennen. Achja, wanneer ga je in NL niet 8 uur in de bus zitten voor een avondje stappen. Heel gewoon geworden..

Ik zou nog verhalen kunnen vertellen over een ozzy die dacht de hond van de eigenaar die kwijt was terug te brengen, maar bleek een puppie van een ander gejat te hebben. Ook zou ik verhalen kunnen vertellen over de kokosnootwodka cocktails die we bij de zonsondergang hebben geproduceerd, de vodkameloenen die we hebben gegeten of de compleet mislukte hilarische versierpogingen die andere uithaalden, maar volgens mij hebben jullie wel een idee van het weekje dat we in Mancora hebben doorgebracht.

Met moeite wisten we na 9 dagen uit te checken en de bus naar Quito te Ecuador te pakken. Met de ouders van Lieke hebben we eerst de stad van Quito verkend, waarna we door zijn gegaan naar Baños, een klein plaatsje iets ten zuiden van Quito. De komende dagen trekken we door naar het zuiden door en dan de Galapagos eilanden!

Ondertussen smaken de Jan Hagel koekjes, de Grolsch beugel, de dropjes, de oude kaas en de paaskoekjes heerlijk! :D

Gallery folder updates zijn:
Peru,
- Huaraz
- Mancora

Op veler verzoek
*(password required)

Tot snel weer!!
Permalink

Como Simpson...

Categorie: Peru
Gepost: 07.02.2009 17:22

¡Muchachos!

Het kost een dag of wat maar dan maak je weer wat mee. In Arequipa hebben we een tocht naar de Colca canion gedaan. Een van de diepste canions ter wereld waar ook een condorfamilie te bekijken is. Meestal is het bewolkt tijdens het regenseizoen maar als we geluk hadden konden we er nog net ene langs zien waaien. Na 2 uur slaap om half 3 's nachts vertrokken schoten we weer hoog de bergen in met uitzichten over vele vulkanen. Ietwat brakjes in de canion aangekomen waren we snel wakker toen we er bukkend voor moesten zorgden dat de 8 stuks, 3 meter spanweidte kolossen, ons niet aan de oren omhoog zouden hijsen. We prijzen ons dus wederom gelukkig voor de mazzel die we hadden.

Na een paar dagen Arequipa was het tijd voor strand. We hadden een iniminidorpje opgezocht dat het dichtstbij lag, genaamd Mollendo. Een sterker contrast konden we met onze aanwezigheid niet maken. Nadat was vastgesteld dat we geen Amerikanen zijn, werden we bij aankomst pas welkom geheten in het dorp. Dan nog even snel inchecken en door naar het strand. ¿Cuál es tu nombre? 'Bart, como Bart Simpson.' ¿Qué? 'bart, b,a,r,t, bart.' 'Aaaaah, Matt?' 'No, Bart' 'Aaaah, Martin' 'No, Bart, B,A,R,T, BART!!' 'Aaaaah, como Bart Simpson, Haha' 'Zucht...' Laten we maar niet ingaan op wat er allemaal gebeurd als je probeert de naam: Lieke door te geven...
Gedurende 3 dagen hebben we gekeken hoe rijke verwende kindertjes van lokale vakantiegangers in hun opgeblazen zwembadjes op het strand schrijen dat hun ouders nog meer speelgoed moet kopen. Ze zeggen trouwens ook wel, dat als je een woord vaak achter elkaar zegt, je de betekenis ervan verliest. Door duizenden verkopers werd ons links in het oor getoert: heladosheladosheladosheladosheladoooooos!! terwijl we rechts doof werden van: ChocloChocloChocloChocloChocloChocloChocloCONQUEUEUESOO!! Ik vraag me dan ook sterk af, of er uberhaupt nog een verkoper is die weet wat die verkoopt.

Na Mollendo zijn we via Arequipa doorgegaan naar Nazca om de welbekende Nazca lijnen te bekijken. Aangezien alle reisboeken zeiden dat je in dubbelloops geweren tuurt als je dat stuk 's nachts gaat reizen, hadden we de bus overdag gepakt. Na 75 tussenstops, campo libres toiletten en gescrubte gezichten van het woenstijnzand (geen airco = ramen open), hadden we tijd om de farmacie in Nazca op te zoeken. Ik hoefde alleen mijn shirt maar omhoog te doen en 3 vriendelijke jongedames keken alsof ze zojuist met een hamer op de vingers waren gemept. Binnen 2 seconden had ik wat ik zocht. Ik was in Mollendo namelijk zo slim geweest om mij in de volle zon 10 minuutjes te laten opdrogen naast het zwembad. Lieke kreeg het bevel van de farmacievrouwtjes nog mee dat ze de after sun niet in de tas mocht doen en direct moest smeren. Ondertussen is de 2e huidlaag er bijna af...
In Nazca zijn we met een klein vliegtuigje over de Naca lijnen gevlogen gedurende een half uur. Wij vonden het wel grappig om die lijntjes te zien maar het onbekotst genieten van zo'n vliegtuigje was eigenlijk net zo leuk.

Na de vlucht pakten we de bus naar een oase midden in de woestijnduinen: Huacachina, om daar te sandboarden. Onze instructeur gaf ons de borden met de instructies: 'Als je achterover leun, dan ga je harder' en toen konden we beginnen. Een leuke sport in ieder geval zo over de immense zandduinen! Toch vonden we de onverwachtse buggyrit naar de duinen toe, net zo mooi. Zonder waarschuwing scheurde onze kamikazepiloot ons als een rollercoaster naar de bestemmingen. Een aanradert!
In ons extreem relaxte hostel met zwembad dacht ik nog dat de papegaaien die ze hadden aan mijn stoel zaten te schudden maar we wisten nog een kleine aardbeving mee te pakken. Erg vreemd om mee te maken. Die van de jaren 80 in NL stond me namelijk niet meer zo scherp bij. Zo zijn we toch weer wakkergeschud met wat ons kluitje zoal nog meer kan doen.

Vanuit Huacachina zijn we naar Lima gegaan. Naast het stappen en verschillende wijken verkennen hadden we nog iets anders gelezen. Je kan parapenten in Lima! Normaal leek het mij nogal sufjes maar in dit geval scheen je van een enorme clif af te kunnen springen. Tsja, dat is hetzelfde als een baby apaca voor de snuffert van een indegenous Hendrik bungelen. Die wordt direct gegeten en als muts verkocht. 2 volle dagen hebben we moeten wachten de derde dag, voor ons vertrek naar Huaraz, de telefoon ging: 'Waar zijn jullie, we kunnen nu springen!' Voordat ik het wist werd ik vastgestrapt en van een clif afgezwengeld. De uitzichten waren fantastisch, maar op het moment dat mijn parapentpiloot zijn scheur lostrok met de woorden: 'f*cking shit man, damn, F*ck this, this is bad!!!, krabte ik toch even achter de oren terwijl ik mijn benen hoog optrok om de toppen van de bomen niet te raken. Doordat ook nog een andere parapentert te dicht in de buurt vloog en de wind ineens was gaan liggen, zijn we beneden aan het strand geland, in plaats van terug te landen op hetzelfde grasmatje bovenaan de clif. Toch moet ik zeggen dat het van mij nog wel iets avontuurlijker had gemogen.

Na per vergissing nog even de lokale specialiteit als spiermaag gegeten te hebben (zag eruit als shoarma, over dompers gesproken...), zijn we vanochtend in Huaraz aangekomen. Weer op een hoogte van 3000 meter zitten we midden in een enorm berggebied met vele toppen boven de 6000 meter. We zullen hier de komende dagen weer het nodige hiken. De volgende bestemmingen zullen Trujillo en Mancora zijn (aan de kust). Waar we nog even heerlijk van de Peruviaanse cavia gaan genieten tot we de ouders van Lieke 1 maart onmoeten in Quito.

De beste groeten en tot snel weer!!
Permalink
« Eerste « Vorige
1 van 2
Powered by sBLOG XHTML 1.0 Strict PHP CSS
Lokale tijd: 16.08.2018 15:30 GMT+1
Powered by sBLOG © 2005 Servous