El Salvador, sigaren en vloeibaar steen

Categorie: El Salvador
Gepost: 22.06.2009 22:20

Beste airmile spaarder,

10.000 mijl verwijderd van sokken, files en Albron travelcatering bewonderden wij Estelí. Het bergdorpje in het noorden van Nicaragua aan de grens van El Salvador en Honduras. Een dorp dat zijn reputatie aan hetzelfde leent als vrouke Lewinsky. We hebben een van de 13 fabrieken bezocht en ik moet zeggen dat het verdomd veel werk kost om zo’n jetter in elkaar te draaien.

Na ’s werelds lekkerste sigaren was de beslissing op El Salvador gevallen. Volgens de verhalen moesten we opletten op MS13. Een bende met zo’n 100.000 leden, gekenmerkt door voornamelijk gedeporteerden uit de US met vele tatoos die hun machete graag ergens steken waar die niet hoort. Geluklig bleek de miljoenenstad San Salvador alle leden verstopt te hebben waardoor wij gerust onze Loneley Planets uit de gigantische shoppingmalls konden halen. Na San Salvador cruisden we door het land met de welbekende kippenbussen. Deze bussen zie je vooral in Centraal Amerika van Nicaragua tot Mexico. We hebben ze al vele malen te pakken gehad maar wellicht is het leuk om eens toe te lichten hoe deze er uit zien. Het is een oude groep 3 US schoolbus, getransformeerd in een manga kinderdisco met fluffy roze pluisjes en grote jezuskruizen voorin bij de bestuurder. Verder bestaande uit een stuk of 2 rijen van 30 lederen bankjes waar zelfs de schoolkindertjes hun knietjes indertijd in het leer van het bankje voor hun drukten. Toornend boven de rest genoten wij van de uitzichten vanuit de bus. De bus die verdomd leeg bleef omdat zekere bonenstaken het gangpad naar achter belemmerden..

Eenmaal in Suchitoto, een koloniaal cobblestone bergdorpje met koffieplantages en watervallen, besloten we samen met een Zwitser naar de waterval te lopen. Bij terugkomst informeerden we bij de tourist information wat er verder nog te doen was, maar zij gaven aan dat naast het bezoeken van een waterval onder politie escorte (?!), weinig te doen was...
’S avonds konden we nog heerlijk genieten van mooie uitzichten over het meer: Lago Suchitlan waarna we de volgende dag door gingen naar Juayua. Gelegen op de bekende Ruta de las flores met allemaal.. precies, bloemetjes. Hier wisten we ook nog een mooie gastronomia markt mee te pikken waar je complete kikkers kon schrokken. Het ziet er misschien uit als een klodder smurfensnot op de grill maar ze smaken verdomd lekker. Nu weten we ook waarom men normaal alleen de kikkerbillen eet. Er zit verder namelijk geen enkel stukje vlees aan. Vanuit Juayua hebben we nog een buurdorpje genaamd Ataco en nog een waterval bezocht.

Daarna was Tacuba aan de beurt waar we op de avond van aankomst onze tweede aardbeving ervaarden. In Peru had Lieke het niet echt doorgehad maar dit keer stonden we allebei op de chocolademelkflessen te schudden. Vanuit Tacuba doken we het national park El Impossible in. We hadden geen kledingvoorschriften meegekregen en de kurkdroge omgeving van het dorp leken geen hike te voorspellen waar je je echt op moest kleden. De korte zwembroek aangehezen en de open Teva’s aangedaan gaf ik mooi contrast met Lieke en een Belgische die met een afritsbroek en bergschoenen goed waren voorbereid. Na een minuut of vijf door de koffieplantages gelopen te hebben hoorde ik het nodige in de struiken ritselen maar ik kon geen goede focus krijgen op wat het was. Onze gids gaf aan dat er geen slangen zaten dus het zou wel wat anders zijn. Een minuut of 2 later zagen we een joekel van een zwartgele chichicuba met zijn giftige hoekhaakers over de weg slingeren. Vlak daarna vervolgden we onze trip de bosjes in. Tot ons middel door de brandnetels groeven we ons een weg door het park waarbij het mij met de meter duidelijker werd waarom we een lange broek aanmoesten. Net voordat de jeuk van de brandnetels goed was ingewerkt, brandde er iets in mijn voet en mepte ik iets weg wat leek op een zwart spinnetje. Onze gids zei echter dat het waarschijnlijk een chichiturbomier (of zoiets) was, aangezien er nog een heleboel op mijn voeten zaten die hun kaakspieren flink in mijn maatje 45 zetten. Sneller dan zweet in een chickenbus wist ik de beesten uit mijn teva’s te pulken terwijl ik de beten zag omvormen tot mooie vochtige blaren. De volgende 2 uur wist ik met jeukende klompen en staken achter ons gidsJE te overleven. Net als in Ecuador was de gids wederom half zo groot als ik, waardoor ik met mijn hoofd een tweede spinnewebbenmuts kon maken. 3 uur verder in de track kwam eindelijk een einde aan het brandnetelschuren. We kwamen uit bij een 60 meter hoge waterval waar je vanaf een metertje of 10 naar beneden kon springen. Uiteraard kon ik het niet laten om mijn maag wat hoger in mijn lichaam te zetten. Na de adrenalinejump stond aan het eind van onze track de jeep ons op te wachten om ons naar het strand te brengen. De gids en ik sprongen achterin de open laadbak en Lieke en de Belgische sprongen voorin. 15 minuten later op de anderhalf uur durende tocht naar het strand, kraakte de hel los en begon het ijskoud te stortregenen. Gelukkig zaten er gaatjes in de laadbak waardoor we niet hoefden te zwemmen. De wind zorgde immers ook wel voor voldoende verfrissing. Aangekomen op het strand konden we kiezen tussen een 6 dollar dormbed of een 47 dollar dubbelkamer. We kozen voor de dorm: 2 gammele stapelbedden en een enkel bed werden werden op muggenafstand van elkaar in voornamelijk v-vorm tentoongesteld. De v-bedden waren ons ondertussen wel bekend: doorgelegen matrassen die ervoor zorgen dat je niet meer aan de zijkant van het matras kan liggen. Toch vroegen we ons af hoe iemand het voor elkaar krijgt om een O-matras te creeren waar Lieke van heeft mogen genieten. Er zaten verder ook geen ramen in het hok en er hingen geen klamboes dus na 1 nacht hadden we het wel gezien.

Scherp opgestaan besloten we een lange reistocht te maken. Onze lift van 10 uur ’s ochtends kwam echter niet opdagen waardoor we de eerste 5 kilometer maar begonnen te lopen in de stikkende zon met backpacks, tot we bij een dorp in de buurt een laadbak schoolkinderen konden scoren. Ook achterin gewrongen werden we gedumpt bij een weg waar we een bus konden pakken. De bus stopte bij de grens met Guatemala waar we werden achtervolgd door iemand die zei hulp nodig te hebben. Hij zat onder de tatoos en was zogezegd gedeporteerd uit de US (Ring a bell?!...) We moesten een kleine km lopen van El Salvador naar Guatemala waarbij die mafkees scheldend naast on liep. Een fietstaxi aangehouden vroeg ik hoeveel het was om ons naar Guatemala te fietsen. De veel te dure 1 dollar prijs afgeslagen, pakte onze goochemert de fietstaxi wel. Waarschijnlijk dacht hij dat er niets te halen viel als wij zelfs geen taxi van 1 dollar in de snikhete zon zouden pakken. Daarna nog een chickenbus van 2 uur later en 1x overstappen hadden we gelukkig spitsuur te pakken vanuit Esquintla naar Antigua. Zoals eerder aangegeven heb je de 2 bankjes naast elkaar in zo’n chickenbus. De 2 mensen op de bankjes aan de kant van het gangpad leunen met spitsuur met de schouders tegen elkaar zodat ze niet van het bankje afvallen. 5 breed zitten kan dus niet, 6 wel.

Aangekomen in Antigua hadden we na 4 pogingen eindelijk een hostel gevonden waar we konden chillen. Antigua staat bekend om zijn authentiekheid en Spaans leren. Vanuit de hele wereld duikt men dit dorp in, waardoor het erg toerisch is geworden. Voor ons was het wel even wennen om een warme douche te ervaren en vooral om overal bleekscheten te zien die de wc constant verstoppen, omdat ze niet gewend zijn om het papier in het bakje naast de wc te gooien. Stelletje parfumdragers met sokken zijn het, die niet gewend zijn om een ezel voor een winkel midden op de straat te zien kleien.

Vlakbij Antigua is de erg actieve vulkaan Pacaya gelegen. In 2006 is deze nog ontploft en sindsdien komt nog steeds lava uit de vulkaan stromen. Niet lang daarna is men begonnen om ook dit fenomeen toeristisch uit te buiten. Ik durf te zeggen dat dit de meest bizarre toeristenattractie is die ik ooit heb gezien. 1 opmerking van onze gids op de Galapagos eilanden stond mij gedurende de hele trip in het geheugen gegrift “Let op waar je gaat staan, want het lava gesteente bestaat uit vele luchtbellen waardoor het gesteente verraderlijk kan zijn. Loop maar waar ik loop, zodat je nergens doorheen zakt.”
Voordat wij naar de vulkaan Pacaya gingen had ik goed nagedacht over wat ik allemaal met lava kan doen. Zo had ik een euro in de portemonee gedaan die ik wilde smelten en vroeg ik me af of je mooie figuren van steen kon creeren met stokken als je een stropige hoop lava eenmaal uit de rivier wist te vissen. Ik was er nog niet uit hoe ik de euro weer uit de lava kreeg maar dat zou ik ter plaatse wel uitvinden. Eenmaal bij de vulkaan trok de lucht net open hadden we zicht op 3 andere vulkanen die in de verte boven de wolken rezen. Werkelijk fanastisch! We liepen nog een stuk naar boven tot we bij de lavarivier kwamen. We zagen al een andere groep op een berg gesteente staan waar de warmtegolven hun om de oren klapten. Iedereen stond in kluitjes op het kroepoekgesteente terwijl de lavarivier er onderdoor gutste. Wanneer je een stok hardhout in een van de gaten duwde vatte deze direct vlam. Terwijl ik me langs de andere groepen mensen waagde, kwam om de zoveel tijd en enorme windvlaag uit de gaten van het gesteente. Een fohn op 2 cm van je gezicht houden is er niets bij. Terwijl onze zolen langzaam smolten, zagen we de lavarivier van boven ons dichterbij komen en onder de eierschillen waarover we liepen verdwijnen. Zoals ik al zei, de meest bizarre toeristenervaring die ik tot nog toe heb meegemaakt..

Na onze lavatocht hebben we nog een nacht in Monterrico aan het strand doorgebracht. We hoorden namelijk dat er krokodillen en schildpadden te zien waren in een schildpaddenpark. De kaaimannen in het wild waren allemaal al opgegeten maar gelukkig waren ze nog wel in het park te bezichtigen achter een muurtje van een halve meter.
Gister wat extra souveniers opgepikt op de markt van Chichicastenango zijn we nu aangekomen in Quetzaltenango. We zullen hierna via Lago Atitlan terug naar Antigua gaan om RJ en Jolanda te meeten. Alvast een tip voor jullie beiden: neem genoeg tijgerbalsem mee want de muggen zijn genadeloos! (de voeten van Lieke in Ecuador waren er niets bij...).

Ja jongens. Zo horen jullie wel dat het het backpacken niet altijd een uitsmijter is. Voor ons is het soms ook afzien. Maar dat maakt het niet minder mooi. Het blijven fantastische landen, intrigerende culturen en leuke eigenaardigheden. Mocht iemand nog twijfelen, ¡¡¡Vaya!!!

De Gallery folder updates zijn:
Nicaragua:
- Leon;
- Estelí.

Alles in de El Salvador folder.

Guatemala:
- Antigua;
- Pacaya vulkaan;
- Monterrico;
- Chichicastenango
Permalink
Powered by sBLOG XHTML 1.0 Strict PHP CSS
Lokale tijd: 16.08.2018 15:31 GMT+1
Powered by sBLOG © 2005 Servous