San Blas, paradijs op aarde!!

Categorie: Panama
Gepost: 11.05.2009 18:15

Sinds the lost City in Colombia hebben we alweer aardig wat kilometers gemaakt. We hadden eerst nog een paar dagen gerelaxed in ons 4 persoons appartement in Tangaga. Na enigszins bijgekomen te zijn van de 5 daagse jungletocht gingen we door naar het national park Tayrona. Een park iets ten oosten van Taganga waar een van de mooiste stranden van Colombia zijn gelegen. Een kleine rugzak uitgerust met wat eten en een hoop goede zin vertrokken we wederom met z’n 5-en: Viv, Travis, Lyndel en wij.

Na de ingang van het park is een uurtje of 2 lopen naar het verst gelegen strand. Dit strand zou het mooiste strand zijn dat ook een hostel aanbod had. Helaas voor ons hadden ze geen plaats meer, waardoor wij een uurtje terug konden lopen naar het eerste strand waar we in het park langs hadden gelopen. Daar hadden ze gelukkig nog wel wat hangmatten over. Onder een groot bananenblad-dak dat op het gras naast het strand was neergezet werden 5 hangmatten geknoopt. De zee was bij dit strand zo ruw dat je er niet kon zwemmen. De bordjes: ‘er zijn meer dan 200 mensen overleden op dit strand dus ga niet zwemmen!’vertelden ons dat de verkoeling dus was uitgesloten. Het was ondertussen al snel donker dus na een goede avondmaal besloten wij de hangmat maar te raken. Zonder klamboe lagen we net buiten de zeebries waardoor de temperatuur al snel opliep. Met een beetje geluk hadden we ons misschien net een uurtje af kunnen sluiten van de werkelijkheid toen het peleton mosquitos met zwaar geweld aanviel. We wisten dat er veel muggen zaten maar dit sloeg alles. Voor het slapen gaan had iedereen zich dik ingesmeerd met DEET en hadden sommigen hun thermo ondergoed als muggen verweer ingezet in de trend van: liever voor lul dan de lul. Toen ik me net zat te verbazen over het feit dat de muggen op hetzelfde moment door de lakenzak heen konden steken, in mijn oren konden klimmen en op mijn oogleden konden azen, zonder dat ik er ook maar 1 kon zien of kon raken, zag ik dat Viv gefrustreerd zijn zaklamp en ipod had gepakt en om zich heen zat te briezen. Hij zag dat ik wakker werd en zei: ‘there are way too many fucking mosquitoes around here man. I’m off to the beach’. Ik hoefde niet lang na te denken over de keuze tussen in het zand slapen of wakker worden met nog maar 1 liter bloed in je systeem. Eenmaal in de wind op het strand met uitzicht over duizenden sterren hebben we nog aardig wat slaap gepakt en werden we gewekt met een zonsopgang die meer kleuren bood dan er muggen bij onze hangmatten hingen.

De volgende dag was er gelukkig wel plaats bij het strand dat wat verder in het park lag (waar je ook kon zwemmen!). In een prieeltje op een paar rotsen boven de zee lagen we ook weer in hangmatten in de wind, dus waren er gelukkig ook geen muggen te zien. Het relaxen aan het strand, het zwemmen, niet douchen, beetje sporten en zonsondergangen en zonsopgangen kijken deden ons de volgende 3 dagen erg goed. Bij terugkomst hebben we nog in Tayrona gerelaxed tot we doorgingen naar Cartagena. De stad iets meer naar het westen aan de kust van Colombia van waaruit alle boten, maar ook vliegtuigen naar Panama vertrekken. Na wat wikken en wegen besloten we een 50’ boot van een Australier te pakken. De kapitein leek een geschikte vent en zijn boot zag er goed uit. 4 nachten zou de tocht duren waarvan je de eerste 2 dagen onderweg bent van Cartagena, Colombia naar de San Blas eilanden in Panama.

De eerste uren op open zee op de boot gingen redelijk, totdat de stilte viel. Hoewel de zee nog redelijk rustig was, kwamen de golven van rechtsachter, waardoor de boot zonder regelmaat in circels ging schommelen. Ik zag dan ook langzaam maar zeker meer en meer mensen groen kijken. Terwijl mijn knieen gingen knikken besloot ik half over de railing te hangen. Mezelf afvragende of al die bustochten door de bergen in Zuid Amerika geen sterke maag opgeleverd zouden moeten hebben. De misselijkheid sloeg nog iets harder toe en en ik ging nog iets verder met mijn bakkes naast de boot boven het water hangen. De kop iets naar achter en de neusharen zoveel mogelijk in de wind hangende, om met een enigszins frisse snuif, de misselijkheid uit mijn maag weg te drukken. Mijn ogen dicht, erg slapjes voelende kwam toen de klap: BAM!!! Uit het water wist een ontzettend smerige stinkende slijmerige vis een sprong recht tegen mijn bakkes in te zetten, waarbij hij zijn volle visgewicht op mijn voorhoofd kletste. Ik schrok me het apenhuzarensalade en schoot omhoog, proberende mijn middenrif nog enigszins stijf te houden zodat de stinkende vissengeur niet teveel in mijn reukorgaan ging plakken. Verschrikt schoten de anderen in de boot omhoog toen ze een vis op de grond van de boot zagen rondstuiteren en bulkten ze het uit van het lachen. De kapitein deelde mee dat nog nooit een vis in de boot had zien springen, laat staan via het hoofd van een toerist. De misselijkheid bedwong me voor het maken van smartass opmerkingen en ik besloot maar wat anti zeeziekte pillen naar binnen te hakken. De pillen ramden me gelukkig in slaap waarna ik de volgende dag een stuk beter wakker werd. Ondertussen waren er die nacht 3 kotsers (Lieke niet) aan boord geweest en daar bleef het tijdens de trip bij.

Een 48 uur durende boottocht later zagen we eindelijk de eilanden van San Blas opdoemen. San Blas, een eilandengroep van 400 eilanden waarvan meer dan 90% onbewoond is, bestaan voornamelijk uit wit zand met palmbomen en vormen het paradijs op aarde!!
De zee is knettertje blauw en de boot kon vlakbij de eilanden voor anker, waardoor we vanaf de boot naar de eilanden konden zwemmen. Onze kapitein besloot dat we geen haast hadden waardoor onze 5 daagse boottrip, dankzij de genereuziteit van onze skipper veranderde in een 7 daagse boottrip! Verse kreeft, verse tonijn en droomuitzichten maakten de hele tocht sprakeloos. We laten de foto’s maar voor zichtzelf spreken ;)

Na de boottocht zijn we doorgegaan naar Panama City. De cultuur hier in Midden Amerika is compleet anders dan in Zuid Amerika. De mensen zijn niet zo vriendelijk en open als in Colombia maar gebruiken zo min mogelijk woorden en kijken chagrijnig. Het zal dus wel even wennen worden hier. Gister zijn we naar het Panama kanaal gegaan. Een project dat in augustus 1914 is opgeleverd. 75.000 mensen hebben eraan gewerkt waarvan 24.000 zijn overleden terwijl het werd gebouwd. Het resultaat is wel opmerkelijk. Een kanaal voor flinke bootjes die nu de mogelijkheid hebben om van de Carribische zee naar de Pacific ocean door te steken, in plaats van onder Ushuaia langs te varen.

Panama en Costa Rica zijn erg duur waardoor we besloten hebben sneller door deze landen te reizen. Of de eerste stop de Bocas del Toro eilanden in het noorden van Panama zal zijn weten we nog niet maar we houden jullie op de hoogte!

Nieuwe folders in de gallery zijn:
Calombia:
08 Tayrona;
09 Cartagena.

Panama:
01 San Blas eilanden;
02 Panama city.
Permalink
17.05.2009 13:50
Wat schrijf je toch geweldig! hahaha :-D
Tsja, reizen is niet altijd alleen maar veel plezier he ;-) Voor jeuk van de muggenbulten hielp bij mij Calendulan-zalf altijd goed, mochten ze het daar hebben....
Kijk alweer uit naar het volgende verhaal!!
Liefs
Janine
12.05.2009 19:10
Whaaa, dat klinkt echt vet gaaf, misschien moet ik dan toch mijn plannen maar veranderen en sneller zuidwaarts komen haha.

Waanzinnige foto´s, koop een bootje en je kunt helemaal verdwijnen van deze aard kloot en heerlijk robinson crusoën op zó´n eilandje!!
jurriaan
12.05.2009 09:49
Whahahahaaa,

Een vis in je bakkus. Die dacht zeker dat jij een lekker hapje was. Tja, ze zien daar natuurlijk niet zo vaak roodhoofdigen. Klinkt weer als een belachelijk mooie trip, ennuhm als ik aan boord was geweest Bart, had ik jou zekers flink aan het kotsen gemaakt.LOL!!! Weet je trouwens zeker dat die mensen in Panama City chagrijnig keken, of waren jullie dat na die boottrip?
Als ik jullie was zou ik lekker naar Guatamala gaan of Nicaraqua, veel mooier, minder toeristisch dan Costa Rica.

Cheers mate!
Powered by sBLOG XHTML 1.0 Strict PHP CSS
Lokale tijd: 16.08.2018 15:29 GMT+1
Powered by sBLOG © 2005 Servous