Mexico

Categorie: Mexico
Gepost: 11.08.2009 21:37

We zijn alweer bij het laatste land van onze trip aangekomen: Mexico! Ik zou het bijna vergeten maar in Nederland gaat waarschijnlijk eerst het welbekende belletje rinkelen met betrekking tot de sombreroroggel. Tsja, we nemen het jullie niet kwalijk. Het is ons ook wederom duidelijk geworden wat voor invloed Amerikaanse films, Hollandsche reclames en vooral Europese nieuwsverslagen kunnen doen met de verwachtingen van een burger. Het plakplaatje dat ons in de westerse harses was geprint van zand, snorren, gitaren en geweren in ver uit elkaar gelegen westerndorpjes werd ook overtroffen door enorm westerse steden, keiharde werkers, fantastisch blauwe stranden, groene jungle, koloniale bergdorpjes en overheerlijk eten. Het was een aangename verrassing. Mexico heeft vele kleurrijke indigenous culturen zoals we die veel in Nicaragua en Guatemala zagen, maar ook gigantische winkelcentra en veramerikaniseerde iPhone-stressers, hetgeen een enorm contrast tussen arm en rijk vormt. De tweestrijd maakte het ons lastig om het echte Mexico te vinden en ik vraag me af of we dat überhaupt hebben gevonden.

We kwamen Mexico binnen in zuidoost Yucatan waar we de grootste toeristenhavens nog redelijk hebben kunnen vermijden. Tulum, onze eerste bestemming was rustig. Hemelblauwe zee, knalwit zand zo fijn als bloem en palmbomen te over. Aangezien we niet zoveel meer op onze agenda hadden staan besloten we hier een weekje door te brengen. Afzien was het :p Onze tweede bestemming op Isla Mujeres vlakbij Cancún had ook een aardig strand maar daar konden we moeilijk aan wennen. We konden er niet omheen dat er meer lokalen en Amerikanen onder de parasollen lagen te bakken dan zeeleeuwen aan de kust van Argentinië bij Puerto Madryn (hoewel de gelijkenis vaak sprekend was ;))
Zoals ik al zei stond er niet veel meer op onze agenda. Maar hetgeen dát bij ons op de agenda stond was ook niet zomaar wat. Tot meer dan 20 meter lang, met 5 kieuwen op rij waarbij je in elk van de kieuwen gemakkelijk je hoofd naar binnen kon steken lagen enorm vette zware overbeblubberd dikke megawalvishaaien op ons te wachten. We wisten dat deze monsters tussen mei en agustus in de buurt van isla Holbox ronddobberden maar toen we aankwamen op Isla Mujeres zagen we dat ze vanuit daar ook toers organiseren. Na wederom een nachtje van 40 graden in ons cementen mexiaanse oven-appartement te hebben doorgebracht dropen we om half 6 fris van ons bed. We werden met 8 man sterk in een gammel bootje gewrikt en voor we het wisten zaten we misselijk naar de horizon te staren. We moesten iets meer betalen om vanuit Isla Mujeres te vertrekken maar dat scheelde ons weer een busrit naar Isla Holbox. Hadden we die maar gepakt, dachten we toen... Na een uur varen begonnen onze gids en de kapiteit luidkeels in hun radio te spugen hetgeen betekende dat wij de eerste van de toeristenbootjes waren die de monsters hadden gespot. Voor we het wisten keken we uit over wel HONDERD van deze kolossale koninghaaien. De grootste vissen ter wereld. De vinnen schoten ons om de oren en terwijl Jaws ons allen vers in het geheugen popte, probeerden we als een stel ongeduldige happymealklanten de flippers achter de hakken te klemmen. In groepen van 3 sprongen we iedere keer in het water om met zo’n onderzeeboot mee te flipperen. Nou, ik kan je vertellen, ze zijn GI-GAN-TISCH! Ik had van tevoren een foto gezien maar the real deal is onbeschrijfelijk. Ik ga het ook niet proberen.

Na Isla Mujeres trokken we met een 20-uur bus naar San Cristobal de las Casas. Een klein, aangenaam koel, koloniaal bergdorpje dat iets hoger ligt. Met veel authentieke gebouwen, leuke restaurantjes en ministraatjes kwamen we de dagen goed door. Zoveel hebben we daar niet gedaan maar we hebben ons goed vermaakt met het spelen in ons hostel met 2 pups. Vanuit daar hadden we nog een goedkopie bus naar Puerto Escondido aan de Pacifische kust op de kip getokt voor 12 uurtjes. Het kostte niets maar dan heb je ook niets. De buschauffeur had een opmerkelijke manier van rijden, zogezegd. Niet dat hij erg onverantwoord reed zoals we wel vaker hadden ervaren maar we vermoeden dat hij een veringfetisjisme had. Bij aankomst wist ik dan ook niet hoe snel ik de deur uit moest rennen. Met een wee-ige maag schoffelden we de koffers uit de klep, knalden we met de taxi naar ons hostel en kregen we al te horen dat ons appartementje nog niet klaar was voor ik er erg in had. Gelukkig hadden we vlak voor die tijd al een zeer langzame rondleiding gehad dus het kostte me na de ‘gracias’ exact 14,7 seconden voor ik de u-vorm van de porseleinen troon kon vullen. Toen ons appartment om half 11 was schoongepoetst werd ik verrast door een ongewenst 36-urig reinigingsritueeltje. Tsja, een jaar geen stamppot of frikandellen vraagt natuurlijk veel van een Hollandsch gestel. Ondertussen ben ik weer zo kwiek als een hoen en tellen we de laatste dagen alweer weg en genieten we heerlijk van ons zwembad, helaas bewolkt klimaatje maar toch zeer relaxed appartementje. Woensdagnacht pakken we de nachtbus naar Mexico City en kijken we daar nog wat rond gedurende de laatste 2 dagen voor ons vliegtuig via Washington naar Brussel vertrekt.

We willen hierbij iedereen in ieder geval hartelijk bedanken voor de leuke berichten die jullie hebben achtergelaten op onze site gedurende de reis.
Voor degenen die genoten hebben van de verhalen op het blog heb ik nog een mooi vervolg:
Dit keer eentje met een harde kaft: ‘SchaduwCRM in perspectief.’

Tot volgende week luitjes! We hebben zin om jullie Hollandsche verbrande beeldschermbakkessen weer te aanschouwen! Zet die dozen frikandellen, paprika chips, haring, Grolsch, groene maaslanderkaas, echte melk en shoarmabroodjes maar klaar! ;)

Voor de nieuwsgierigen hebben we hieronder nog een paar leuke cijfers weergegeven van onze reis.

# Landen bezocht: 12
# Afgelegde kilometers: +/- 35.000 km (alleen bestemmingsverkeer in bussen en boten)
# Uren in bussen: > 700
# Verschillende bedden: 105 (excl. bussen)
# Overnachtingen in bus: 22
# Dagen weg: 316,8472 (van stijgen tot landen in Brussel)
# Georganiseerde toers: 29 (minimaal 1 dag – 5 dag(en) buiten bestemmmingensroute)
# Zelf georganiseerde ,, : 32 (minimaal 1 dag – 5 dag(en) buiten bestemmmingensroute)
# Stempels in paspoort: 41
# Levenservaringen: Ontelbaar

P.S.
Señora cucaracha, chico mosquito y chica mosca de arena, te extrañaremos, ¡como dolor de muelas!

P.S. 2
Updates in de Gallery zijn:
- Alles in de Mexico folder
Permalink

Is that a temporary smile or a permanent smile?! :D

Categorie: Belize
Gepost: 23.07.2009 17:39

Jongens, jongens. Wat een land! Vanaf dag 1 bij de grensovergang waren we al overdonderd. We komen de lokale bus uit gesjokt. Lopen naar een gebouwtje waar verder niemand te bekennen is. Gaan de deur door en lopen een meter of 20 naar het loket dat haaks op de ingang stond. Een forse donkere mevrouw zat ons met haar schedel ondersteund op de toonbank op te wachten. We wilden net onze mond op trekken om de douane beamte een goedenmiddag te verkondigen tot ze ons onderbrak. ‘Heey hello you two, I am soooooo sleeeepy man’. Haha. We wisten eerst niet eens of we het wel goed hadden gehoord. Een relaxtere entree kan je in een land toch niet krijgen. Het engels caribisch accentje werd van daaruit alleen nog maar versterkt.
De grens overgestoken kwamen we in een dorp genaamd San Ignacio. We werden verwelkomd door de hosteleigenaar die een versleten t-shirt met grote gaten op een bruine broek droeg, die ooit geel was geweest. Hij wees ons onze kamer en gaf na het inchecken de gebruikelijke welkomstspeach. ‘My name is Kenny. And here in Belize everybody knows Kenny. And Kenny knows everything that happens here. Even if you come to Belize City my friend, you will hear my name. The thing is. I take things easy. If you are happy, I am happy and everybody is happy. You are guests in my hostel so I take care of you my friends. No one enters this building without me knowing about it. I assure you that my friend’. Een beetje een aparte introductie maar een geweldige vent en uitstekende gastheer. Zonder te vragen kregen we in het hostel zelfs handdoeken. Een luxe die we al lang niet meer hadden gehad. De handdoeken zelf waren eerder poetsdoeken met gaten waar je je arm doorheen kon steken maar het gebaar was er. Even op het balkon gegluurd zag ik een set benen uitsteken. Ik liep nog wat verder naar buiten om te kijken wie het was. Tot mijn verbazing zat een jonge vent van een jaar of 24 helemaal onderuit gezakt in een stoel. De rasta kleurige kraaltjes hingen onder zijn wijdopenstaande bakkes aan zijn sik, mee te schommelen op de maat van zijn gesnurk. Haha Hoe relaxed was dit! Het koste ons niet veel moeite om ons aan het ritme aan te passen. We hoorden links en rechts dat als je naar Belize gaat, je 1 tour absoluut MOET doen. We dachten zelf eerder dat het iets met duiken of snorkelen te maken zou hebben maar de nummer 1 topper van Belize bleek een grot te zijn. Zelfs Discovery had een opname gemaakt van de zogenoemde ATM grot. Een grot die vroeger door de Maya’s gebruikt werd voor offeringen waarbij je de schedels en potten nog steeds overal kunt zien liggen. Vreemd maar waar, zwommen, kropen en liepen wij niet lang daarna ook door de grot. Ons te verbazen dat de skeletten en potten niet al lang ergens in een museum hadden moeten liggen. Erg indrukwekkend was het in ieder geval.

Na een dag of drie in huize Kenny te hebben doorgebracht gingen we door naar Caye Caulker. We hadden ondertussen al wat sms contact met Robert-Jan en Jolanda om af te spreken op dit magistrale eiland. Een eiland waar iedereen de hele dag over de zandweggetjes op blote voeten loopt en alles volgens de Caribische pace gaat. Haasten kriijg je onmogelijk voor elkaar. Probeer je namelijk iets sneller door te lopen dan krijg je de opmerkingen van de lokalen al om de oren: ‘Heey speedwalker! Take it easy!’ Humor hebben die jongens zeker weten! Toen RJ en Jo 2 dagen later met de boot aankwamen besloten wij ze af te halen van de haven met een gehuurd golfkarretje. Toen we het apparaat iets later voor een hotel parkeerde om de tassen van RJ en Jo te dumpen in ons hostel kwam al iemand op me aflopen met een papiertje. ‘Hey man. You are not allowed to park your golfcar here man. That will cost you 10 Belizian dollar my friend’. Ietwat verward gaf ik als reden op dat ik alleen ff RJ en Jo ging oppikken waarop luid geschater zijn antwoord was. De dagen daarop moest ik het bij datzelfde hotel iedere keer bekopen met de boodschap: ‘Hey my friend! There is a 5 dollar walking fee here!’ Hehe fantastische figuren. Als Lieke probeerde iets in haar eentje in de stad te halen zaten er altijd wel wat jongens langs de kant van de weg met een opmerking klaar. ‘Hey Miss. Did my friend next to me already tell you that you look beautiful today? He didn’t?! Well than I will. You look beautiful today miss!’ Echte humorpantalons. Zelf zaten we ruim een week in een houten hutje op palen met eigen badkamer en balkonnetje. 5 meter van de zee af met genoeg wind om de muggen weg te houden. RJ en Jo hadden hun eerste nacht in het brakste hutje van ons hostel doorgebracht, waarna ze 2 nachten waren weggeglipt naar een duur hotel om hun jarenlange samenzijn te vieren. Na die de luxe te hebben geproeft konden ze niet niet meer terug en wisten ze de laatste 3 dagen in ons hostel door te brengen in de enige echte suite, waar zelfs een stijltang en koffiezetapparaat aanwezig was. De spiegelaars :p

Tijdens ons verblijf op Caye Caulker hebben we nog net de productiviteit kunnen vinden om 2 snorkeltours te doen. 1 halve dag met RJ en JO en nog een tour van een volle dag naar de Hol Chan channel die de hele dag duurde. Op de halve dag konden we Stingrays wegen en vele vissen tussen het koraal weg zien schieten.
Op de hele dag snorkeltour hadden we geluk en kwamen we nog 3 hele grote dikke vette zeekoeien tegen. Op 2 tot 3 meter afstand konden we met deze kolossen van 4,5 meter lang meeschommelen op de golven. Ze schijnen makkelijk te spotten zijn omdat ze een enorme hoeveelheid stront produceren van de 50kg zeeplanten die ze per dag wegvreten. Gelukkig kwamen wij er tijdens deze trip nog onbescheten vanaf. Enneh RJ: Nu ik ze van dichtbij gezien heb, denk ik niet dat ze op hol kunnen slaan. Laat staan dat je ze hendig kan melken. Dat emmertje blijft natuurlijk nooit staan onder water.
Na de zeekoeien gingen we nog door naar de Shark Alley, waar we een ommetje zwommen met onze gids en vele nurse sharks en reefsharks. Eigenlijk onwerkelijk maar allemaal echt heel stoer. We waren blij dat we de onderwatercamera van ons hostel konden huren om alles vast te leggen tijdens deze snorkeltours!
Toen we RJ en JO op het lokale vliegveld hadden afgezet (2 minuten lopen met de backpack naar het vliegveld) en we de haaien van de tweede snorkeldag hadden overleefd, werd het voor ons ook tijd om na anderhalve week, Caye Caulker (en Belize) goedendag te zeggen.

Ons volgende onderkomen was Tulum. Een strandstadje in Yucatan in het oosten van Mexico. We hoorden dat we niet in het stadje moesten blijven maar nadat we de prijzen voor 1 nacht aan zee hadden ervaren, zijn we toch verhuist. Het water mag dan wel knalblauw zijn en het zand fijner dan bloem, maar dat is nog geen reden om bakken met geld te vragen voor een simpel hutje met fan en bed. In het huidige hostel pakken we dagelijks de gratis shuttlebus naar zee. Prima geregeld dus. Afgezien van die kakkerlak dan, die zojuist over mijn been ineens met zijn bakkes achter het beeldscherm vandaan kwam koekeloeren. Sorry maar helaas, heeft de kakkerlak het door zijn verrassingsvoorkomen moeten bekopen.

De highlight waar we verder nog naar uitkijken is het snorkelen met walvishaaien in het noorden van Yucatan bij Isla Holbox. Verder zullen we de laatste weken vooral aan het strand hangen om bij te komen van zo’n lang jaar werken. Hoewel het nu ook hard werken is met de gratis shuttlebus. Die ons dwingt om lange werkdagen van 9 uur ’s ochtends tot 5 uur ’s avonds te maken. Dat zijn namelijk de tijden waarop de shuttle rijdt ;)

Updates in de Gallery zijn:
Alles in de Belize folder
Permalink
« Eerste « Vorige
1 van 13
Powered by sBLOG XHTML 1.0 Strict PHP CSS
Lokale tijd: 23.05.2018 10:17 GMT+1
Powered by sBLOG © 2005 Servous